ราคาที่ต้องจ่าย

"วางมันลงซะ มาดาม... ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนด้วยเงินตรา" เรนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนเนื้อไม้ในห้องโถงที่เงียบสงัด กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอบอวลกลบกลิ่นอายความเน่าเฟะของวัตถุอาถรรพ์รอบตัว มาดามเซเลเน่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กสีดำสนิทขยับหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนเพียงเล็กน้อย แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันวิญญาณวูบไหวสะท้อนกับรอยร้าวบนแก้มตุ๊กตาของนางจนดูราวกับว่ามันกำลังแสยะยิ้ม "เงินตราเป็นเพียงเศษกระดาษสำหรับพวกคนเขลา เรน" เสียงของนางแหบพร่าดุจเสียงกระดาษทรายขัดไม้ "แต่สิ่งที่เจ้าต้องการ... พลังงานที่บริสุทธิ์พอจะหล่อเลี้ยงเข็มทิศพังๆ ของเจ้าให้กลับมาเดินได้อีกครั้ง มันมีราคาสูงกว่าที่เจ้าคิดนัก" เรนวางมือลงบนโต๊ะ เข็มทิศในกระเป๋าเสื้อสั่นระริกราวกับมีชีวิต มันโหยหาบางอย่างที่เขาก็หวังจะลืมเลือนไปพร้อมกับมัน "ผมรู้ว่าต้องแลกด้วยอะไร" เรนกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เป็นเพียงช่องว่างหลังหน้ากากนั้น "ความทรงจำ... เอาไปสิ เอาไปให้หมดเลยก็ได้ถ้ามันจะทำให้ผมไม่ต้องตื่นมาพร้อมกับเสียงร้องไห้ในฝันอีก" มาดามเซเลเน่หัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ไม่มีความรื่นรมย์เจือปน นางหยิบถ้วยแก้วเจียระไนวางลงตรงกลาง "ความทรงจำวัยเด็ก... ช่วงเวลาที่ไร้เดียงสาที่สุดคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่สุดสำหรับตลาดมืดแห่งนี้ จงวางมือลง แล้วนึกถึงเด็กชายคนหนึ่งที่วิ่งไล่ตามเงาของตัวเองในสวนดอกไม้ที่ไม่มีวันเหี่ยวเฉา นึกถึงเสียงหัวเราะที่เจ้าไม่เคยจำได้ว่ามันเป็นของใคร" เรนหลับตาลง ภาพในหัวเริ่มบิดเบี้ยว เขารู้สึกถึงไอเย็นที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาพยายามนึกถึงใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เลือนลางเหมือนภาพถ่ายเก่าที่ถูกแสงแดดแผดเผาจนขาวโพลน กลิ่นอายของความอบอุ่นที่เขากำลังจะสูญเสียไปตลอดกาลเริ่มจางหายไปจากความทรงจำทีละน้อย เขารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังถูกดึงออกจากร่างผ่านปลายนิ้ว "นั่นแหละ... อีกนิดเดียว" เสียงของมาดามเซเลเน่ดังขึ้นข้างหู ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ "ทิ้งมันไปเสีย ความเจ็บปวดที่ไร้ที่มา ความรักที่ไร้ผู้รับ... ทุกอย่างกำลังจะกลายเป็นพลังงานให้เจ้าในไม่ช้า" ทันใดนั้น เข็มทิศในกระเป๋าเสื้อก็หยุดหมุน มันส่องแสงสีฟ้าหม่นออกมา ก่อนจะดีดเข็มชี้ไปที่มาดามเซเลเน่โดยตรง เรนลืมตาขึ้นดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาสนิทราวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน เขาไม่ได้รู้สึกถึงความว่างเปล่าอย่างที่คิด แต่มันกลับเป็นความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ "คุณไม่ได้เอาความทรงจำของผมไปทั้งหมด" เรนกระซิบเสียงเย็นเยียบ "คุณเก็บมันไว้... คุณเป็นคนขโมยมันไปตั้งแต่วันนั้นใช่ไหม?" มาดามเซเลเน่ชะงัก นิ้วเรียวยาวของนางหยุดลงบนถ้วยแก้ว หน้ากากพอร์ซเลนที่ดูไร้อารมณ์เริ่มมีรอยร้าวลามไปทั่วใบหน้า นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือมาปลดตะขอหลังหน้ากากออก "เจ้าฉลาดขึ้นนะเรน แต่การรู้ความจริงบางอย่าง... มักมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายด้วยเลือด" เมื่อหน้ากากถูกปลดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงที่เรนไม่เคยคาดคิดมาก่อน มันไม่ใช่ใบหน้าของหญิงสาว หรือปีศาจตนใด แต่มันคือใบหน้าของเขาเอง... ที่แก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลเป็น! ทว่าก่อนที่เรนจะได้ทันตั้งตัว เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืดหลังชั้นวางของอาถรรพ์ ปืนลูกโม่กระบอกหนึ่งจ่อเข้าที่ขมับของเรนอย่างจัง พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตดังขึ้นจากด้านหลัง "ขอโทษด้วยนะเรน แต่คนที่จะได้รับพลังงานจากความทรงจำของนายในคืนนี้ ไม่ใช่มาดาม... แต่เป็นฉัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ