ภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยว

“ถ้าเจ้าคิดว่าการทุบกระจกจะทำให้ความจริงปรากฏ ก็จงทำเสียสิ แต่จงจำไว้ว่า เศษเสี้ยวของมันอาจจะบาดลึกเข้าไปถึงวิญญาณที่เน่าเฟะของเจ้าเอง” เสียงของมาดามเซเลเน่แหบพร่าคล้ายเสียงกระดาษทรายขัดผิวไม้ เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาที่ถูกซ่อนอยู่หลังหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดจ้องมองไปยังผนังห้องโถงที่เต็มไปด้วยกระจกเงาบานเก่าแก่จากศตวรรษที่สิบเก้า ผมไม่ตอบคำถามนั้น มือของผมสั่นเทาขณะกำเข็มทิศพังๆ ในกระเป๋าเสื้อไว้แน่น เข็มของมันหมุนคว้างไม่หยุดหย่อน เสมือนกำลังพยายามชี้ทางไปยังสิ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง เบื้องหน้าของผมคือกระจกบานใหญ่ที่ไม่ได้สะท้อนภาพห้องโถงที่อับชื้นนี้ แต่มันสะท้อนภาพ ‘เรน’ อีกคนหนึ่งที่กำลังยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่ภายในนั้น “กระจกบานนี้ไม่ได้สะท้อนสิ่งที่เจ้าเป็น แต่มันสะท้อนสิ่งที่เจ้ากลัวที่สุดในยามที่เจ้าหลับใหล” มาดามเซเลเน่เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกำยานราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ของเธอทำให้ผมต้องกลั้นหายใจ “เจ้าหิวโหยพลังงานอาถรรพ์ แต่เจ้ากลับกลัวการกลายเป็นปีศาจเสียเอง ช่างย้อนแย้งเหลือเกินนะพ่อหนุ่ม” ผมเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจก เรนในกระจกไม่ได้ดูเหมือนผมที่โทรมและเหนื่อยล้า แต่มันดูสมบูรณ์แบบ มีแววตาที่หิวกระหาย และที่น่าขนลุกที่สุดคือ... มันไม่มีเงาของเข็มทิศในมือ “นายเป็นใคร” ผมเค้นเสียงถาม เสียงนั้นแหบแห้งจนแทบจำไม่ได้ เงาในกระจกไม่ได้ขยับปากพูด แต่น้ำเสียงของมันดังก้องอยู่ในหัวของผมโดยตรง *‘ฉันคือสิ่งที่นายพยายามซ่อนไว้ใต้ความสุภาพจอมปลอมไงล่ะ เรน... นายโหยหาอำนาจของวัตถุอาถรรพ์เหล่านั้นไม่ใช่เพื่อปกป้องใคร แต่เพื่อเติมเต็มความว่างเปล่าที่นายจำไม่ได้ต่างหาก’* ผมก้าวเข้าไปใกล้กระจกจนหน้าผากสัมผัสกับความเย็นเยียบของผิวแก้ว บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะที่ผิดปกติ ผมเห็นภาพความทรงจำที่แตกกระจายเหมือนเศษแก้วในกระจกบานนั้น เห็นใบหน้าของผู้คนที่ผมเคยทำร้าย เห็นความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินมือของผมจนดำสนิท “อย่าไปฟังมัน” มาดามเซเลเน่เอ่ยแทรกขึ้นมา เธอยื่นนิ้วที่สวมถุงมือหนังสีดำมาแตะไหล่ของผม “มันคือภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยว เจ้ากำลังถูกมันล่อลวงให้ทำพันธสัญญาที่เจ้าไม่อาจถอนตัวได้อีกตลอดกาล” “แล้วทำไมคุณถึงเอามาให้ผมดู!” ผมตวาดกลับ สะบัดตัวออกจากสัมผัสของเธอ “คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ มาดาม! ต้องการเปลี่ยนผมให้เป็นวัตถุอาถรรพ์ชิ้นหนึ่งในคอลเลกชันของคุณงั้นหรือ?” มาดามเซเลเน่หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้อารมณ์ขัน “ถ้าฉันต้องการทำเช่นนั้น ฉันคงไม่เสียเวลาพาเจ้ามาถึงที่นี่หรอก เรน... สิ่งที่ฉันต้องการคือการทดสอบว่า ‘หัวใจ’ ของเจ้านั้นมีค่าพอที่จะเป็นผู้ถือครองกุญแจดอกสุดท้ายหรือไม่” เงาในกระจกเริ่มขยับ มันยกมือขึ้นมาวางบนจุดที่ตรงกับหน้าผากของผมในกระจก ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดที่เหมือนมีเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในสมองทำให้ผมทรุดเข่าลงกับพื้น เศษความทรงจำที่หายไปเริ่มไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ... ภาพของตลาดมืดที่ลุกเป็นไฟ, ภาพของชายหญิงที่คุ้นเคยในชุดสีดำ, และภาพของตัวผมเองที่กำลังกลืนกินแสงอาทิตย์จากวัตถุชิ้นหนึ่ง... “หยุด... พอได้แล้ว!” ผมตะโกนลั่นห้อง แต่ภาพเหล่านั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ *‘จำได้ไหมเรน...’* เสียงของเงาในกระจกกระซิบอย่างอ่อนหวาน *‘นั่นแหละคือสิ่งที่นายเป็นจริงๆ ไม่ใช่นักแสวงหาที่แสนดีหรอก’* ทันใดนั้นเอง ผิวกระจกก็เริ่มแตกร้าวเป็นสายใยเหมือนใยแมงมุม ผมเห็นใบหน้าของเงาในกระจกเริ่มบิดเบี้ยวจนกลายเป็นใบหน้าที่ไร้ดวงตา แต่มันกลับยิ้มกว้างจนถึงใบหู มือของมันยื่นทะลุกระจกออกมา คว้าคอเสื้อของผมไว้แน่น พละกำลังของมันมหาศาลจนผมไม่อาจต้านทานได้ “มาดาม!” ผมพยายามร้องเรียก แต่มาดามเซเลเน่กลับถอยหลังไปหลายก้าว เธอเพียงแค่ยืนดูราวกับกำลังรอชมละครฉากสุดท้าย “นี่คือพันธสัญญาที่เจ้าต้องเลือก เรน” มาดามเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “จะยอมถูกกินโดยตัวตนที่แท้จริงของเจ้า หรือจะแลกเปลี่ยนบางสิ่งที่สำคัญที่สุด เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังที่จะคุมมันให้อยู่หมัด” ในจังหวะที่มือสีดำทะลุกระจกเข้ามาบีบคอผมจนแทบขาดใจ ผมเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในเศษกระจกที่ตกลงบนพื้นอีกบานหนึ่ง ในนั้น... ผมเห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทสีเทายืนอยู่ข้างหลังมาดามเซเลเน่ เขาไม่ได้มีหน้าตาเหมือนผม แต่มือของเขากำลังถือเข็มทิศเล่มเดียวกับที่ผมมีอยู่ในมือ แต่ทว่าเข็มทิศของเขานั้น... มันหมุนย้อนกลับ! ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและสบตากับผมในเศษกระจก เขาขยับริมฝีปากเป็นคำพูดที่ทำให้ผมต้องหยุดลมหายใจไปชั่วขณะ *‘ยินดีต้อนรับกลับสู่ความพินาศนะ... พี่ชาย’* แล้วเขาก็หันไปหยิบมีดอาคมที่เสียบอยู่บนชั้นวางของมาดามเซเลเน่ ก่อนจะปักมันลงบนหลังของมาดามอย่างไร้ความปรานี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ