การเผชิญหน้ากับมาดาม

กลิ่นอายของขี้ผึ้งละลายผสมกับกลิ่นคาวสนิมที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของมาดามเซเลเน่ชวนให้รู้สึกพะอืดพะอม เรนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวตามจังหวะที่หัวใจเขาสั่นระรัว ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือ ‘เข็มทิศพังๆ’ ที่เข็มของมันหมุนคว้างไม่หยุด ราวกับมันรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น “คุณก้าวเข้ามาในอาณาเขตของฉันด้วยท่าทีที่ต่างจากเดิมนะ เรน” เสียงของมาดามเซเลเน่ดังมาจากหลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดที่เธอสวมใส่อยู่สะท้อนแสงตะเกียงจนดูเหมือนใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั้นกำลังยิ้มเยาะเขาอยู่ มันเป็นยิ้มที่ทำให้ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามไขสันหลัง เรนไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองวัตถุอาถรรพ์ที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นวางโดยรอบ ทั้งขวดโหลที่บรรจุเงาของคนตาย กริชที่ยังมีรอยเลือดสดๆ ติดอยู่ และกล่องดนตรีที่เล่นทำนองแห่งความวิปลาส เขาหายใจเข้าลึก รับเอาพลังงานเน่าเฟะเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายเพื่อระงับความสั่นเทา “ผมรู้แล้วว่าทำไมเข็มทิศเล่มนี้ถึงชี้ไปที่กระจกบานนั้น” เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่น “ไม่ใช่เพราะมีวัตถุอาถรรพ์ซ่อนอยู่หลังมัน แต่เป็นเพราะคุณใช้ 'ความทรงจำ' ของผมเป็นพลังงานในการเปิดตลาดมืดแห่งนี้มาโดยตลอด” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั้นชั่วขณะ มาดามเซเลเน่ขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงผ้าไหมเสียดสีกับเก้าอี้ดังชัดเจนในความเงียบงัน “ข้อกล่าวหาที่หนักหนานะ” เธอแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ “มนุษย์มักจะพยายามหาเหตุผลให้กับความสูญเสียของตัวเองเสมอ คุณอาจจะแค่ลืมมันไปเองเพราะสมองของคุณมันรับความจริงไม่ได้” “ไม่ครับ” เรนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “ผมเห็นภาพพวกนั้นแล้ว... ในฝันที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยแผลเป็นที่ข้อมือของคุณ ผมเห็นตัวเองในห้องทดลองใต้ดิน เห็นคุณถือมีดเล่มนั้น... มีดที่แกะสลักด้วยอักขระต้องห้ามเพื่อดูดกลืน 'เวลา' และ 'ตัวตน' ของคนไข้ไปสร้างเป็นเขตแดนตลาดมืดนี้” เข็มทิศในมือเรนหยุดหมุนกะทันหัน มันชี้ไปที่หัวใจของมาดามโดยตรง “คุณไม่ได้แค่สะสมของวิเศษ มาดาม แต่คุณ 'สร้าง' มันขึ้นมาจากชีวิตของผู้คนที่หลงเข้ามา แล้วเศษเสี้ยวความทรงจำของผมที่หายไป คือกุญแจสำคัญที่ทำให้ตลาดมืดแห่งนี้ยังคงสภาพอยู่ได้ใช่ไหมครับ?” มาดามเซเลเน่ลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอสูงขึ้นผิดปกติเมื่อเทียบกับส่วนสูงของมนุษย์ทั่วไป ดูราวกับว่าเธอกำลังยืดร่างที่แท้จริงออกมาจากชุดที่สวมใส่ หน้ากากตุ๊กตาที่ไม่มีวันเปลี่ยนสีหน้าเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ความจริงเป็นดาบสองคมเสมอ เรน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยว เปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นเสียงขู่คำรามที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตก “ถ้าคุณรู้มากเกินไป สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่การปลดปล่อย แต่เป็นการที่ฉันต้องทำให้คุณ 'ว่างเปล่า' จริงๆ อย่างที่ฉันควรจะทำมาตั้งแต่ต้น” ทันใดนั้น บรรยากาศรอบห้องก็บิดเบี้ยว ราวกับโลกแห่งความจริงกำลังถูกฉีกกระชาก ของวิเศษบนชั้นวางเริ่มสั่นสะเทือนและลอยเคว้งกลางอากาศ เงาสีดำสนิทพุ่งออกจากขวดโหลเหล่านั้นเข้าโอบล้อมตัวเรนราวกับฝูงอีกาที่หิวกระหาย เรนไม่ถอยหนี เขากระชับเข็มทิศในมือแน่น พลังงานในร่างกายของเขาเริ่มปั่นป่วน เขาไม่ได้พยายามต้านทานพลังของมาดาม แต่เขากำลัง 'ดึง' พลังงานที่เคยเป็นของเขาจากตลาดมืดแห่งนี้กลับคืนมา “ถ้าคุณคิดว่าผมจะยอมเป็นแค่เชื้อเพลิงให้คุณไปตลอดกาล คุณคิดผิดแล้ว” เรนตะโกนผ่านพายุเงาที่ถาโถมเข้ามา “ความทรงจำที่หายไปอาจจะเจ็บปวด แต่ถ้ามันเป็นอาวุธที่ใช้ทำลายคุณได้ ผมก็จะรื้อฟื้นมันขึ้นมาเอง!” เขาทุบเข็มทิศลงบนพื้นโต๊ะไม้ แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกสีฟ้าครามแผ่ออกไปจนกระจกทุกบานในห้องแตกละเอียด มาดามเซเลเน่เซถอยหลัง หน้ากากของเธอหลุดร่วงลงเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้... สิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ และไม่ใช่ตุ๊กตา แต่มันคือช่องว่างแห่งความมืดมิดที่กลืนกินแสงสว่างไปจนหมดสิ้น ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะพังทลาย มาดามเซเลเน่ที่ไร้หน้ากากกลับหยุดชะงัก เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่คิด แต่กลับยกมือขึ้นทาบอกและส่งเสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยออกมา “ในที่สุด... ในที่สุดคุณก็จำได้แล้วว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่” เรนชะงัก ความรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมนับพันทิ่มแทงในสมอง เมื่อความจริงอีกชั้นหนึ่งไหลบ่าเข้ามา เขาไม่ได้เป็นแขกที่หลงทางเข้ามาในตลาดมืด แต่เขาคือผู้ที่เซ็นสัญญาแลกเปลี่ยนวิญญาณคนแรก... และเป็นผู้ที่สร้างมาดามเซเลเน่ขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง เสียงประตูห้องทำงานที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามา... ชายผู้มีใบหน้าเหมือนกับเรนทุกประการ แต่ในมือของเขากลับถือ 'เข็มทิศทองคำ' ที่สมบูรณ์แบบและกำลังชี้มาที่เรนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต ประตูมิติที่แปดหวังว่าบทนี้จะเปิดเปลือยความลับที่รอคอยมานานให้กับทุกท่านนะครับ