ของวิเศษต้องสาปตื่นขึ้น

"วางมีดลงเสีย มาดาม... ก่อนที่มือของท่านจะกลายเป็นเครื่องสังเวยเสียเอง" เสียงของเรนเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว เขายืนอยู่กลางโถงทางเดินของตลาดมืดที่บัดนี้ไม่ได้เงียบสงัดดั่งทุกครา แต่กลับเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนจากวัตถุอาถรรพ์ที่วางเรียงรายบนชั้นวาง เข็มทิศพังๆ ในมือเขาสั่นรัวจนเข็มเงินที่หลุดออกจากแกนหมุนวนอย่างไร้ทิศทาง มันกำลังกรีดร้องตอบรับกับพลังงานดิบที่รั่วไหลออกมาจากทุกทิศทาง มาดามเซเลเน่ในชุดกระโปรงผ้าไหมสีดำสนิทหยุดชะงัก หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนของเธอร้าวเป็นเส้นเล็กๆ ตรงมุมปาก แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง เงาสะท้อนของเธอบนผนังดูเหมือนจะมีชีวิตและพยายามจะฉีกกระชากร่างจริงของเธอออกมา "เจ้าไม่เข้าใจหรอก เรน..." เธอแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ "พันธสัญญาไม่ได้ถูกละเมิด... แต่มันถูก 'กิน' ต่างหาก มีบางอย่างที่หิวโหยกว่าพวกเราทุกคนอยู่ในนี้ และมันกำลังจะอิ่มในอีกไม่กี่อึดใจ" ทันใดนั้น กระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดทางเดินก็แตกร้าวละเอียด เศษกระจกไม่ได้ตกลงสู่พื้น แต่มันกลับลอยคว้างกลางอากาศ ราวกับแรงโน้มถ่วงในพื้นที่นี้สูญเสียอำนาจไปโดยสิ้นเชิง ทันใดนั้น เขี้ยวเล็บจากหน้ากากปีศาจโบราณที่วางประดับอยู่บนหิ้งก็งอกยาวออกมา มันพุ่งเข้าหาเรนด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ เขาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่แรงลมจากคมเขี้ยวก็กรีดผิวแก้มเขาจนเลือดซึม "ที่นี่ไม่ใช่ที่จัดแสดงของสะสมอีกต่อไปแล้ว" เรนกล่าวพลางถอยหลังไปพิงเสาหิน พยายามบังคับเข็มทิศให้หยุดนิ่ง "พวกมันตื่นขึ้นมาเพราะอะไร? ท่านทำอะไรลงไปมาดาม?" "ข้าทำเพื่อช่วยเจ้า!" เธอตะโกนตอบ พลางใช้ไม้เท้าแกะสลักฟาดฟันไอหมอกสีดำที่พุ่งเข้าพันธนาการขาของเธอ "เจ้าอยากรู้ความทรงจำที่หายไปไม่ใช่หรือ? ข้าถึงต้องปลุก 'พยาน' เหล่านี้ขึ้นมา แต่ข้าประเมินความแค้นของพวกมันต่ำเกินไป..." บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป ของวิเศษที่เคยเชื่องเชื่อกลับส่งเสียงสะท้อนก้องกังวานราวกับฝูงผึ้งแตกรัง กริชอาถรรพ์ลอยละล่องหมุนวนเป็นวงกลมดุจพายุคมมีด นาฬิกาทรายโบราณที่บรรจุทรายจากสุสานเริ่มไหลย้อนศร สร้างห้วงเวลาที่บิดเบี้ยวจนเรนรู้สึกเหมือนร่างกายถูกดึงยืดออกเป็นชิ้นๆ เรนคว้าเศษหินก้อนหนึ่งขึ้นมา แต่มันกลับแปรสภาพเป็นมือของมนุษย์ที่ซีดเผือดแล้วคว้าหมัดเขาไว้แน่น เขาขมวดคิ้ว ความเจ็บปวดแล่นผ่านประสาทสัมผัส มันไม่ใช่แค่ความเจ็บทางกาย แต่มันคือความรู้สึกโหยหาอย่างรุนแรง ความหิวโหยที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณที่เขากดทับไว้ตลอดหลายปี "ปล่อยข้า!" เรนตวาด เขาไม่ได้สู้กับมือปริศนา แต่เขากำลังสู้กับความรู้สึกที่อยากจะ 'กลืนกิน' พลังงานนั้นเข้าไปแทน "ถ้าเจ้าปล่อยให้มันครอบงำ เจ้าจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดอีกชิ้นในตลาดแห่งนี้!" มาดามเซเลเน่ขยับเข้ามาใกล้ มือที่สวมถุงมือลูกไม้ของเธอเอื้อมมาจับไหล่เขา หน้ากากพอร์ซเลนของเธอจ้องมองเขาด้วยดวงตาว่างเปล่า "เรน เจ้าต้องเลือกระหว่างการรักษาความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่ หรือการเป็นเจ้าของตลาดมืดคนถัดไป... ผู้ที่จะได้ครอบครองทุกสรรพสิ่ง แต่ต้องแลกมาด้วยการขังตัวเองไว้ในความมืดนิรันดร์" ตลาดมืดที่เคยเร้นลับกำลังถล่มทลายลงมา พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ใต้เท้ากำลังขยับตัว เสียงโซ่ตรวนที่เคยขังวิญญาณของวิเศษดังกรุ๊งกริ๊งและขาดสะบั้นลงทีละเส้น ของวิเศษนับพันชิ้นที่ถูกจองจำมานับศตวรรษกำลังเป็นอิสระ และความโกรธแค้นของพวกมันมุ่งตรงมาที่ชายหนุ่มผู้กุมเข็มทิศพังๆ อยู่ในมือ เรนมองไปรอบๆ เขาเห็น 'ของ' สิ่งหนึ่งที่วางอยู่ในตู้กระจกที่พังลงมา มันคือนาฬิกาพกสีเงินที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ทันทีที่สายตาเขาจับจ้อง ความทรงจำที่ขาดหายไปราวกับแผ่นฟิล์มที่ถูกเผาก็แล่นเข้ามาในหัว... ภาพของเขาเองที่ยืนอยู่ตรงนี้ ในวันที่ตลาดมืดแห่งนี้ถือกำเนิดขึ้น ไม่ใช่ในฐานะลูกค้า แต่ในฐานะผู้สร้างพันธสัญญา "นี่มันไม่ใช่ความทรงจำที่หายไป..." เรนพึมพำ น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความจริงที่โหดร้าย "แต่เป็นคำสาปที่ข้าเขียนขึ้นมาเอง เพื่อขังตัวเองไว้ในวงจรแห่งความหิวนี่เองหรือ?" มาดามเซเลเน่ปล่อยมือจากไหล่เขา เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากาก "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าของตลาดผู้ลืมเลือน ตอนนี้ของทุกชิ้นต้องการเจ้าแล้ว ไม่ใช่ในฐานะนาย แต่ในฐานะ 'อาหารมื้อหลัก'" กำแพงรอบด้านพังครืนลงมา เผยให้เห็นห้วงมิติว่างเปล่าที่ไม่มีวันสิ้นสุด เรนสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่พยายามจะดูดกลืนวิญญาณของเขาเข้าไปในของวิเศษทุกชิ้นที่โอบล้อมเขาอยู่ และในเสี้ยววินาทีนั้น เข็มทิศในมือเขาก็หยุดหมุน... เข็มเงินไม่ได้ชี้ไปที่ทิศเหนืออีกต่อไป แต่มันชี้ตรงมาที่หน้าอกซ้ายของเขา ซึ่งความอบอุ่นบางอย่างกำลังเริ่มแผ่ซ่านออกมาพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะประหลาด ประตูมิติที่แปดหวังว่าบทนี้จะเปิดเปลือยความลับที่ท่านรอคอยมานานให้กับทุกท่านนะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านตลาดมืดแห่งนี้ไปด้วยกันครับ