พันธมิตรที่ไม่น่าไว้ใจ

"ปล่อยมือของคุณออกจากสร้อยคอเส้นนั้นเสียเถิด ถ้าไม่อยากให้วิญญาณภายในนั้นกัดกินปลายนิ้วคุณจนกุดหายไปในพริบตา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับเสียงอ่านบันทึกโบราณดังขึ้นจากเงามืดหลังซุ้มประตูหินเก่าแก่ เรนชะงัก เข็มทิศพังๆ ในมือสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง เข็มเหล็กภายในหมุนวนเป็นวงกลมดั่งพายุทอร์นาโด เขาค่อยๆ ลดมือลงจากล็อกเกตทองเหลืองที่มีไอสีดำซึมออกมาเหมือนคราบน้ำมันดิน ในพื้นที่อับชื้นของชั้นใต้ดินตลาดมืดที่กลิ่นอายของกำยานเผาไหม้และกลิ่นเลือดจางๆ อบอวลอยู่ ชายในชุดโค้ทสีเทาหม่นก้าวออกมาจากมุมมืด เขาดูผอมโซ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ผ่านการอดอยากมาแสนนาน แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความเป็นมิตร แต่มีความ 'หิว' ในแบบเดียวกับที่เรนรู้จักดี "นายเป็นใคร" เรนเอ่ยถามพลางกระชับมือที่ถือเข็มทิศแน่น แรงสั่นสะเทือนจากเข็มทิศกำลังส่งกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ เข้าสู่ฝ่ามือเขา เป็นสัญญาณเตือนภัยที่มาดามเซเลเน่เคยเตือนไว้เสมอว่า 'ในนี้ไม่มีใครที่ไว้ใจได้เกินสามนาที' "เรียกผมว่า 'อีเลียส' ก็ได้ครับ" ชายแปลกหน้าแสยะยิ้มที่มุมปาก "ผมติดอยู่ที่นี่มานานพอที่จะเห็นคนหน้าใหม่เดินเข้ามาด้วยความมั่นใจ แล้วจบลงด้วยการเป็นเครื่องเซ่นวิญญาณให้มาดามเซเลเน่ไปกี่ศพต่อกี่ศพ" เรนเลิกคิ้วขึ้น สังเกตเห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือของอีกฝ่าย มันเป็นรอยไหม้รูปทรงแปลกประหลาดที่ดูเหมือนตราประทับ "คุณบอกว่าคุณมาจากโลกภายนอก? พิสูจน์ให้ผมดูหน่อย" อีเลียสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท ก่อนจะหยิบเอาสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรนเต้นผิดจังหวะออกมา มันคือเหรียญพลาสติกสีสดใสของรถไฟใต้ดินสายที่เรนเคยใช้เป็นประจำก่อนที่จะก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ เหรียญนั้นดูแปลกแยกและไร้ชีวิตชีวาเมื่ออยู่ท่ามกลางสิ่งของอาถรรพ์ในตลาดแห่งนี้ "ผมมีภรรยาที่รออยู่ที่สถานีสุดท้าย" อีเลียสกล่าว น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "และผมก็แน่ใจว่าคุณเองก็มีบางอย่างที่ทำหายไป ระหว่างทางที่ก้าวผ่านประตูมิติที่แปดนั้นมา... ความทรงจำที่ขาดหายไปครึ่งหนึ่งนั่น ใช่ไหมครับ?" บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้ง เรนรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคน—หรืออะไรบางอย่าง—ที่จ้องมองมาจากเพดานมืดมิด มาดามเซเลเน่ไม่มีทางปล่อยให้แขกสองคนมาทำความรู้จักกันโดยไม่มีเหตุผลแน่นอน เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของดอกลิลลี่ที่คุ้นเคย มันคือกลิ่นประจำตัวของมาดามที่มักจะมาพร้อมกับหายนะ "เรากำลังถูกจับตามอง" เรนกระซิบ เขาขยับเข้าใกล้ชายแปลกหน้ามากขึ้น "ถ้าคุณอยากรอดออกไปจากที่นี่ อย่าพยายามแลกเปลี่ยนอะไรกับผมตอนนี้ เพราะทุกคำพูดของเราที่นี่มีราคาสูงเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้" อีเลียสโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นสาบของความตายจากตัวเขาทำให้เรนต้องกลั้นหายใจ "ผมไม่ได้มาเพื่อแลกเปลี่ยน ผมมาเพื่อเตือน... สิ่งที่คุณพกติดตัวมาตลอดน่ะ มันไม่ใช่เข็มทิศ แต่มันคือนาฬิกานับถอยหลังของชีวิตคุณเอง เรน" ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งเงินที่ดังกรุ๊งกริ๊งบาดหูแทรกเข้ามาในโสตประสาท มันเป็นเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของมาดามเซเลเน่ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ตามผนังเริ่มเปลี่ยนจากสีเหลืองนวลเป็นสีเขียวมรกตที่ดูเย็นเยียบ ร่างในชุดราตรีผ้าลูกไม้สีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นจากอากาศธาตุเหนือบันไดหิน ใบหน้าตุ๊กตาพอร์ซเลนที่เรียบเฉยของเธอหันมาทางพวกเขา "โอ้... ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแอบคุยเรื่องความหลังกันอยู่สินะ" เสียงของมาดามเซเลเน่ดัดแปลงผ่านกลไกบางอย่างจนฟังดูไม่เหมือนมนุษย์ "อีเลียส... ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าของที่ทำสัญญาไว้แล้ว ไม่ควรเอามาปนเปกับของใหม่" เรนขยับตัวเตรียมพร้อม เขาไม่รู้ว่าอีเลียสคือมิตรหรือศัตรู แต่ท่าทีของมาดามเซเลเน่บอกเขาชัดเจนว่า 'การพบกันครั้งนี้' คือตัวแปรที่เธอไม่ได้วางแผนเอาไว้ อีเลียสคว้าแขนของเรนแน่น แรงบีบนั้นมหาศาลเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป "วิ่งครับ เรน! ไปทางท่อระบายน้ำขวา อย่าหันหลังกลับ แม้ว่าคุณจะได้ยินเสียงคนที่คุณรักที่สุดเรียกชื่อคุณก็ตาม!" ก่อนที่เรนจะทันได้ตั้งตัว อีเลียสก็สะบัดมือขว้างวัตถุชิ้นหนึ่งลงพื้น มันระเบิดออกเป็นกลุ่มควันสีม่วงจัดที่กัดกร่อนสายตา เรนรู้สึกเหมือนถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล เขาพุ่งไปตามทิศทางที่อีเลียสบอก เสียงคำรามก้องของมาดามเซเลเน่ดังไล่หลังมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรนใจสั่น ในวินาทีที่เขากำลังจะมุดตัวผ่านช่องแคบๆ ของผนังหิน สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาในควันสีม่วงนั้น เงาที่รูปร่างหน้าตาเหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน—แต่คนคนนั้นกลับยืนอยู่ข้างกายมาดามเซเลเน่ และกำลังถือเข็มทิศเรือนที่สองที่เรนมั่นใจว่าเขาทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน เงาคนนั้นเงยหน้าขึ้น สบตากับเรนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช ก่อนจะขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า *'ยังไม่ถึงเวลาของแก...'* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ