เสียงกรีดร้องแห่งความมืด

“ปล่อยมือจากผนึกนั่นซะ มายา! ถ้าเธอขืนดึงมันออกตอนนี้ ทั้งตลาดมืดจะกลายเป็นหลุมศพที่ไม่มีแม้แต่เถ้าถ่านเหลือให้จดจำ!” กรันต์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ แววตาข้างซ้ายที่เคยนิ่งสงบดุจผิวน้ำลึก บัดนี้กำลังหมุนวนด้วยเส้นเลือดสีดำขลับที่พุ่งพล่านราวกับงูพิษ เขากำลังเห็นมัน... อดีตที่พังทลายและอนาคตที่กำลังแตกสลาย วัตถุต้องสาปนับหมื่นชิ้นรอบกายพวกเขากำลังสั่นไหวราวกับมีชีวิต พวกมันไม่ได้กำลังจะพังทลาย แต่มันกำลัง “ตื่น” มายาไม่ได้หันกลับมามอง มือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังสีดำของเธอกำลังสั่นเทาอยู่เหนือแท่นหินโบราณกลางโถงพิธีกรรม รอยสักรูปกุญแจที่ข้อมือของเธอเปล่งแสงสีม่วงหม่นสอดประสานกับรอยแผลเป็นบนหน้าอกของกรันต์ที่ร้อนผ่าวราวกับถูกเหล็กเผาไฟทาบ “คุณมองเห็นใช่ไหม กรันต์?” มายาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว แต่มันกลับแฝงไปด้วยความร้าวรานที่กรันต์ไม่เคยสัมผัสมาก่อน “คุณเห็นเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไปในวัตถุพวกนี้ไหม? มันไม่ได้ถูกสาปเพราะความแค้น... แต่มันถูกสาปเพราะ ‘ความจริง’ ที่คุณพยายามจะลืมมันไปตลอดกาล” “ความจริงที่แลกด้วยชีวิตของคนทั้งตลาดมืดเนี่ยนะ?” กรันต์ก้าวเข้าไปหาเธอ รองเท้าบูทของเขาเหยียบลงบนเศษแก้วของขวดโหลต้องสาปที่แตกกระจาย เสียงกรุ๊งกริ๊งของเศษแก้วบาดลึกเข้าไปในความเงียบอันบีบคั้น ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงก้องกังวานของจิตวิญญาณนับพันที่ถูกขังอยู่ในกรงของวัตถุโบราณ เสียงนั้นแหลมสูงจนแก้วหูของกรันต์แทบฉีกขาด ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่วางอยู่บนชั้นเริ่มร้าวและปลดปล่อยควันสีดำออกมา ดาบโบราณที่แขวนอยู่บนผนังส่งเสียงครางครืนราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกทารุณ เหล่าวัตถุต้องสาปกำลังสลายตัว... ไม่ใช่การทำลายล้างธรรมดา แต่มันคือการ "ปลดปล่อย" ที่รุนแรงจนโครงสร้างมิติของตลาดมืดเริ่มปริแตกเป็นรอยร้าวสีเลือด “มันสายเกินไปแล้ว” มายาหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา เธอหันมามองเขา ดวงตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้เอ่อคลอไปด้วยความมืดมิด “ผนึกที่กักขังความทรงจำของคุณไว้กับตลาดมืดแห่งนี้กำลังแตกออก เมื่อทุกอย่างสลายไป... โลกที่คุณสร้างขึ้นเพื่อซ่อนตัวจากบาปของตัวเองก็จะมอดไหม้ไปพร้อมกับมัน” กรันต์พุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าข้อมือของเธอ แต่เขากลับชะงักงัน เมื่อเห็นว่าร่างกายของมายากำลังกลายเป็นฝุ่นผงสีเทาเช่นเดียวกับวัตถุรอบข้าง ผิวพรรณของเธอเริ่มโปร่งแสงจนมองเห็นกระดูกและแสงสีม่วงที่ไหลเวียนอยู่ภายใน “ทำไม...” กรันต์พึมพำ มือของเขาคว้าได้เพียงความว่างเปล่า “ทำไมเธอต้องทำถึงขนาดนี้? ถ้าฉันจำได้แล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้? ถ้าฉันเป็นต้นเหตุของคำสาปนี้ ฉันก็จะรับผิดชอบมันเอง!” “คุณรับผิดชอบไม่ได้หรอก กรันต์” มายาแย้มยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา แต่มันกลับเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกมีดกรีดที่หน้าอก “เพราะ ‘กุญแจ’ ไม่ได้อยู่ที่หน้าอกของคุณ แต่มันอยู่ในหัวใจที่ตายด้านไปแล้วของคนตรงหน้าคุณคนนี้ต่างหาก” วินาทีนั้น เสียงกรีดร้องจากวัตถุรอบกายพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด กำแพงอิฐของตลาดมืดเริ่มละลายกลายเป็นหยดสีดำที่หยดลงบนพื้นดุจน้ำตา พื้นดินใต้เท้าของกรันต์สั่นสะเทือนรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว แรงอัดมหาศาลจากมิติที่บิดเบี้ยวเริ่มดูดกลืนทุกสิ่งเข้าสู่ใจกลางของความว่างเปล่า เขาพยายามจะเรียกชื่อเธอ แต่เสียงของเขากลับกลายเป็นเพียงคลื่นลมที่ไร้ความหมาย ท่ามกลางเศษเสี้ยวของวัตถุต้องสาปที่ลอยเคว้งคว้างและสลายกลายเป็นละอองทราย กรันต์เห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังแท่นหินที่พังทลาย... เงาร่างนั้นสวมชุดโค้ทสีดำแบบเดียวกับเขา รอยแผลเป็นรูปกุญแจบนหน้าอกของคนผู้นั้นส่องแสงสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังดับสูญ ชายปริศนาคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าเขา ใบหน้าภายใต้เงามืดนั้นชัดเจนขึ้นจนกรันต์แทบหยุดหายใจ มันไม่ใช่คนอื่น... แต่มันคือตัวเขาเองในอีกห้วงเวลาหนึ่งที่ดูแก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ “เจ้ามาถึงที่นี่จนได้... กรันต์” ร่างเงากล่าว น้ำเสียงของมันแหบพร่าและเย็นชาดุจน้ำแข็ง “แต่เจ้ามาสายเกินไป ตลาดมืดกำลังจะล่มสลาย และความทรงจำที่เจ้าถวิลหา... จะกลายเป็นกรงขังชั่วนิรันดร์ของเจ้าแทนคำสาปที่เจ้าพยายามจะถอดถอน” มือของร่างเงายื่นออกมาแตะที่หน้าอกของกรันต์ ในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน แรงปะทะมหาศาลก็ระเบิดออกกวาดล้างทุกอย่างจนมืดมิด ทว่าในความมืดนั้นเอง กรันต์กลับเห็นภาพบางอย่างชัดเจนขึ้น ภาพของเขาในวัยเยาว์ที่กำลังสังหารบุคคลที่เขารักที่สุดเพื่อแลกกับพลังในการควบคุมมิติ โลกทั้งใบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ กรันต์ทรุดตัวลงบนพื้นว่างเปล่าที่ไม่มีเหลือแม้แต่เงาของมายา หรือตลาดมืดที่เคยรู้จัก และที่ปลายเท้าของเขา... กุญแจสีดำสนิทเล่มหนึ่งที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายของตัวเอง ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูว่า ‘ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น’ ขอบพระคุณที่ร่วมเป็นประจักษ์พยานในการล่มสลายของความจริงไปกับผม ประตูมิติที่แปด นะครับ