ของสะสมที่ดุร้าย

“วางของชิ้นนั้นลงเสีย เรน ถ้าคุณไม่อยากให้มือของตัวเองกลายเป็นเพียงเศษซากพอร์ซเลนที่แตกละเอียด” เสียงของมาดามเซเลเน่ราบเรียบ เย็นเยียบจนเกือบเป็นเสียงสังเคราะห์จากเครื่องจักร หน้ากากตุ๊กตาที่ดูไร้เดียงสาในยามปกติ บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยวในสายตาของเรน เมื่อเขามองเห็นเส้นเลือดสีดำขลับที่กำลังเลื้อยผ่านรอยร้าวบนใบหน้านั้น เรนไม่ได้ทำตามคำสั่ง เขากำลังยืนอยู่กลางคลังเก็บสมบัติลับของตลาดมืด ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เข็มทิศพังๆ ในมือสั่นรัวจนเข็มแทบจะหมุนคว้างเป็นวงกลม วัตถุในมือของเขา—กล่องดนตรีไม้แกะสลักรูปหัวใจที่ดูเก่าคร่ำ—กำลังส่งเสียงหวีดหวิวที่ไม่อาจได้ยินด้วยหูมนุษย์ แต่เรนรับรู้ถึงมันได้ผ่านเส้นประสาทที่ปวดร้าว “มันกำลังหิว” เรนเค้นเสียงตอบ มือที่ถือกล่องดนตรีแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “มาดาม คุณรู้อยู่แล้วว่าไอ้ของพรรค์นี้ไม่ได้มีไว้เพื่อสะสม มันถูกสร้างมาเพื่อกิน!” “ทุกอย่างที่นี่ล้วนมีความปรารถนาครับ คุณเรน” มาดามเซเลเน่ก้าวเข้ามาใกล้ ความเงียบในห้องโถงกว้างถูกแทรกด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินดั่งเสียงเคาะโลงศพ “เพียงแต่ครั้งนี้ ของสะสมของฉันเริ่มเบื่อหน่ายกับการนั่งรอในตู้โชว์เฉยๆ มันอยากออกไปสัมผัสไออุ่นของลมหายใจ... ของใครสักคน” ทันใดนั้นเอง เสียงดนตรีแหลมสูงก็ดังลั่นออกมาจากกล่องไม้ กลไกภายในที่เคยสนิมเกาะกลับหมุนติ้วด้วยความเร็วผิดธรรมชาติ ฝาเปิดออกเผยให้เห็นตุ๊กตาบัลเล่ต์ที่ไร้หัว ทว่าลำคอที่ขาดวิ่นนั้นกลับพ่นละอองสีดำออกมาดั่งไอหมอกมรณะ เรนกระโดดถอยหลังไปตั้งหลัก เข็มทิศในมือเขาร้อนจี๋จนผิวหนังเริ่มไหม้ ในขณะที่เงามืดรอบตัวเริ่มขยับเขยื้อน สิ่งของที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นวาง—ทั้งหน้ากากนกพิราบที่เปื้อนเลือด, ดาบโบราณที่ด้ามจับดูคล้ายผิวหนังมนุษย์, และกระจกเงาที่สะท้อนภาพใบหน้าของผู้มองให้บิดเบี้ยว—ทั้งหมดนั้นเริ่ม "หายใจ" “หยุดมัน!” เรนตะโกนสั่ง แต่มาดามเซเลเน่กลับยืนนิ่ง ดวงตาหลังหน้ากากจ้องมองเขาด้วยความสนุกสนาน “ทำไมผมต้องหยุดวิวัฒนาการของพวกมันล่ะครับ?” เธอกล่าวพลางเอียงคอ “คุณมักจะบ่นเสมอว่าความทรงจำที่หายไปของคุณทำให้คุณว่างเปล่า... ลองดูสิครับ ว่าถ้าคุณถูกกลืนกินด้วยความอยากของวัตถุเหล่านี้ คุณจะเติมเต็มความว่างเปล่านั้นได้หรือไม่” ดาบโบราณบนผนังหลุดจากที่แขวน มันลอยเคว้งคว้างกลางอากาศราวกับถูกจับถือโดยคนไร้ตัวตน ก่อนจะพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของเรนด้วยความเร็วสูง เรนตัดสินใจทิ้งเข็มทิศลงพื้น แล้วคว้าเศษเหล็กใกล้ตัวขึ้นป้องกัน เสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วคลังแสงมืดมิด แรงปะทะทำให้แขนของเรนชาดิก เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ใช่เพียงสถานที่ซื้อขาย แต่มันคือสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังเริ่ม 'ย่อย' สิ่งของที่มันสะสมไว้ เรนพุ่งตัวหลบการโจมตีของดาบที่คลั่งไคล้การฉีกกระชากเนื้อเยื่อ เขาใช้จังหวะที่มาดามเซเลเน่เผลอ ถีบตัวเข้าหาโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยบันทึกการแลกเปลี่ยนวิญญาณ เขาคว้าสมุดเล่มหนึ่งที่ลงอักขระแปลกประหลาดเอาไว้ มันคือสัญญาพันธสัญญาของ 'ผู้ควบคุม' หากเขาฉีกมันทิ้ง ตอนนี้อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่จะหยุดพวกมันได้ทั้งหมด “อย่าได้คิดเชียว” มาดามเซเลเน่ขยับตัวรวดเร็วดั่งเงา เธอโผล่มาประชิดตัวเขาในพริบตา มือภายใต้ถุงมือผ้าไหมบีบเข้าที่คอของเรนแน่น แรงบีบของเธอแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก “ถ้าสัญญานี้ขาด ตลาดมืดก็จะล่มสลาย และคุณ... ก็จะถูกขังอยู่ในกาลเวลาที่ไร้จุดจบไปพร้อมกับผม” เรนมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เป็นเพียงช่องว่างบนหน้ากากพอร์ซเลน เขาเห็นตัวเองในนั้น—ใบหน้าที่ซีดเผือดและหวาดกลัว แต่ในวินาทีเดียวกัน เขากลับเห็นภาพซ้อนทับเป็นภาพความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งที่เขาตามหามาตลอด ภาพที่เขากำลังถือสมุดเล่มนี้ในอดีตที่ไกลแสนไกล “ไม่ใช่... คุณไม่ใช่เจ้าของตลาดมืดคนแรก” เรนเค้นเสียงผ่านลำคอที่ถูกบีบ “แต่คุณคือคนที่เคยเป็น... ส่วนหนึ่งของฉัน!” เรนตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุด เขาปล่อยมือจากสมุด แล้วแทงเข็มทิศที่แหลมคมเข้าไปในรอยร้าวบนหน้ากากพอร์ซเลนของมาดามเซเลเน่สุดแรงเกิด เสียงกรีดร้องที่ฟังดูเหมือนกระจกนับพันบานแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว วัตถุอาถรรพ์ทุกชิ้นในห้องหยุดชะงักลงราวกับถูกหยุดเวลา หน้ากากของมาดามเซเลเน่ร้าวแยกออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงที่อยู่ภายใต้... ใบหน้าของเรนเองที่กำลังยิ้มออกมาด้วยความเย็นเยียบ ทว่า สิ่งที่ทำให้เรนต้องเย็นวาบไปถึงกระดูกไม่ใช่ใบหน้าที่เหมือนกับเขา แต่มันคือสิ่งที่มีชีวิตขึ้นมาในมุมมืดของห้อง—เงาที่หลุดออกมาจากร่างของมาดามเซเลเน่ เงาที่ถือดวงตะวันสีดำขลับไว้ในมือ และมันกำลังก้าวเข้ามาหาเขาพร้อมกับกระซิบคำตอบที่เขาไม่เคยต้องการจะได้ยิน “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... อดีตที่ผมเคยเขี่ยทิ้ง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ