กุญแจไขตู้กระจกวิญญาณ

“อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องมันด้วยมือเปล่า ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของคุณถูกสูบเข้าไปกลายเป็นส่วนหนึ่งของชั้นวาง” เสียงกระซิบแหบพร่าของมาดามเซเลเน่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเรน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก เรนยืนนิ่งอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ร้างตระกูลวอล์คเกอร์ คฤหาสน์ที่ถูกลบออกจากแผนที่เมืองมานานกว่าห้าสิบปี กลิ่นอายความตายไม่ได้รุนแรงเหมือนกลิ่นศพ แต่เป็นกลิ่นของ ‘กาลเวลาที่เน่าเฟะ’ กลิ่นของความปรารถนาที่ถูกขังไว้อย่างทุกข์ทรมาน เข็มทิศพังๆ ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเรนสั่นสะเทือน เข็มที่เคยหยุดนิ่งบัดนี้หมุนวนอย่างบ้าคลั่งราวกับพยายามบอกทิศทางของบางอย่างที่ ‘หิวโหย’ ไม่ต่างจากตัวเขา เรนไม่ได้ตอบโต้คำขู่ของหญิงสาวภายใต้หน้ากากตุ๊กตานั่น เขาเพียงแค่ดึงถุงมือหนังสีดำขึ้นมาสวมจนสุดข้อมือ ก่อนจะผลักบานประตูไม้โอ๊คที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยรอยขูดขีดเข้าไปด้านใน บานประตูส่งเสียงครวญครางราวกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์ “คุณรู้ดีว่ากุญแจไม่ได้อยู่ที่ห้องโถง” มาดามเซเลเน่เดินตามเข้ามา ฝีเท้าของเธอเบาหวิวราวกับไม่มีน้ำหนัก “ของชิ้นนั้นถูกเก็บไว้ในตู้กระจกที่ทำจากแก้วดวงตาปีศาจ มันจะมองเห็นความโลภในใจคุณ แล้วขยายมันออกมาจนกว่าคุณจะกลายเป็นบ้า” เรนหยุดเดิน เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาจากพื้นไม้ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาทำให้เศษฝุ่นดูราวกับละอองวิญญาณที่เต้นระบำ เขาหันไปมองร่างในชุดราตรีสีดำสนิทของมาดามเซเลเน่ “ถ้าผมเป็นบ้าขึ้นมา ใครจะเป็นคนจ่ายค่าตอบแทนให้คุณล่ะ มาดาม?” เธอหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียด “คุณก็รู้นี่เรน... ของวิเศษในตลาดมืดไม่เคยต้องการเงินตรา มันต้องการ ‘ความทรงจำ’ ของคุณต่างหาก และผมก็เดาว่าคุณยังเหลืออีกไม่มากนักหรอกนะ” เรนขบกรามแน่น ความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งคือบาดแผลที่เขายังคงตามหาคำตอบ เขาเดินผ่านห้องโถงที่เต็มไปด้วยรูปภาพบรรพบุรุษซึ่งดวงตาทุกคู่บนภาพวาดดูเหมือนจะขยับตามการเคลื่อนไหวของเขาไปทุกฝีก้าว เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อความสนุก เขามาที่นี่เพื่อ ‘กุญแจ’ ที่จะไขความลับของตัวเขาเอง พวกเขามาถึงหน้าประตูห้องใต้หลังคาที่ถูกล่ามโซ่หนาเตี้ยม บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อากาศหนักอึ้งจนเรนรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมานั่งทับบนหน้าอก เขาหยิบแท่งเหล็กเย็นเฉียบที่ได้รับมาจากตลาดมืดขึ้นมาจ่อที่แม่กุญแจ มันคือ ‘กุญแจผี’ ที่สามารถไขได้ทุกอย่าง แต่ต้องแลกด้วยการที่ผู้ใช้จะต้องสัมผัสกับความรู้สึกสุดท้ายของผู้ที่ถูกกักขังไว้ในนั้น ทันทีที่โลหะสัมผัสกัน เสียงกรีดร้องนับพันก็ถาโถมเข้าสู่โสตประสาทของเรน ภาพความทรงจำที่แตกสลายไหลบ่าเข้ามาในหัว—ภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด กำลังร้องขอชีวิตก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง “เรน! อย่าจมดิ่งไปกับมัน!” มาดามเซเลเน่ตวาด แต่เสียงของเธออยู่ไกลออกไปเหมือนอยู่คนละฟากฝั่งของมหาสมุทร เรนกัดริมฝีปากจนเลือดซึม กลิ่นคาวเลือดช่วยดึงสติเขากลับมา เขาบิดกุญแจด้วยพละกำลังทั้งหมด โซ่ตรวนขาดสะบั้นลงราวกับเส้นด้าย ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงสีม่วงหม่นจากตู้กระจกโบราณกลางห้องก็สาดส่องออกมา มันไม่ใช่ตู้กระจกธรรมดา ภายในนั้นบรรจุสิ่งของที่ดูเหมือน ‘กุญแจรูปหัวใจ’ ที่ทำจากผลึกใสและมีของเหลวสีแดงหมุนวนอยู่ภายใน แต่สิ่งที่ทำให้เรนต้องหยุดหายใจไม่ใช่กุญแจชิ้นนั้น เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาด้านหลังตู้ ไม่ใช่เงาของเขา ในกระจก... เงาของเขากำลังยืนยิ้มอย่างเย็นเยียบ ดวงตาที่เคยว่างเปล่าในเงาสะท้อนนั้นกลับกลายเป็นสีแดงก่ำเหมือนสัตว์ป่า และที่สำคัญที่สุด... เงาในกระจกนั้นกำลังถือ ‘เข็มทิศ’ ที่เขามีอยู่ แต่เข็มในกระจกกลับชี้ตรงไปยังหน้าอกของเขาเอง “นั่นไม่ใช่ของวิเศษที่คุณตามหา...” มาดามเซเลเน่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เสียงของเธอสั่นเครืออย่างที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน “เรน... ถอยออกมา!” ทว่าสายเกินไป มือของเรนที่สวมถุงมือหนังกลับเอื้อมออกไปหาตู้กระจกนั้นเองราวกับมีอำนาจลึกลับควบคุมอยู่ นิ้วของเขาสัมผัสกับผิวกระจกที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ก่อนที่นิ้วเหล่านั้นจะจมหายเข้าไปในเนื้อกระจกราวกับมันเป็นเพียงผิวน้ำที่ไร้แรงต้าน ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา เป็นเสียงของเขาเอง... แต่เป็นเสียงของคนที่โตกว่าและดุดันกว่า “ในที่สุด... ก็หาทางกลับมาถึงที่นี่จนได้นะ ตัวฉันในอดีต” เรนหันกลับไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ กัดกินแสงสว่างไปทีละน้อย ร่างของชายผู้หนึ่งที่สวมชุดแบบเดียวกับเขาเป๊ะๆ กำลังเดินออกมาจากความว่างเปล่า ในมือของเขามีเข็มทิศเล่มที่สอง... เข็มทิศที่เข็มไม่ได้หยุดหมุน แต่กำลังตอกย้ำว่า ‘เวลาของเรนที่แท้จริงได้หมดลงแล้ว’ ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง เรนตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่า เขาไม่ได้มาเพื่อเอาของวิเศษ แต่เขามาที่นี่เพื่อ ‘ถูกแทนที่’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ