การตัดสินใจของมายา

"ถอยไป มายา! พลังนั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณจะควบคุมได้... ปล่อยผม!" กรันต์แผดเสียงก้องกังวานท่ามกลางห้วงมิติที่บิดเบี้ยว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นฐานของความเป็นจริงรอบตัวเขาแตกสลายราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก ดวงตาข้างซ้ายของเขาที่ประทับรอยสาปกำลังร้อนผ่าวจนแทบจะละลาย มันมองเห็นกระแสพลังงานสีหมึกที่พุ่งเข้าใส่ดั่งอสรพิษนับพันตัว มุ่งเป้าหมายเดียวคือการควักเอาเศษเสี้ยวความทรงจำที่เหลืออยู่จากหน้าอกของเขาไปเป็นเครื่องสังเวย มายาไม่ได้ถอยหลัง เธอกลับก้าวเท้าเปล่าที่เหยียบอยู่บนความว่างเปล่าเข้าไปหามัน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยไร้อารมณ์บัดนี้ฉาบไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่กรันต์ไม่เคยเห็นมาก่อน เส้นผมสีดำสนิทของเธอพริ้วไหวต้านกระแสลมรุนแรง ราวกับถูกกระชากด้วยมือที่มองไม่เห็น "ถ้าผมตาย ความลับทั้งหมดก็จะดับสูญไปพร้อมกับผม คุณก็รู้ดีไม่ใช่หรือครับ!" กรันต์ตะโกนสู้กับเสียงหวีดหวิวของมิติ "ความลับน่ะเหรอ?" มายาแค่นหัวเราะ เสียงของเธอเบาหวิวแต่กลับแทรกซึมผ่านเสียงคำรามของความมืดได้อย่างน่าประหลาด "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักษาความลับของคนตายหรอกนะ กรันต์... ฉันมาที่นี่เพื่อรักษา 'คน' ที่ฉันเลือกจะเก็บไว้ในความทรงจำต่างหาก" ฉับพลันนั้น มายากางแขนออกทั้งสองข้าง อักขระโบราณสีทองสว่างวาบขึ้นรอบข้อมือของเธอ มันไม่ใช่พลังจากตลาดมืด แต่เป็นพลังที่เก่าแก่กว่าและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า มายาไม่ได้แค่กั้นขวาง เธอเลือกที่จะ 'รับ' เอาความมืดเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายของตัวเอง "มายา! อย่าทำแบบนั้น!" กรันต์พยายามจะพุ่งตัวเข้าไปหา ทว่าโซ่ตรวนที่ทำจากเงาได้ตรึงเขาไว้กับที่ ดวงตาซ้ายของเขาพร่าเลือน เห็นภาพของมายาที่เริ่มมีรอยแตกสีดำลุกลามขึ้นบนผิวหนังขาวเนียนดุจกระเบื้องเคลือบ เลือดสีจางค่อยๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของเธอ แต่เธอยังคงยืนหยัดด้วยแววตาที่แข็งกร้าว ความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว มายากำลังเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นโล่กำบังมนุษย์ พลังงานมหาศาลที่ควรจะฉีกกระชากกรันต์ให้แตกสลายกำลังถูกดูดซับเข้าสู่ร่างของหญิงสาวผู้กุมความลับแห่งร้านค้าวัตถุโบราณ "คุณจำได้ไหม?" มายาถามพลางหอบหายใจหนัก แรงกดดันทำให้เธอกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง "วันที่คุณเก็บผมขึ้นมาจากกองขยะในตลาดมืด ตอนนั้นคุณบอกว่า... ของทุกอย่างมีมูลค่าในตัวของมันเอง แม้แต่ชิ้นส่วนที่แตกหักที่สุด..." "ผมไม่ได้หมายความให้คุณทำแบบนี้!" กรันต์คำราม น้ำตาของเขาไหลออกมาเป็นสายเลือด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียความทรงจำเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกที่เห็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาสนิทใจที่สุดกำลังแตกสลายต่อหน้าต่อตา "แต่นี่คือราคาที่ฉันเลือกจะจ่าย" มายาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีนิลเป็นสีทองอำพันที่น่าเกรงขาม "กระแสพลังนี้ไม่ได้ต้องการแค่ความจำ แต่มันต้องการ 'ชีวิต' เพื่อชดใช้กุญแจที่ฝังอยู่ในอกคุณ... หากฉันไม่รับมันไป ตัวตนของคุณก็จะหายไปตลอดกาล" "คุณจะหายไป! คุณจะลืมทุกอย่าง... แม้กระทั่งตัวผม!" มายายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่กรันต์เคยเห็นมา "ถ้าฉันต้องลืม เพื่อให้คุณได้จดจำ... ก็นับว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าสำหรับนักค้าของเถื่อนไม่ใช่หรือครับ?" เธอกระแทกฝ่ามือลงบนอากาศว่างเปล่า เกิดเป็นระเบิดพลังงานสีทองที่ฉีกกระชากความมืดออกเป็นชิ้นๆ กรันต์รู้สึกได้ถึงแรงเหวี่ยงมหาศาลที่ผลักเขาออกไปไกลจากศูนย์กลางของวังวน มายาหายเข้าไปในพายุสีดำนั้น ร่างของเธอเลือนรางจนเกือบจะเป็นศูนย์รวมแห่งแสงและเงา กรันต์กระแทกกับพื้นดินที่แตกร้าวในมิติส่วนตัว ร่างกายเขาสั่นสะท้าน มือซ้ายที่มองเห็นคำสาปบัดนี้เริ่มมองเห็นสีสันที่แท้จริงของโลก รอยแผลเป็นที่หน้าอกของเขาเต้นตุบๆ ราวกับกุญแจที่ถูกไขออกเพียงครึ่งเดียว ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่มิติก่อนจะกลับมาเป็นปกติ ร่างของมายานอนนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษซากของพลังงานที่แตกสลาย กรันต์รีบคลานเข้าไปหาเธออย่างบ้าคลั่ง มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะใบหน้าที่ซีดเผือด "มายา... ลืมตาขึ้นมาสิครับ!" ไม่มีเสียงตอบรับ ทว่าที่ฝ่ามือของกรันต์ เขาสัมผัสได้ถึงวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่ในมือของเธอ มันเป็นกุญแจโบราณสีเงินที่เขาสวมติดตัวมาตลอดชีวิต แต่บัดนี้ กุญแจดอกนั้นกำลังเปลี่ยนสี... มันเปลี่ยนจากเงินเป็นสีทองสนิม และมีหยดเลือดของมายาไหลซึมเข้าไปในร่องลึกของรอยสลัก ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของกรันต์ ไม่ใช่เสียงของมายา แต่มันเป็นเสียงของเขาเอง... เสียงของตัวเขาในอดีตที่เขาไม่เคยจำได้ *'ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น กรันต์... หรือจะเรียกว่า "ผู้เฝ้าประตูที่เก้า" ดีล่ะ?'* ร่างที่ไร้สติของมายากระตุกเฮือก ดวงตาที่ปิดสนิทลืมขึ้น แต่มันกลับไม่ใช่ดวงตาคู่เดิมที่เขารู้จัก... มันเป็นดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความทรงจำ และในมือของเธอที่กำกุญแจนั้นไว้แน่น เธอก็ขยับริมฝีปากเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของกรันต์พังทลายลงในพริบตา "คุณเป็นใคร... และทำไม... เราถึงต้องมารู้จักกันในนรกแห่งนี้?" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านมิติที่สิบแปดและเฝ้ามองรอยร้าวของชะตากรรมไปกับผม ประตูมิติที่แปด นะครับ