สนธิสัญญาเลือด

"ถ้าฉันยอมเซ็นสัญญาฉบับนี้ ความทรงจำที่หายไปจะแลกคืนมาได้แค่ไหน หรือมันจะเป็นแค่เศษเสี้ยวความจริงที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาใหม่เพื่อล่อให้ฉันเดินลงหลุมพรางของเธอ?" เสียงของเรนแหบพร่าและเย็นเยียบ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่ดูเก่าแก่จนแทบจะผุพัง ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นในห้องลับใต้ดินของมาดามเซเลเน่ กลิ่นกำยานราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นเน่าจางๆ ของสิ่งของอาถรรพ์ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เข็มทิศในมือเรนสั่นรัวจนแทบจะหลุดจากอุ้งมือ เข็มของมันไม่ได้ชี้ไปทางทิศเหนือ แต่มันกำลังหมุนวนเป็นวงกลมคล้ายกับจะพยายามเจาะทะลุหน้าปัดออกมา มาดามเซเลเน่ หัวเราะเบาๆ เสียงของเธอฟังดูเหมือนแก้วแตกที่กระทบกันเบาๆ ภายใต้หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดที่มีรอยร้าวเป็นเส้นใยพาดผ่านดวงตา เธอขยับนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนหินสีดำสนิทลากไล้ไปบนม้วนกระดาษหนังมนุษย์ที่วางอยู่บนโต๊ะ "ความจริงไม่ใช่ของฟรี เรน" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเรนได้กลิ่นหอมเย็นของดอกลิลลี่ที่ตายแล้ว "สิ่งที่เธอเรียกว่าความทรงจำน่ะหรือ? มันก็แค่สมบัติชิ้นหนึ่งที่เธอทำหายไปในตลาดมืดแห่งนี้ วันนี้เธอเดินเข้ามาหาฉันเพราะต้องการขโมยมันคืน แต่ลืมไปแล้วหรือว่าทุกอย่างที่นี่มีราคาที่ต้องจ่าย... และราคานั้นไม่ได้จ่ายด้วยเงิน" เรนมองหน้ากากตุ๊กตานั้น พยายามค้นหาดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังรูโหว่ของกระเบื้องเคลือบ เขาจำไม่ได้ว่าตนเองเคยเป็นใครในอดีต รู้เพียงแค่ว่าทุกครั้งที่เขาแตะต้องวัตถุอาถรรพ์ แรงหิวกระหายบางอย่างจะปะทุขึ้นในช่องท้อง มันไม่ใช่ความหิวโหยทางกายภาพ แต่มันคือความกระหายที่ต้องการจะ ‘กลืนกิน’ ตัวตนของวัตถุเหล่านั้นเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่าที่ถูกลบเลือนไป "ฉันจะจ่ายด้วยเลือดของฉัน" เรนพูดพลางหยิบมีดสั้นใบมีดสีสนิมที่วางอยู่ข้างหน้าขึ้นมา "แต่นั่นต้องแลกกับข้อมูลที่ชัดเจนที่สุด ไม่ใช่คำใบ้โง่ๆ เหมือนครั้งก่อน" "เลือดน่ะหรือ?" มาดามเซเลเน่แค่นยิ้มผ่านหน้ากาก "เลือดของเธอน่ะมันมีค่าแค่พอจะซื้อเศษกระดูกหมาในตลาดนี้เท่านั้น สิ่งที่ฉันต้องการคือ ‘คำมั่นสัญญา’ ว่าหากวันหนึ่งเธอได้ความทรงจำกลับมาจนครบ เธอจะต้องเป็นคนลงมือปิดตายตลาดมืดแห่งนี้ด้วยมือของเธอเอง" เรนชะงักไป มีดในมือสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ราวกับมันกำลังเตือนภัย "นั่นเท่ากับว่าฉันต้องทำลายที่พึ่งพาเดียวที่เหลืออยู่ของคนอย่างฉัน" "ไม่ใช่คนอย่างฉัน... แต่เป็นคนอย่างเธอ" มาดามแก้คำพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เธอคิดว่าเธอมาที่นี่เพื่ออะไร? เพื่อหาความจริง? เปล่าเลย เธอมาที่นี่เพราะที่นี่คือกรงขังที่เธอเลือกเดินเข้ามาเองต่างหาก" บรรยากาศในห้องกดดันจนเรนรู้สึกเหมือนปอดกำลังถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เขาสูดลมหายใจลึก กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ก่อนจะจรดปลายมีดลงบนปลายนิ้วชี้ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นสู่สมอง แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าคือความรู้สึกที่ว่า ‘บางสิ่ง’ ในตัวเขากำลังยินดีปรีดาที่ได้ลิ้มรสเลือดของตัวเอง หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนม้วนกระดาษหนัง ทันทีที่สัมผัส อักษรโบราณบนกระดาษก็ลุกโชนเป็นสีม่วงเข้มราวกับเปลวไฟจากนรก มันเลื้อยผ่านอากาศเหมือนงูและพุ่งเข้าสู่ข้อมือของเรนราวกับจะฝังเขี้ยวลงไป เขาคำรามออกมาอย่างเจ็บปวดขณะที่ภาพหลอนเริ่มซ้อนทับ ความทรงจำที่ขาดหายไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนที่แตกออก—ใบหน้าของผู้คนที่ถูกลบเลือน เสียงกรีดร้องในตรอกมืด และเข็มทิศพังๆ ชิ้นนี้... มันไม่ใช่ของที่เขาเก็บได้ แต่มันคือสิ่งที่เขา ‘สร้าง’ ขึ้นมาเพื่อใช้เป็นกุญแจสะกดวิญญาณของตัวเอง! "จำได้แล้วใช่ไหม?" เสียงของมาดามเซเลเน่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่น้ำเสียงของแม่ค้าขายของอาถรรพ์ แต่มันคือเสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ผู้คุมประตูมิติที่แปด" เรนลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาสนิทไร้แววตา เขามองเห็นเงาร่างที่ยืนอยู่ด้านหลังมาดามเซเลเน่... เป็นเงาของเขาเองในชุดคลุมสีดำสนิทที่กำลังถือมีดเล่มเดียวกับในมือเขา แต่มีดเล่มนั้นกลับอาบไปด้วยเลือดของมาดามเซเลเน่แทนที่จะเป็นของเขา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ มาดามเซเลเน่หันไปมองพร้อมกับหน้ากากที่ร้าวเพิ่มขึ้นอีกแฉก เรนหันไปมองตามและพบว่าบานประตูไม้กำลังถูกพังลงจากฝีมือของชายร่างยักษ์ที่มีดวงตาเป็นหลุมลึกว่างเปล่า และในมือของชายคนนั้น... คือชิ้นส่วนของหัวใจสีทองที่เรนจำได้ดีว่าเป็นชิ้นส่วนสุดท้ายที่เขาต้องใช้เพื่อแลกเปลี่ยนกับ ‘ชีวิต’ ของตัวตนในอดีตที่เขาสังหารไป! ประตูที่แปดกำลังจะเปิดออก และสิ่งที่อยู่ข้างหลังนั้นไม่ใช่ทางออก แต่มันคือคำพิพากษาที่เขาเองเป็นคนเขียนขึ้นเมื่อนานมาแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดไปกับผม "ประตูมิติที่แปด" ครับ