พิธีปลุกเสกครั้งสุดท้าย

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบน้ำมันเครื่องคละคลุ้งจนแสบจมูก ท้องฟ้าเบื้องบนเหนือตลาดมืดเวลานี้ไม่ได้ถูกแต่งแต้มด้วยหมู่ดาว หากแต่กำลังแตกสลายเป็นรอยปริปริศนาสีแดงฉาน ราวกับกระจกเงาบานยักษ์ที่ถูกค้อนทุบจนร้าวราน โลกแห่งความจริงกำลังถูกรอยแยกนั้นกลืนกินอย่างช้าๆ เสียงกรีดร้องของความโกลาหลเล็ดลอดผ่านมิติเข้ามาเบาหวิว สะท้อนว่าเวลาของพวกเขาสิ้นสุดลงแล้ว "ถ้าคิดจะยืนทำเท่เพื่อรอให้โลกแตกเป็นเสี่ยงๆ ล่ะก็ บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่มีอารมณ์มาฝังศพนายแถวนี้หรอกนะ เรน" เสียงหวานเยือกเย็นที่แฝงแววเย้าแหย่ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด มาดามเซเลเน่ในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง เธอเอียงคอมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลน แม้รอยยิ้มใต้หน้ากากจะมองไม่เห็น แต่ความท้าทายในน้ำเสียงนั้นชัดเจนเสียจนคนฟังต้องขบกรามแน่น เรนไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองเข็มทิศพังๆ ในมือที่เข็มด้านในหมุนวนอย่างไร้ทิศทางราวกับสติหลุดลอย ดวงตาคมกริบเหลือบมองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่อ่านยาก ปากหนาเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาอย่างนึกหมั่นไส้ "ห่วงตัวเองก่อนเถอะน่า ยัยตุ๊กตาจอมจุ้น ถ้าโลกนี้พังขึ้นมาจริงๆ คนแรกที่จะโดนแรงกระแทกจนหน้ากากหลุดก็คือเธอนั่นแหละ" เรนสวนกลับด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างตามสไตล์คนปากแข็ง ทว่านิ้วมือกลับกระชับด้ามมีดอาถรรพ์ในกระเป๋าเสื้อแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ราวกับต้องการระบายความกังวลที่ก่อตัวลึกในอก เซเลเน่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความหวาดกลัวต่อหายนะเบื้องหน้า เธอขยับเข้าไปใกล้เรนอีกนิด จนกลิ่นกายหอมเย็นลึกลับลอยวนปะปนกับกลิ่นอายความตายรอบตัว "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ... ทั้งที่รู้ว่าพิธีปลุกเสกครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่ม และพลังงานของตลาดมืดชุดนี้พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล รวมถึงวิญญาณครึ่งหนึ่งที่นายตามหาด้วย" คำพูดนั้นสะกิดจุดเปราะบางในใจเรนเข้าอย่างจัง เขานิ่งงงไปชั่วขณะ ความทรงจำสีเทาที่ขาดหายไปแวบเข้ามาในหัว สมองสั่งให้ปฏิเสธ แต่หัวใจกลับเรียกร้องหาคำตอบที่เขารอคอยมาตลอดชีวิต เรนหันขวับไปจ้องหน้าเธอ เขยิบเข้าไปประชิดจนระยะห่างแทบไม่เหลือ พื้นที่ระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวอีกฝ่าย ดวงตาสดใสแต่ดุดันของชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในช่องว่างของหน้ากากพอร์ซเลน "ถ้าฉันไม่ได้ความทรงจำคืนมา... ฉันก็ไม่สนหรอกว่าโลกนี้จะกลายเป็นผงธุลีหรือเปล่า" เรนกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของหญิงสาว "แต่ถ้าเธอเล่นตอดเล็กตอดน้อยแล้วหลอกฉันล่ะก็... ฉันนี่แหละจะจับเธอมาลงโทษด้วยวิธีของฉันเอง" เซเลเน่ชะงักไปเล็กน้อย ไดอะล็อกและแววตาคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีปากร้ายของเรน ทำให้หัวใจใต้หน้ากากกระตุกวูบ เธอไม่ได้ถอยหนี กลับเอื้อมมือเรียวขาวราวกับกระเบื้องเคลือบขึ้นมาแตะที่ปลายคางของชายหนุ่มแผ่วเบา นิ้วเรียวเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขาอย่างหยอกเย้า "ปากดีแบบนี้... เก็บไว้ไปพูดตอนที่นายปิดประตูมิติวิญญาณบานนั้นด้วยตัวเองเถอะนะ เรน" เธอกระซิบตอบ น้ำเสียงทอดอ่อนลงชั่วขณะก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจัง พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกบนท้องฟ้าขยายวงกว้างขึ้นจนกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ เสียงคำรามกึกก้องราวกับสัตว์ประหลาดจากยุคดึกดำบรรพ์กำลังคำรามร้องขอชีวิตจากความว่างเปล่า ตลาดมืดกำลังถูกกลืนกิน เศษซากของวัตถุอาถรรพ์ลอยเคว้งคว้างอย่างไร้แรงโน้มถ่วง เรนคว้าข้อมือของเซเลเน่ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบที่สื่อถึงความห่วงใยอันดิบเถื่อนทำให้หญิงสาวแหงนมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "จับไว้ให้ดีๆ ล่ะ..." เรนพูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "ถ้าเธอหลุดมือไปจากฉันตอนนี้ ฉันไม่ตามไปลากคอกลับมาหรอกนะ จะปล่อยให้โดนดูดหายไปกับความมืดนั่นแหละ!" "ปากแข็งจนหยดสุดท้ายเลยนะ นายเนี่ย..." เซเลเน่แย้มยิ้มบางๆ ภายใต้หน้ากาก แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด แต่สัมผัสอุ่นจากมือของชายหนุ่มกลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ทว่า ในวินาทีที่เรนกำลังจะก้าวเท้าพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางพิธีปลุกเสกครั้งสุดท้ายเพื่อปิดประตูมิติ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานท่ามกลางเสียงคำรามของโลกที่กำลังล่มสลาย "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายและอำนาจมืดเอ่ยขึ้น เรนและเซเลเน่ชะงักกึกพร้อมกัน ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองเบื้องหลังอย่างช้าๆ และภาพที่ปรากฏต่อสายตาก็ทำให้เลือดในกายของเรนเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อร่างเงาของบุคคลที่ควรจะสลายหายไปจากตลาดมืดเมื่อสัปดาห์ก่อน กลับยืนขวางทางออกสุดท้ายของพวกเขาไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ฉาบอยู่บนใบหน้าครึ่งเป็นครึ่งตาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งความลึกลับด้วยกันนะครับ