บททดสอบแห่งความทรงจำ

"ถ้านายเดินผ่านประตูบานนี้ไป นายจะไม่ได้เป็นแค่คนเดินตลาดมืดอีกต่อไป แต่จะเป็นคนที่ต้องแบกรับศพของตัวเองไว้ในความทรงจำ... นายแน่ใจหรือว่าอยากจะรู้ความจริงนั่นจริงๆ?" เสียงของมายาดังสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่าที่ไร้จุดสิ้นสุด กรันต์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้เก่าคร่ำที่ดูเหมือนผุพังจนแทบจะแตกสลาย แต่รอยกุญแจที่หน้าอกของเขากลับร้อนผ่าวขึ้นมาราวกับถูกเหล็กเผาไฟทาบทับ กรันต์ไม่ตอบ แต่เขาเลือกที่จะผลักบานประตูบานนั้นเข้าไปโดยไม่รีรอ ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนจะประกอบร่างขึ้นใหม่เป็นห้องนั่งเล่นที่แสนอบอุ่น กลิ่นหอมจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์และหนังสือเก่าโชยแตะจมูก บนโซฟาสีครีมตัวคุ้นตา... ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหันหลังให้อยู่ เธอสวมชุดกระโปรงผ้าลินินสีขาวสะอาดตา เธอกำลังฮัมเพลงที่กรันต์จำได้แม่นยำ แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหน "วันนี้กลับเร็วนะคะ... กรันต์" หัวใจของเขากระตุกวูบ เมื่อร่างนั้นหันกลับมา เขาก็พบกับใบหน้าที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต แต่มันกลับเป็นใบหน้าที่เขาไม่เคยจดจำได้เลย—แม่ของเขา ผู้ที่จากไปในวันที่รอยแผลรูปกุญแจนี้ปรากฏขึ้นบนอกของเขา "แม่?" กรันต์เอ่ยเสียงแผ่ว ความทรงจำที่ขาดหายไปเริ่มประกอบร่างขึ้นเหมือนภาพต่อที่ถูกนำมาวางใหม่ ความรู้สึกอบอุ่นถาโถมเข้าใส่จนเขารู้สึกเหมือนจะจมดิ่งลงไปในความสุขปลอมๆ นี้ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของนาย กรันต์" เสียงของมายาดังแทรกเข้ามาจากความว่างเปล่า แต่มันแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากโลกหลังความตาย "มองดูที่มือของแม่นายสิ... นั่นคือสิ่งที่เป็นจริงหรือภาพลวงตา?" กรันต์หันไปมองมือของหญิงสาวที่เขารักที่สุด นิ้วมือเรียวสวยนั้นกำลังเปื้อนด้วยคราบสีดำข้นราวกับน้ำมันดิน มันไหลซึมออกมาจากผิวหนัง ทุกครั้งที่เธอยิ้ม คราบสีดำนั้นจะลามไปทั่วใบหน้าดั่งปรสิตที่กินกินเนื้อหนัง ประตูมิติที่แปดไม่ได้พาเขามาหาอดีต แต่มันกำลังแสดงให้เขาเห็นว่า ความจริงที่เขาโหยหานั้นเน่าเฟะเพียงใด "อยู่กับแม่ตรงนี้เถอะลูก... ไม่ต้องออกไปเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดข้างนอกนั่นอีก" เธอเอื้อมมือมาแตะแก้มเขา สัมผัสที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งทำให้กรันต์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาข้างซ้ายของเขาสั่นระริก *ประเมินวัตถุ: มายาคติแห่งความโหยหา* *คำสาป: การดึงดูดวิญญาณผู้ที่หลงลืมตนเองเข้าสู่พันธนาการแห่งความว่างเปล่า* "นี่ไม่ใช่แม่ของฉัน" กรันต์กัดฟันแน่น ความเจ็บปวดที่หน้าอกรุนแรงขึ้นจนเขาต้องทรุดลงกับพื้น "แม่ของฉันตายไปแล้ว... และทุกอย่างที่นี่ คือขยะที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกล่อให้ฉันติดอยู่ในกรงขัง!" "ถ้านายปฏิเสธความสุขนี้ นายก็จะเหลือแค่ความว่างเปล่า" เสียงนั้นแปรเปลี่ยนไปเป็นเสียงของมายาที่แฝงความสงสาร "นายแน่ใจหรือว่าชีวิตข้างนอกนั่นดีกว่า... นายจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของคนที่ช่วยชีวิตนายไว้ในคืนที่นายเสียทุกอย่างไป" "ฉันอาจจะจำไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร" กรันต์คว้ามีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะแทงมันลงไปบนโซฟาที่ว่างเปล่า แทนที่จะเป็นร่างของหญิงสาวคนนั้น "แต่ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันกำลังตามหาอยู่... คือความจริงที่เจ็บปวด ไม่ใช่ความสุขที่เน่าเฟะแบบนี้!" ฉับพลัน ห้องนั่งเล่นแสนอบอุ่นพังทลายลงเหมือนภาพเขียนบนผืนผ้าใบที่ถูกน้ำสาดใส่ กรันต์ร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดอีกครั้ง ลมหายใจของเขาหอบถี่ เหงื่อกาฬไหลโชกไปทั่วร่าง เขากลับมายืนอยู่หน้าประตูบานเดิม แต่คราวนี้ รอยกุญแจที่หน้าอกกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขากลับไม่ใช่ห้องว่างเปล่าอีกต่อไป ประตูบานที่แปดค่อยๆ แง้มออกด้วยตัวมันเอง เผยให้เห็นบุคคลที่ยืนรอเขาอยู่ในความมืดสนิท เธอคนนั้นสวมหน้ากากสีเงินที่ปกปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ถือนาฬิกาทรายที่ทรายข้างในไม่ได้ไหลลงล่าง แต่ไหลย้อนกลับขึ้นด้านบน "ยินดีด้วยนะ กรันต์" หญิงสาวภายใต้หน้ากากเอ่ยเสียงเรียบ "นายผ่านบททดสอบแห่งความทรงจำแล้ว... แต่กุญแจที่อกของนายไม่ได้เปิดประตูให้ฉันเข้ามา แต่มันกำลังเตือนนายว่า... เวลาของนายที่ตลาดมืดนี้ ได้หมดลงแล้วตั้งแต่นาทีที่นายตัดสินใจก้าวเข้ามาในห้องของแม่นาย" กรันต์เบิกตากว้างเมื่อมองเห็นเงาสะท้อนในกระจกที่ปรากฏขึ้นข้างตัวเขา รอยแผลรูปกุญแจบนหน้าอกไม่ได้เป็นเพียงแผลเป็น แต่มันคือช่องว่าง... ที่หัวใจของเขากำลังถูกดูดกลืนออกไปทีละน้อย! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านประตูมิติไปกับผม ประตูมิติที่แปด นะครับ