ดาบที่ดื่มกินความโกรธ

“เจ้ากำลังสั่น... เรน” เสียงของมาดามเซเลเน่ไม่ได้สั่นไหว แต่มันกลับกังวานอยู่ในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระฆังแก้วที่ถูกดีดด้วยปลายนิ้วที่เย็นเยียบ ร่างของเธอยังคงซ้อนทับกับภาพของเอเลน่า—หญิงสาวผู้เป็นเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไปของผม—กลิ่นอายดอกลิลลี่เน่าเสียผสมกับกลิ่นโลหะคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงที่มืดมิด “เธอไม่ใช่เอเลน่า” ผมเค้นเสียงผ่านไรฟัน มือขวากำด้ามเข็มทิศพังๆ ในกระเป๋าจนสันหมัดขาวซีด “อย่าพยายามใช้ภาพหลอนมาต่อรองกับคนตายที่ยังเดินได้แบบผม” มาดามเซเลเน่หัวเราะเบาๆ หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนของเธอสะท้อนแสงไฟสลัวจนดูราวกับใบหน้านั้นกำลังยิ้มเยาะเย้ย “คนตายมักเข้าใจว่าตนเองยังไม่ตายเสมอไป แต่ในตลาดมืดแห่งนี้ ทุกสิ่งที่เจ้าครอบครองล้วนมีราคาค่างวด และเมื่อเจ้าก้าวเข้ามาในงานเลี้ยงสุดท้ายนี้ เจ้าคือสินค้าที่ถูกตีตราไว้เรียบร้อยแล้ว” เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะสะบัดมือเพียงครั้งเดียว กล่องไม้สีดำสนิทที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เปิดออก เผยให้เห็นวัตถุที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนอากาศรอบตัวแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีม่วงเข้ม มันไม่ใช่มีดพก หรือปืนลูกโม่ แต่มันคือดาบสั้นที่ใบดาบโปร่งแสงราวกับทำจากแก้วผลึก ทว่าภายในเนื้อแก้วนั้นกลับมีเส้นสายสีแดงฉานคล้ายเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของคนที่อยู่ใกล้ที่สุด “นี่คือ ‘อารมณ์อาฆาต’ อาวุธชิ้นเดียวในตลาดมืดที่จะไม่ดูดกลืนพลังงานของเจ้า แต่มันจะดูดกลืน ‘ความโกรธแค้น’ จากจิตวิญญาณของเจ้าไปใช้เป็นเชื้อเพลิง” มาดามเว้นจังหวะ สายตาภายใต้หน้ากากจ้องมองมาที่ผม “หากเจ้าจะรอดออกไปจากที่นี่ เจ้าต้องหยิบมันขึ้นมา แต่จงจำไว้... ดาบเล่มนี้ไม่เคยอิ่ม หากเจ้าไม่มีความโกรธมากพอ มันจะเริ่มกัดกินความทรงจำที่เหลืออยู่ของเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่นามสกุลตัวเอง” ผมจ้องมองดาบเล่มนั้น ใจหนึ่งอยากจะคว้ามันไว้เพื่อใช้เป็นอาวุธในการหนีจากกับดักนี้ แต่อีกใจกลับร่ำร้องด้วยความหวาดกลัว สัมผัสที่หกของผมเตือนภัยรุนแรงจนปวดหนึบไปทั่วขมับ ความเงียบงันในห้องโถงถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากมุมมืด—ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่เป็นเสียงลากขาของพวกหุ่นเชิดวิญญาณนับสิบ ผมไม่มีทางเลือก ผมพุ่งตัวไปคว้าด้ามดาบนั้นทันทีที่สัมผัสผิวดาบ ความรู้สึกราวกับถูกไฟช็อตแล่นผ่านแขนขวาไปถึงหัวใจ ความโกรธแค้นที่ผมพยายามกดทับมาตลอดชีวิต—ความแค้นต่อตัวตนที่ว่างเปล่า ความเกลียดชังต่อโชคชะตาที่เล่นตลก—มันถูกกระชากออกจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณไหลเข้าสู่ใบดาบอย่างรวดเร็ว ฉับพลัน! ดาบแก้วนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเหล็กที่ถูกเผาไฟ ใบดาบสั่นไหวและส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนเหมือนคนนับพันที่กำลังถูกทรมาน “ดี... ดีมากเรน” มาดามเซเลเน่ปรบมือเบาๆ “ปล่อยให้มันดื่มกินความแค้นนั้นเข้าไป อย่าได้ยับยั้งชั่งใจ” ผมเหวี่ยงดาบออกไปเบื้องหน้าเพียงครั้งเดียว แรงเหวี่ยงนั้นสร้างคลื่นพลังงานสีเลือดที่ฉีกกระชากอากาศออกเป็นสองส่วน ร่างของหุ่นเชิดตัวแรกที่พุ่งเข้ามาถูกฟันขาดสะพายแล่งโดยไม่ต้องสัมผัสโดนตัว แต่ความเจ็บปวดจากการสูญเสียความทรงจำก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน ภาพของวัยเด็กที่เคยเลือนลางเริ่มจางหายไปราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ ผมหอบหายใจหนักหน่วง ความโกรธเพิ่มพูนขึ้นทุกครั้งที่เห็นภาพความทรงจำหายไป แต่นั่นยิ่งทำให้ดาบแกร่งกล้าขึ้น ผมรู้ตัวดีว่ากำลังกลายเป็นทาสของอาวุธชิ้นนี้ แต่ในขณะที่ผมกำลังจะฟาดดาบใส่มาดามเซเลเน่... เธอกลับยืนนิ่ง ไม่หลบหลีก เธอยกมือขึ้นแตะหน้ากากพอร์ซเลนของตัวเอง แล้วค่อยๆ ปลดสายคาดออก “อยากเห็นใบหน้าของคนที่เจ้าจะฆ่าไหม? หรือจริงๆ แล้วเจ้าแค่กลัวว่าจะพบใบหน้าของตัวเองอยู่หลังหน้ากากนี้กันแน่?” ใบหน้าภายใต้หน้ากากค่อยๆ เผยออกมา... ดวงตาคู่หนึ่งที่ผมคุ้นเคยที่สุดในชีวิต ดวงตาที่แสดงถึงความเจ็บปวด ความเหงา และรอยแผลเป็นเล็กๆ บนโหนกแก้มข้างซ้าย เหมือนกับสิ่งที่ผมเห็นในกระจกทุกเช้าไม่มีผิดเพี้ยน ดาบในมือผมหยุดชะงัก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเสียงกระซิบจากมุมมืดดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงของมาดามเซเลเน่ แต่เป็นเสียงของผมเอง—เสียงของผมที่ดังมาจากด้านหลังของตัวเอง “วางดาบลงซะ เรน... เพราะถ้าเจ้าฆ่าเธอ เจ้าก็คือคนที่ต้องตายแทนที่ในพันธสัญญานี้” ผมหันกลับไปมองด้านหลัง พบร่างของชายอีกคนที่รูปร่างหน้าตาเหมือนผมทุกกระเบียดนิ้ว แต่เขากลับไม่มีเงา และในมือของเขากำลังถือเข็มทิศพังๆ อีกอันที่เข็มชี้ตรงมาที่หัวใจของผมพอดี ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านตลาดมืดที่ไร้ทางออกนี้ไปกับผมครับ ประตูมิติที่แปด