กับดักในเงา

"วางดาบเล่มนั้นลงเสีย เรน... ของที่ยังไม่ได้ชำระล้างด้วยหยดเลือด มันก็เป็นเพียงเศษเหล็กที่รอวันกัดกินเจ้าของเท่านั้น" เสียงของมาดามเซเลเน่ราบเรียบ เยือกเย็นราวกับเข็มเย็บผ้าที่ปักลงบนความเงียบงันภายในห้องโถงเก็บของวิเศษ เรนไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่จ้องมองใบดาบสีสนิมในมือที่สั่นไหวเบาๆ เข็มทิศในกระเป๋าเสื้อของเขาเริ่มหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทาง ราวกับมันกำลังหวาดกลัวสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "เศษเหล็กงั้นหรือครับมาดาม" เรนแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่จับด้ามดาบแน่นจนขึ้นข้อขาว "แต่ในตอนที่ผมสัมผัสมัน ผมกลับได้ยินเสียงของคนตายที่ร้องเรียกชื่อผม... เสียงที่บอกว่ามาดามเป็นคนส่งพวกเขาไปลงนรกด้วยเงื่อนไขที่บิดเบี้ยว" มาดามเซเลเน่ก้าวผ่านความมืดออกมา ใบหน้าภายใต้หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนดูเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาสีหม่นที่วาดลวดลายไว้บนหน้ากากดูเหมือนจะจ้องมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา เธอเว้นจังหวะหายใจเพียงครู่ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือลูกไม้ลูบไล้ไปตามตู้โชว์ที่เต็มไปด้วยวัตถุอาถรรพ์อันตราย "โลกนี้ไม่มีความยุติธรรม มีเพียงการแลกเปลี่ยน" เธอเอ่ยแผ่วเบา "เจ้าเดินเข้ามาในตลาดมืดแห่งนี้ด้วยความหิวโหย เจ้าต้องการความทรงจำที่หายไป และข้าก็หยิบยื่นโอกาสให้ แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ข้าให้ไป จะทำให้เจ้าเริ่มทำตัวเป็นสุนัขที่แว้งกัดเจ้าของเสียแล้ว" "ผมไม่ใช่สุนัข และนี่ก็ไม่ใช่การมอบโอกาส" เรนหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับเธอโดยตรง "นี่คือการล่อลวงให้ผมกลายเป็นหนึ่งในคอลเลกชันของมาดามต่างหาก ประตูมิติที่แปดที่ผมตามหา... มันไม่ใช่ทางออก แต่มันคือกับดักที่ถูกถักทอด้วยเศษเสี้ยววิญญาณของคนที่มาก่อนหน้าผมทุกคนใช่ไหม?" อากาศในห้องเริ่มเย็นเยียบจนไอเย็นเกาะตามพื้นไม้ กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ มาดามเซเลเน่หยุดเดิน เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่แรงกดดันมหาศาลกลับถาโถมเข้าใส่เรนจนเขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ดาบสนิมในมือหลุดร่วงกระทบพื้นเสียงดังก้อง "เจ้าช่างเปราะบางเหลือเกินเรน" มาดามก้มลงมองเขา ดวงตาหลังหน้ากากดูอ่อนโยนขึ้นอย่างน่าขนลุก "ความทรงจำที่หายไปของเจ้าน่ะ มันหายไปเพราะเจ้าเป็นคนทิ้งมันเองในวันที่ทำพันธสัญญากับข้า เพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดจากความตายที่เจ้าก่อขึ้น... เจ้าลืมไปหมดแล้วหรือ ว่ามือคู่นี้เปื้อนเลือดมามากแค่ไหนก่อนจะมาเป็นเด็กหนุ่มผู้แสนดีคนนี้?" เรนกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในหัวสมองเหมือนมีเข็มแหลมทิ่มแทง ภาพนิมิตสีแดงฉานค่อยๆ ผุดขึ้นมาในความทรงจำ—มือของเขาที่กำลังกระชากวิญญาณบางอย่างออกมาจากร่างที่ไร้ลมหายใจ และหญิงสาวในชุดดำที่ยืนรออยู่ตรงมุมมืดพร้อมรอยยิ้ม "ไม่จริง..." เขาสั่นศีรษะ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม "นั่นเป็นคำโกหก!" "ความจริงคือยาพิษที่เจ้าไม่เคยกล้าดื่ม" มาดามเซเลเน่ยื่นมือที่สวมถุงมือมาตรงหน้าเขา "เลือกระหว่างการเป็นหมากที่เชื่อฟังข้าต่อไป หรือจะตายไปพร้อมกับความลับที่เจ้าไม่มีวันขุดคุ้ยเจออีกชั่วกาลนาน" เรนเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไป จากความสับสนกลายเป็นความเย็นชาที่ไร้ที่มา เขาไม่ได้ยื่นมือไปหาเธอ แต่กลับคว้าเข็มทิศพังๆ ขึ้นมาแล้วกดลงไปที่กึ่งกลางหน้าปัดจนมันแตกละเอียด พลังงานลึกลับสีม่วงหม่นระเบิดออกทันที ผลักร่างของมาดามเซเลเน่ให้ถอยกรูดไปด้านหลัง หน้ากากพอร์ซเลนของเธอร้าวเป็นทางยาวเผยให้เห็นเพียงความว่างเปล่าเบื้องหลังนั้น "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนมาดาม แต่ผมมาที่นี่เพื่อ 'ทำลาย' ตลาดมืดนี้ให้สิ้นซาก" เรนลุกขึ้นยืน ความมืดมิดรอบตัวเขาก่อตัวเป็นคมดาบที่มองไม่เห็น มาดามเซเลเน่หัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนแก้วแตกละเอียด "เด็กโง่... เจ้าคิดว่าประตูมิติที่แปดมีไว้ให้เจ้าเข้ามาเพื่อปลดปล่อยงั้นหรือ?" ทันใดนั้น ผนังของห้องโถงก็สั่นสะท้าน ตู้โชว์ทุกใบระเบิดออกพร้อมกัน เงาร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไร้รูปร่างนับร้อยพุ่งออกมาจากเงามืดของกำแพง พวกมันไม่ใช่ลูกค้า ไม่ใช่วิญญาณที่หลงทาง แต่เป็น 'ผู้พิทักษ์' ของตลาดมืดที่รอคอยคำสั่งเดียวจากมาดาม ก่อนที่เรนจะได้ลงมือ ประตูห้องโถงด้านหลังมาดามก็เปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายแก่ในชุดสูทขาดวิ่นที่เรนจำได้ดีว่าเป็นคนที่เขาเคยช่วยไว้ในบทก่อนหน้า ชายแก่คนนั้นเดินเข้ามาพร้อมกับมีดอาคมที่เล็งตรงไปที่หัวใจของเรน ในขณะที่สายตาของชายแก่ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์หลงเหลืออยู่ "ขอโทษนะพ่อหนุ่ม" ชายแก่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงความอำมหิต "มาดามสัญญาจะคืนลมหายใจให้ลูกสาวฉัน... ถ้าฉันจัดการแกที่นี่" เรนเบิกตากว้าง ทันใดนั้น เข็มทิศในมือที่แตกละเอียดก็ส่องแสงสีเลือดออกมา แสงนั้นไม่ได้พุ่งไปที่ชายแก่หรือมาดาม แต่มันกลับพุ่งตรงไปที่อกซ้ายของเรนเองพร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่หัวใจ ความลับที่ฝังลึกที่สุดกำลังจะถูกฉีกกระชากออกมาในวินาทีที่คมมีดของชายแก่กำลังจะสัมผัสผิวหนังของเขา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผม ประตูมิติที่แปดนะครับ