กุญแจดอกสุดท้าย

"ถ้าคุณกดมันลงไป ความทรงจำที่คุณเฝ้าตามหาตลอดชีวิต... จะกลายเป็นเพียงเศษเถ้าถ่านในมิติที่ไม่มีวันหวนกลับ กรันต์ คุณพร้อมจะแลกมันด้วยราคาที่แพงขนาดนั้นจริงหรือ?" เสียงของมายาไม่ได้สั่นไหว แต่มันแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่บาดลึกถึงกระดูก ในความมืดมิดของตลาดมืดที่ซึ่งอากาศดูเหมือนจะหนืดข้นราวกับน้ำมันดิน แสงจากตะเกียงน้ำมันวิญญาณเพียงดวงเดียวสั่นไหวอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่ มันส่องให้เห็นรอยแผลเป็นรูปกุญแจบนหน้าอกของกรันต์ที่กำลังเปล่งประกายแสงสีครามสลัว ราวกับว่ารอยแผลนั้นมีชีวิตและกำลังกระหายเลือด กรันต์หอบหายใจถี่ ดวงตาข้างซ้ายของเขาที่มองเห็นคำสาปกำลังสั่นระริก เส้นเลือดฝอยสีดำขยายตัวลามไปจนถึงหัวคิ้ว ภาพอดีตที่บิดเบี้ยวไหลทะลักเข้ามาในหัวจนเขาต้องกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก "ความทรงจำที่แลกมาด้วยความหายนะของคนทั้งโลก..." กรันต์เค้นเสียงตอบผ่านไรฟัน มือของเขาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสรอยแผลที่ร้อนระอุราวกับเหล็กเผาไฟ "มายา คุณรู้อยู่เต็มอกว่าประตูที่แปดไม่มีวันปิดลงได้ด้วยกลไกปกติ ถ้าไม่ใช้ 'กุญแจ' ที่ถูกจารึกไว้บนเนื้อหนังของคนที่ไม่ควรเกิดมาตั้งแต่แรกอย่างผม" มายาขยับตัวเข้าใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจ กลิ่นกำยานจากร้านของเธอที่อบอวลอยู่รอบกายตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกลิ่นดอกไม้ในงานศพ เธอวางมือเรียวบางลงบนหลังมือที่สั่นเทาของกรันต์ แววตาของหญิงสาวที่เคยเย็นชามาตลอดนับสิบปีบัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ใกล้ดับ "คุณไม่ใช่แค่กุญแจ กรันต์" มายากระซิบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลอย่างประหลาด "คุณคือทางผ่านที่ผมเลือกเก็บรักษาไว้ด้วยความเห็นแก่ตัวมาตลอด การปิดประตูบานนี้ หมายถึงการที่คุณต้องลบเลือนตัวเองออกจากสมการของทุกมิติ... แม้แต่ชื่อของผม คุณก็จะไม่มีวันจำได้อีก" กรันต์แค่นยิ้ม หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลผ่านแก้ม "แล้วคุณล่ะมายา? ถ้าผมหายไป คุณจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เฝ้าสมบัติในตลาดมืดแห่งนี้โดยไม่มีใครจดจำได้เลย... นั่นคือจุดจบที่คุณต้องการจริงๆ หรือ?" หญิงสาวนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะปลดล็อกจี้ห้อยคอรูปเข็มทิศพังๆ ออกมาวางบนโต๊ะ มันคือกลไกนำทางเพียงหนึ่งเดียวที่จะเปิดทางให้พลังงานจาก 'กุญแจ' บนอกกรันต์ไหลเข้าสู่แกนกลางของประตูมิติ "เริ่มเถอะครับ" มายาพูดคำนั้นออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย "ก่อนที่พวก 'ผู้เฝ้าประตู' จะมาถึงที่นี่" กรันต์หลับตาลง สัมผัสถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากอก เขารวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดในร่างกาย รอยแผลเป็นรูปกุญแจบนหน้าอกเริ่มขยายตัวออกเป็นวงแหวนเวทมนตร์สีดำสนิท ลวดลายโบราณที่อ่านไม่ออกเริ่มหมุนวนอยู่รอบตัวเขา พื้นตลาดมืดสั่นสะเทือน เสียงโหยหวนจากมิติที่แปดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังถูกกระชากลงสู่ก้นบึ้งของขุมนรก มวลอากาศรอบข้างถูกบีบอัดจนกลายเป็นสุญญากาศ กรันต์รู้สึกได้ถึงร่างของเขาที่เริ่มเลือนหายไปทีละส่วน เริ่มจากปลายนิ้วที่กลายเป็นฝุ่นผงสีทอง ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดของวิญญาณไม่ได้รุนแรงเท่าความเสียดายที่เขารู้สึกได้เพียงเสี้ยววินาที เขากำลังจะปิดมัน... เขากำลังจะทำให้ทุกอย่างจบลง ทว่า ในขณะที่รอยแผลกุญแจบนอกกำลังจะเชื่อมต่อกับประตูมิติอย่างสมบูรณ์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้าย หรือเสียงของผู้เฝ้าประตู แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังขัดมันที่เคาะลงบนพื้นหินอย่างใจเย็น "ช้าไปหนึ่งก้าว... หรือว่าคุณตั้งใจจะทำให้เราเสียเวลาล่ะ กรันต์?" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดหลังชั้นวางของโบราณ กรันต์ลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก ภาพที่เห็นพร่าเลือนจนเกือบดับสนิท แต่เงาร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นเขากว่าอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดเสื้อโค้ทตัวเดิม ใบหน้าเดิม รอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกเหมือนกันราวกับพิมพ์เขียว ทว่าดวงตาสองข้างของชายคนนั้นกลับเป็นสีเงินวาวโรจน์โดยไร้แววตาของมนุษย์ "ในเมื่อกุญแจมีสองดอก" ร่างเงาคนนั้นแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของกรันต์เย็นเฉียบ "แล้วทำไมเราถึงต้องให้แค่คนเดียวเป็นคนหายไปจากมิตินี้ล่ะ?" ปลายกระบอกปืนโบราณที่ทำจากกระดูกสัตว์เล็งตรงมาที่กลางหน้าผากของกรันต์ ขณะที่มืออีกข้างของร่างเงานั้นหยิบกุญแจอีกดอกออกมาจากในเสื้อ... ดอกที่ควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านมิติที่สิบแปดและเฝ้ามองรอยร้าวของชะตากรรมไปกับผม ประตูมิติที่แปด นะครับ