เมืองแห่งความเงียบงัน

“อย่าได้ก้าวเท้าขวาเข้าไปก่อนเป็นอันขาด... เรน” เสียงของมาดามเซเลเน่แหบพร่าคล้ายเศษแก้วที่ถูกบดละเอียด หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนของนางนิ่งสนิท ทว่าดวงตาที่วาดด้วยสีน้ำมันกลับดูเหมือนกำลังเคลื่อนไหวไล่ตามเงาของเรนที่ทอดตัวลงบนพื้นผิวสีนิลของบานประตูมิติที่แปด เรนไม่ตอบ เขายืนนิ่งอยู่หน้าช่องว่างที่บิดเบี้ยว เข็มทิศในมือเขาสั่นรัวจนได้ยินเสียงกลไกภายในกระทบกันดังกริ๊กๆ แทนที่จะบอกทิศทาง มันกลับพยายามจะพุ่งหลาวเข้าไปในความว่างเปล่าเบื้องหน้า กลิ่นของที่นี่ไม่เหมือนตลาดมืดที่เขาคุ้นเคย มันไม่มีกลิ่นกำยานหรือกลิ่นสาบของวิญญาณ แต่มันมีกลิ่นของ ‘เวลาที่เน่าตาย’ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและความทรงจำที่ถูกทิ้งขว้าง “ฉันจำได้ว่าไม่ได้เขียนให้ทางออกของวันนี้เป็นสุสาน” เรนกระซิบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว เขาขยับนิ้วสัมผัสขอบประตูที่ดูเหมือนรอยฉีกขาดของความเป็นจริง “มาดาม นี่ไม่ใช่คำพิพากษาของคนอื่น แต่มันคือส่วนที่ฉันพยายามลบออกไปเมื่อหลายปีก่อน” มาดามเซเลเน่แค่นหัวเราะ เสียงของนางก้องกังวานอยู่ในห้วงมิติที่ไร้ลมหายใจ “ความทรงจำที่ถูกลบไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ มันแค่ย้ายมาอยู่ในที่ที่ไม่มีใครกล้าเปิดอ่านต่างหาก และดูสิ... ประตูที่แปดบานนี้ กำลังเชื้อเชิญให้เจ้าของมันกลับมาลงโทษตัวเอง” เรนไม่รอช้า เขาตัดสินใจก้าวเท้าซ้ายข้ามเส้นแบ่งเขตทันที ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นผิวเบื้องหลัง ความเงียบงันก็เข้าโอบรัดราวกับมือที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่ความเงียบแบบไร้เสียง แต่มันคือความเงียบที่กดทับจนแก้วหูแทบระเบิด โลกเบื้องหลังนี้คือเมืองที่กาลเวลาถูกหยุดไว้กลางคัน ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่นดุจเศษขี้เถ้า แสงไฟจากโคมถนนค้างอยู่ที่ครึ่งหนึ่งของความสว่าง และที่น่าขนลุกที่สุดคือ ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนสายนี้... พวกเขาหยุดนิ่งเหมือนหุ่นปั้น เรนเดินผ่านร่างชายชราที่กำลังจะจาม ตาของชายคนนั้นค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง ปากเปิดกว้าง และน้ำลายที่กระเซ็นออกมาค้างอยู่ในอากาศราวกับหยดคริสตัล เรนสัมผัสได้ถึงพลังงานอาถรรพ์ที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นไอระเหย มันไม่ใช่พลังงานธรรมดา แต่มันคือ 'หยดเวลา' ที่สกัดจากชีวิตของผู้คนที่หลงเข้ามา “นี่คือกับดักใช่ไหม” เรนพึมพำขณะเดินผ่านหน้าร้านนาฬิกาที่เข็มทุกเรือนชี้ไปที่เลขแปดไม่ขยับเขยื้อน เข็มทิศในมือเขาเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนผิวมือของเขาเริ่มพองแดง เรนกัดฟันแน่น ความหิวกระหายเริ่มแผ่ซ่านจากกระเพาะลามไปทั่วร่างกาย เขาสามารถ 'กิน' พลังงานที่หยุดนิ่งนี้ได้ แต่นั่นหมายถึงการทำลายสมดุลของเมืองนี้ และการปลุกสิ่งที่เขาเคยขังไว้ให้ตื่นขึ้น เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่มุมถนน... เงาสีดำสนิทที่ไม่ได้หยุดนิ่งเหมือนคนอื่น มันกำลังคืบคลานเข้าหาเขาอย่างช้าๆ รูปร่างของมันบิดเบี้ยว คล้ายร่างของคนที่มีแขนขางอกออกมาผิดที่ผิดทาง และที่สำคัญที่สุด มันสวมหน้ากากแบบเดียวกับมาดามเซเลเน่ แต่เป็นหน้ากากที่แตกร้าวและอาบไปด้วยคราบเลือดสีดำ “เจ้าของบันทึกเล่มเดิม... กลับมาแล้วหรือ” เงาประหลาดนั้นหยุดกึกก่อนจะหันมาทางเรน เสียงของมันไม่ได้ออกมาจากปาก แต่มันดังขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของเขา เป็นเสียงของเรนเอง... เรนเมื่อหลายปีก่อน เรนชะงัก สายตาเขาสั่นไหว เขาไม่ได้แค่สำรวจเมืองนี้ แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับเศษเสี้ยวความโหดร้ายที่เขาเคยทิ้งไว้ในอดีต “ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อจะให้แกกลืนกินอีก” เรนคว้ามีดอาคมที่ซ่อนอยู่ในเสื้อโค้ทออกมา ใบมีดสั่นไหวรับกับพลังงานรอบข้าง “แกไม่ได้มาเพื่อกินฉันหรอก” เงาร่างนั้นหัวเราะเบาๆ พลางขยับนิ้วชี้ไปยังมาดามเซเลเน่ที่เพิ่งก้าวตามเข้ามาในมิติ “แกมาที่นี่เพื่อยืนยันว่า... สิ่งที่แกพยายามลบไปทั้งหมด ในวันนี้ มันฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อทวงคืน 'ชื่อ' ของแกที่หายไป” ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าสีเทาหม่นก็เริ่มร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบ ทุกร่างที่เคยหยุดนิ่งค่อยๆ หันขวับมามองเรนด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ มาดามเซเลเน่ขยับหน้ากากของนางเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเรนด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ท่านลืมไปแล้วหรือครับเรน ว่าในฐานะผู้เขียนคำพิพากษา ท่านไม่ใช่คนคุมเกม... แต่ท่านคือ 'ตัวหมาก' ที่ถูกเขียนไว้ในตอนจบตั้งแต่หน้าแรก” เรนมองไปที่เงาสีดำนั้น แล้วเขาก็ต้องหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเงาร่างนั้น... มันคือเข็มทิศเล่มเดียวกันกับที่เขาถืออยู่ แต่มันสมบูรณ์แบบและกำลังหมุนทวนเข็มนาฬิกาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงกระซิบจากทั่วทุกทิศทางในเมืองที่ว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าของตำราแห่งความตาย” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่มิติแห่งความมืดมิดไปกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด