ทางเลือกสุดท้าย

ปลายปากกาหมึกสีเลือดในมือของเรนสั่นระริก กลิ่นอายคาวสนิมที่พุ่งออกมาจากกระดาษสัญญานั้นรุนแรงจนเขารู้สึกคลื่นไส้ มันไม่ใช่แค่หมึก แต่มันคือพันธสัญญาที่กัดกินวิญญาณของผู้เซ็นลงไปทีละส่วน "นายไม่ได้แค่หลอกฉัน" เรนเค้นเสียงผ่านลำคอ แววตาของเขาที่ปกติจะเรียบเฉยบัดนี้สั่นไหวด้วยเปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้น "นายวางแผนให้ฉันเซ็นชื่อลงบนความตายของตัวเองตั้งแต่ตอนที่ฉันยังไม่แม้แต่จะย่างกรายเข้ามาในตลาดนี้" ชายร่างสูงในชุดสูทสีเทาหม่นที่ยืนอยู่เบื้องหน้าหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาราวกับเสียงกระดูกที่บดเสียดสีกัน "ความตาย? อย่าพูดให้ขำเลยเรน คำว่าตายมันมีค่าเกินไปสำหรับคนอย่างเธอ... ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้ต้องการชีวิตเธอ แต่มันต้องการ 'ความว่างเปล่า' ที่อยู่ในหัวเธอต่างหาก" เข็มทิศในกระเป๋าเสื้อของเรนหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทาง เข็มเหล็กภายในนั้นสั่นกระตุกราวกับสัตว์ที่หวาดกลัว เรนกุมขมับ ความทรงจำที่ขาดหายไปราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกคนบางคนจงใจทำลายทิ้งเริ่มกรีดร้องอยู่ในหัว "คุณต้องการอะไร มาดามเซเลเน่?" เรนหันไปถามร่างโปร่งบางที่ยืนกอดอกพิงผนังไม้โอ๊คเก่าแก่ของห้องทำงาน หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนของเธอกระทบกับแสงเทียนวูบวาบ สร้างเงาที่ดูบิดเบี้ยวบนกำแพง มาดามเซเลเน่ไม่ตอบทันที เธอขยับกายอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือผ้าลูกไม้สีดำแตะลงบนคางของหน้ากาก "เรน... สัญญาฉบับนั้นไม่ได้ผูกมัดแค่เธอ แต่มันผูกมัดทั้งตลาดมืด ทุกคนที่นี่เริ่มรู้สึกถึงกลิ่นของความล่มสลายแล้วล่ะ ดูสิ..." เธอยกมือขึ้นชี้ไปยังหน้าต่างบานสูงที่มองเห็นโถงกลางของตลาดมืด จากเดิมที่เคยคึกคักไปด้วยผู้ค้าของวิเศษและวิญญาณเร่ร่อน บัดนี้กลับเงียบเชียบจนน่าสะพรึงกลัว บรรดาพ่อค้าแม่ค้าเริ่มหันดาบเข้าหากัน ความแตกแยกกำลังปะทุขึ้นเหมือนภูเขาไฟที่รอวันระเบิด ทุกคนต่างแย่งชิงสิ่งของที่เหลืออยู่ในตลาด ราวกับรู้ว่าแสงตะวันของอาณาจักรใต้ดินแห่งนี้กำลังจะดับวูบลง "แกทำอะไรลงไป" เรนคำรามพลางพุ่งตัวไปคว้าคอเสื้อของชายในชุดสูท แต่ทว่ามือของเขากลับทะลุผ่านร่างนั้นไปราวกับเป็นเพียงหมอกควัน "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย" ชายคนนั้นกล่าวพลางปัดเสื้อสูทให้เรียบ "คนที่ทำคือเธอ เรน... สัญญาที่เธอเซ็นคือตัวเร่งปฏิกิริยา มันดึงเอาพลังงานทั้งหมดจากตลาดแห่งนี้ไปเก็บไว้ที่ศูนย์กลาง ซึ่งก็คือที่ที่ความทรงจำของเธอถูกซ่อนอยู่ ถ้าเธออยากรอด และอยากให้ที่นี่คงอยู่ เธอต้องเลือกว่าจะ 'คืน' ความทรงจำที่ขโมยมา หรือจะ 'กลืนกิน' ทั้งหมดนี้ให้ดับสูญไปพร้อมกับเธอ" เรนชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เขาหันไปมองมาดามเซเลเน่ที่ตอนนี้เริ่มถอยห่างออกไป สายตาภายใต้หน้ากากพอร์ซเลนนั้นไม่ได้มีความสงสารอยู่เลย มันมีเพียงความกระหายที่ซ่อนเร้น "มาดาม?" เรนเรียกเสียงสั่น "ตลาดต้องมีจุดจบเพื่อเริ่มใหม่เสมอ เรน" มาดามเซเลเน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นดุจน้ำแข็ง "เธอไม่ใช่แขกรับเชิญของตลาดนี้ แต่เธอคือ 'หัวใจ' ที่ถูกสาปไว้เพื่อรอวันแตกสลาย ถ้าเธอเลือกจะสู้กับสัญญา นั่นหมายถึงการยอมรับว่าเธอจะต้องตายพร้อมกับทุกอย่างที่นี่... แต่ถ้าเธอเลือกที่จะกลืนกินมัน เธอก็จะเป็นพระเจ้าคนใหม่ของตลาดมืดที่ไร้ซึ่งหัวใจ" ความโกลาหลด้านนอกรุนแรงขึ้น เสียงตะโกนสาปแช่งและเสียงปะทะของอาวุธอาถรรพ์ดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีดำเหนียวข้นไหลนองไปทั่วพื้นกระเบื้อง บรรยากาศภายในห้องนี้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เรนมองดูมือของตัวเองที่มีรอยอักขระสีดำค่อยๆ ปรากฏขึ้นตามเส้นเลือด เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงถูกส่งมาที่นี่ ทำไมเขาถึงถูกลบความทรงจำ และทำไมเข็มทิศพังๆ ของเขาสั่นเตือนภัยมาตลอดทาง มันไม่ใช่เครื่องมือระบุทิศทาง แต่มันคือนาฬิกานับถอยหลังของชีวิตเขา เขาก้าวถอยหลังไปจนชนกับโต๊ะทำงานที่มีสมุดบันทึกเก่าๆ วางอยู่ เล่มที่เขามักจะเปิดอ่านในยามค่ำคืน แต่เพิ่งจะสังเกตเห็นในตอนนี้ว่า... ลายมือในสมุดบันทึกเล่มนั้น ไม่ใช่ลายมือของเขา แต่มันคือลายมือของคนที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ ชายในชุดสูทสีเทาเดินเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเรนหยุดเต้น "จำได้หรือยังล่ะ ว่าจริงๆ แล้วใครกันแน่ที่เป็นคนเขียนสัญญาฉบับนี้?" ก่อนที่เรนจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องก็ถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มพ่อค้าที่กำลังคลุ้มคลั่ง พวกเขาไม่ได้มองมาที่ชายในชุดสูท แต่สายตาทุกคู่กลับจ้องมองมาที่เรนด้วยความหิวกระหาย และเมื่อเรนก้มลงมองที่พื้น เขาก็พบว่าเงาของตัวเองไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของเขา แต่มันกลับกำลังถือมีดเล่มหนึ่งจ่อที่คอของมาดามเซเลเน่อยู่ในความมืดที่ไร้ตัวตน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด