ความลับใต้ฐานตลาด

“อย่าได้ก้าวไปไกลกว่าเส้นสีขาวนั้นเชียว เรน... หากไม่อยากกลายเป็นส่วนหนึ่งของมูลนิธิที่คอยค้ำจุนความมั่งคั่งของตลาดแห่งนี้” เสียงของมาดามเซเลเน่ราบเรียบ แฝงด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีด ดวงตาที่วาดลวดลายไว้บนหน้ากากนั้นดูเหมือนจะขยับจ้องมองเขาทุกฝีก้าว เรนหยุดชะงัก เข็มทิศพังๆ ในมือสั่นระริก เข็มเหล็กภายในหมุนวนอย่างบ้าคลั่งราวกับพยายามจะบ่งบอกถึงหายนะที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า นี่ไม่ใช่ห้องเก็บของใต้ดินธรรมดา ตามที่มาดามเคยหลอกล่อเขาไว้ตอนเริ่มทำสัญญา กลิ่นอายของดินชื้นแฉะผสมกับกลิ่นโลหะคาวคลุ้งอบอวลอยู่ในอากาศ มันคือกลิ่นของความตายที่ผ่านการหมักหมมมานับศตวรรษ “คุณพาผมมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่?” เรนถามพลางกระชับเสื้อโค้ทตัวยาว เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ก้นบึ้งของหัวใจ ความหิวกระหายต่อพลังงานอาถรรพ์เริ่มแผ่ซ่านไปตามปลายนิ้ว มาดามเซเลเน่หัวเราะเบาๆ เสียงของเธอฟังดูเหมือนเสียงกระเบื้องกระทบกัน “ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนรากฐานของเงินตรา หรืออำนาจมืดของนักการเมืองหรอกนะเรน มันตั้งอยู่บน ‘สุสาน’ ของสิ่งที่ไม่ควรมีตัวตนตั้งแต่แรก... สิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าลืมสร้าง แต่ความโกรธแค้นของธรรมชาติสร้างขึ้นมาเพื่อเติมเต็ม” เธอเดินนำไปยังแท่นหินสีดำสนิทที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางโถงใต้ดินนั้น บนแท่นมีรอยแตกละเอียดแผ่ขยายออกไปดั่งใยแมงมุม แต่ละรอยแตกไม่ใช่หิน แต่มันคือช่องว่างมิติที่มองเห็นเปลวไฟสีครามเต้นระบำอยู่ภายใน เรนก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่ฟังคำเตือน แรงสั่นสะเทือนจากเข็มทิศพุ่งขึ้นสู่ขีดสุดจนมันร้อนจัดแทบจะละลายคามือ เขาเห็นภาพนิมิตแวบเข้ามาในหัว... ร่างกายขนาดมหึมาที่ถูกฝังทับด้วยอิฐและศิลาอาถรรพ์ อวัยวะที่ยังคงเต้นตุบๆ ราวกับเครื่องจักรกลที่ไม่มีวันหยุดทำงาน เลือดสีดำเหนียวข้นไหลซึมออกมาจากรอยแยกของพื้นดิน “นี่คือสิ่งที่คุณแลกเปลี่ยนมาตลอดงั้นเหรอ?” เรนเค้นเสียงถาม มือของเขาสั่นเทา “คุณไม่ใช่นักสะสมมาดาม... คุณคือ ‘ผู้เฝ้าสุสาน’ ที่คอยดูดกลืนพลังงานจากซากศพที่ยังไม่ตายเหล่านี้เพื่อยืดอายุขัยของตัวเอง!” มาดามเซเลเน่หันกลับมา หน้ากากตุ๊กตาของเธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างผิดธรรมชาติ “การยืดอายุเป็นเพียงผลพลอยได้ สิ่งที่ฉันต้องการคือการ ‘ตื่น’ ของมันต่างหาก เรน... แล้วนายล่ะ? จำความรู้สึกตอนที่นายหลงลืมทุกอย่างได้ไหม? นายไม่ได้ถูกลบความจำหรอก นายถูก ‘กิน’ เข้าไป... กินโดยสิ่งที่อยู่ใต้ฝ่าเท้านายอย่างไรเล่า” เรนรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ความทรงจำที่ขาดหายไปครึ่งหนึ่งเริ่มเชื่อมต่อกันด้วยความหวาดกลัว เขาเห็นตัวเองในชุดคลุมสีดำยืนอยู่หน้าหลุมลึกนี้เมื่อหลายปีก่อน ไม่ใช่ในฐานะแขก แต่ในฐานะ ‘เครื่องบูชา’ ที่ปีนกลับขึ้นมาได้พร้อมกับส่วนหนึ่งของพลังงานที่กัดกินสมองของเขาไป ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแตกบนแท่นหินขยายตัวกว้างขึ้น กรงเล็บขนาดมหึมาที่ทำจากเงามืดพุ่งทะลุขึ้นมาจากผืนทรายใต้ตลาด เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับพันดังก้องไปทั่วโถงกว้างจนแก้วหูของเรนแทบแตก มาดามเซเลเน่ก้าวถอยหลังไปในความมืด พร้อมกับขว้างกุญแจเงินลงไปในหลุมลึกนั้น “สัญญาของเราสิ้นสุดลงแล้วเรน ตอนนี้ถึงเวลาที่คุณต้องเลือก... จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของซากศพที่ถูกลืม หรือจะรับพลังของมันมาเพื่อทำลายตลาดแห่งนี้ทิ้งเสีย!” เงาสีดำขนาดใหญ่เริ่มจับตัวเป็นรูปร่างหลังแผ่นหลังของเรน มันไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่มันคือ ‘ตัวเขาเอง’ อีกคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความแค้นและพลังงานที่บิดเบี้ยว เขามองเห็นมือของตัวเองเริ่มกลายเป็นสีดำสนิทและมีไอหมอกควันสีม่วงพุ่งออกมา แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันเพียงหนึ่งเดียวในห้องดับวูบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักอึ้งนับร้อยก้าวที่กำลังกรูเข้ามาจากทางเข้าโถงมืด ประตูเหล็กกล้าที่ควรจะปิดตายค่อยๆ ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก ในวินาทีที่เรนตัดสินใจคว้าอาวุธขึ้นมา สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างของชายคนหนึ่งที่คุ้นตาที่สุดเดินนำกลุ่มคนชุดดำเข้ามา... เขาคนนั้นคือร่างของเรนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ถือเข็มทิศอันเดียวกันกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเรนเย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับสู่บ้าน... ตัวข้าในอดีต" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเรนทุกประการ ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนที่ชี้ตรงมาที่หน้าผากของเขา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ