งานเลี้ยงน้ำชาลวงตา

"ความจริงมันขมขื่นกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก เรน... ดื่มชาเสียสิ กลิ่นหอมของดอกราตรีจะช่วยให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะของเธอสงบลง" เสียงนั้นนุ่มนวลราวกับกำมะหยี่ ทว่าในหูของผมมันกลับดังก้องเหมือนเสียงระฆังมรณะ ผมลืมตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดที่หน้าอกยังคงแผ่ซ่านดุจถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระแสเลือด สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอน แต่เป็นเพดานเรือนกระจกที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าทำจากกระดูกสัตว์นับร้อยชิ้น กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งผสมไปกับกลิ่นหอมหวานเอียนของน้ำชาชั้นเลิศ ผมยันกายขึ้น ความทรงจำสุดท้ายที่เห็นใบหน้าของเอเลน่าภายใต้หน้ากากพอร์ซเลนนั้นยังคงแจ่มชัดเหมือนรอยแผลเป็น มาดามเซเลเน่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้สวมหน้ากากแล้ว ใบหน้าของหญิงสาวที่ผมหลงรักจนหมดใจ... หรือที่ผม 'คิดว่า' รัก ยังคงงดงามไร้ที่ติ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง "เอเลน่า..." ผมครางชื่อนั้นออกมา เสียงแหบพร่า "ชื่อนั้นเป็นเพียงรอยประทับบนภาชนะที่แตกสลายไปนานแล้ว" เธอหยิบกาน้ำชาเงินลวดลายวิจิตรขึ้นรินน้ำสีมรกตลงในถ้วยกระเบื้องบางเฉียบ "ที่นี่คืองานเลี้ยงน้ำชาลวงตา เรน ทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนี้... ล้วนแต่เป็นผู้ที่อยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่ตนไม่ควรเห็น" ผมนิ่งเงียบ กวาดสายตามองไปรอบโต๊ะยาวที่ถูกจัดวางอย่างประณีตท่ามกลางสวนในเรือนกระจก แขกเหรื่ออีกสี่คนนั่งอยู่ตรงนั้น พวกเขาทุกคนสวมหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนที่ดูเหมือนกันทุกประการจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ทว่าบรรยากาศรอบตัวพวกเขากลับหนาแน่นไปด้วยกระแสพลังงานอาถรรพ์ที่ต่างกันออกไป บางคนส่งกลิ่นคาวเลือด บางคนมีไอเย็นจัดจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะบนขอบโต๊ะ "เธอกำลังหลอกล่อใครกันแน่" ผมถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงแม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง มาดามเซเลเน่เหยียดยิ้มที่มุมปาก เธอยื่นถ้วยชามาทางผม "ผู้ที่พยายามขโมย 'ดวงตาแห่งจันทรา' ไปจากตลาดมืดของฉันอย่างไรล่ะ คนที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดของเธอกับฉัน... คนที่คิดว่าการเปลี่ยนใบหน้าจะช่วยให้รอดพ้นจากพันธสัญญาแลกเปลี่ยนดับตะวันได้" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอ "งานเลี้ยงนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อดื่มชา เรน แต่มันมีไว้เพื่อ 'ดัก' สัตว์ร้ายที่กระหายอยากจะกลืนกินทุกสิ่ง แม้กระทั่งตัวของเธอเอง" บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปในพริบตา โคมไฟกระดูกสัตว์เริ่มสั่นไหว แสงไฟสีนวลเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตที่น่าขนลุก หนึ่งในแขกที่สวมหน้ากากพอร์ซเลนเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องแหลมเล็กดังลอดออกมาจากใต้หน้ากากตุ๊กตา ก่อนที่ร่างของเขาจะเริ่มบิดเบี้ยว เนื้อหนังเริ่มหลอมละลายกลายเป็นหยดเทียนสีดำข้น "เริ่มแล้ว..." มาดามกระซิบ สายตาของเธอยังคงจับจ้องที่ผมราวกับกำลังประเมินว่าผมคือเหยื่อหรืออาวุธกันแน่ "นั่นไม่ใช่แขก" ผมอุทาน ลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด "นั่นคือร่างจำลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบงการ!" "ถูกต้อง" มาดามวางถ้วยชาลงอย่างใจเย็น "และเขากำลังรอคอยจังหวะที่เธอกำลังสับสน เพื่อกระชากเศษเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ของเธอไปเป็นของหวาน" ทันใดนั้น แขกคนที่สองที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมก็ลุกขึ้นอย่างฉับพลัน มือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทคว้าเข้าที่คอของผมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แรงบีบนั้นมหาศาลจนผมรู้สึกได้ถึงกระดูกคอที่กำลังลั่นเปรี๊ยะ สายตาใต้หน้ากากของเขาวาวโรจน์ด้วยแสงสีแดงฉาน "แกไม่ใช่มาดาม... และแกก็ไม่ใช่เอเลน่า!" เสียงที่ดังออกมาจากใต้หน้ากากของคนที่กำลังบีบคอผมไม่ใช่เสียงคน แต่มันคือเสียงเสียดสีของโลหะที่กระทบกัน "แกเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความปรารถนาของไอ้เด็กนี่!" ความตระหนกแล่นเข้าสู่สมอง ผมคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้ข้างเอวออกมา แทงสวนเข้าไปที่หน้าอกของศัตรู แรงปะทะทำให้หน้ากากพอร์ซเลนของมันแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังหน้ากากนั้น... ไม่ใช่ใบหน้าของมนุษย์คนใดเลย มันคือกลุ่มก้อนของเข็มทิศพังๆ นับร้อยอันที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เข็มเหล็กแหลมคมนับพันพุ่งออกมาจากเบ้าตาและปากของมัน ทิ่มแทงเข้าใส่ร่างของผมอย่างพร้อมเพรียง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจสลายยิ่งกว่าคือการที่มาดามเซเลเน่... หรือเอเลน่า... นั่งมองเหตุการณ์นี้ด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ถึงเวลาที่ต้องเลือกว่าใครคือตัวจริงกันแล้ว เรน" มาดามเอ่ยขึ้นขณะที่เธอยกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เรือนกระจกทั้งหลังก็สั่นสะเทือนจนกระจกทุกบานแตกกระจายลงมาเป็นฝนแก้ว ในจังหวะที่ผมกำลังจะสิ้นสติจากความเจ็บปวด ผมเห็นบางสิ่งที่ทำให้โลกทั้งใบของผมหยุดหมุน เมื่อเงาที่สะท้อนอยู่ในเศษกระจกที่ร่วงหล่นไม่ได้สะท้อนภาพของผม แต่สะท้อนภาพของ 'มาดามเซเลเน่' ที่กำลังใช้มีดเล่มเดียวกับที่ผมถืออยู่... แทงเข้าที่กลางหลังของเอเลน่าที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ ผมจริงๆ "ยินดีต้อนรับสู่ตอนจบของงานเลี้ยงที่ไม่มีวันสิ้นสุดครับ เรน" มาดามกระซิบข้างหูผมในขณะที่ร่างของเธอเริ่มซ้อนทับกับภาพของเอเลน่าจนกลายเป็นคนคนเดียวกัน "คนที่จะถูกแลกเปลี่ยนในวันนี้... ไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้าเอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้นะครับ