การตัดสินใจครั้งใหญ่

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของกำยานโบราณอบอวลไปทั่วห้องโถงลับใต้ตลาดมืด เรนยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก ดวงตาของเขาเบิกโพลงสะท้อนภาพเหตุการณ์ที่บิดเบี้ยวในดวงตาของมาดามเซเลเน่ เงาร่างนั้น... ร่างที่ถือมีดอาคมจ่อลำคอหญิงสาวภายใต้หน้ากากตุ๊กตา คือ ‘พ่อ’ ของเขา ชายที่ควรจะตายไปพร้อมกับความทรงจำส่วนที่หายไปของเรนเมื่อสิบปีก่อน "ขยับตัวแม้แต่นิดเดียว... กฎแห่งสัญญาจะกลายเป็นคมมีดกรีดขั้วหัวใจเธอเอง เรน" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังมาจากเงามืดด้านหลังของมาดามเซเลเน่ มันแหบพร่าและเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง เรนกำเข็มทิศพังๆ ในมือแน่นจนโลหะบาดฝ่ามือ เลือดสีสดหยดลงบนพื้นหินอ่อน "พ่อ? พ่อทำอะไรที่นี่... พ่อควรจะอยู่ในนรกไปนานแล้วไม่ใช่หรือไง" มาดามเซเลเน่ไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนที่ร้าวรานตรงมุมปากทำให้เธอดูคล้ายตุ๊กตาที่ถูกทารุณกรรม "ดูเหมือนความจำที่หายไปของเธอ จะไม่ได้หายไปเฉยๆ นะเรน มันถูก 'กักขัง' ไว้ในร่างของคนที่เธอรักที่สุดคนนี้ต่างหากล่ะ" "หุบปาก!" ชายที่ยืนถือมีดตวาด เขาก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่เหี่ยวย่นและดวงตาที่ไร้แววตาของมนุษย์ "เลือกเอาเรน... จะทำลายตลาดมืดแห่งนี้เพื่อสังเวยดวงวิญญาณของผู้ที่เธอเกลียดชัง หรือจะรับตำแหน่งเจ้าของตลาดต่อจากยัยตุ๊กตานี่ แล้วฉันจะคืนความทรงจำทั้งหมดให้เธอ" บรรยากาศในห้องโถงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เรนรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดจากวัตถุอาถรรพ์รอบกายที่สั่นสะท้าน เขารู้ดีว่าหากทำลายตลาดมืด ความทรงจำที่เขาโหยหามาตลอดชีวิตจะสลายไปพร้อมกับพลังงานที่ค้ำจุนมิตินี้ แต่ถ้าเขาเลือกที่จะสืบทอด... เขาจะต้องกลายเป็นผู้คุมกฎในนรกแห่งนี้ไปตลอดกาล "เธอมีเวลาไม่มากหรอกเรน" มาดามเซเลเน่กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ท่ามกลางความตายที่ประชิดคอ "เข็มทิศในมือเธอมันไม่ได้พัง แต่มันกำลังบอกทิศทางของ 'ใจ' เธออยู่ ดูให้ดีว่าเข็มมันชี้ไปที่ใคร" เรนก้มมองเข็มทิศในมือ เข็มเหล็กที่เคยหมุนวนไร้จุดหมาย บัดนี้มันสั่นระริกและหยุดนิ่ง... มันไม่ได้ชี้ไปที่พ่อของเขา แต่มันชี้ไปยังจุดกึ่งกลางระหว่างมาดามเซเลเน่กับความมืดมิดที่อยู่เบื้องหลังเงาของเธอ เขาสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่แตกกระเจิง "ถ้าผมเลือกทั้งสองอย่างล่ะ?" "เธอหมายความว่าอย่างไร?" พ่อของเรนขมวดคิ้ว มือที่ถือมีดสั่นไหวเล็กน้อย เรนแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนไป เขารู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่เข็มทิศ "ผมจะไม่ทำลายตลาด และผมก็จะไม่เป็นหุ่นเชิดให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น ผมจะ 'กลืนกิน' ทุกอย่างที่นี่... ทั้งความทรงจำ ทั้งตลาดมืด และทั้งคนที่คิดจะบงการโชคชะตาของผม" ทันใดนั้น เรนสะบัดเข็มทิศออกไป มันขยายตัวกลายเป็นกรงขังมิติสีนิลคลุมร่างของทั้งสามคนเอาไว้ แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นห้องโถงแตกกระจาย เศษพอร์ซเลนจากหน้ากากของมาดามเซเลเน่ร่วงหล่นเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง... ใบหน้าที่ดูเหมือนเรนราวกับคัดลอกกันมา "แกมันไม่ใช่พ่อของฉัน" เรนกล่าวเสียงเรียบในขณะที่ก้าวเข้าไปหาเงามืดนั้น "พ่อของฉันตายไปตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจทิ้ง 'กุญแจ' ไว้ในมือฉัน ไม่ใช่มีดที่เปื้อนเลือดแบบนี้" ร่างของชายชราตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวกลายเป็นควันสีเทา ก่อนจะเผยร่างที่แท้จริงออกมา เป็นสัตว์ร้ายที่มีรูปร่างเลียนแบบมนุษย์ มันคือ 'เงาแห่งสัญญา' ที่ถูกเลี้ยงไว้โดยมาดามเซเลเน่มาเนิ่นนาน "เก่งมากเรน" มาดามเซเลเน่หัวเราะเบาๆ เสียงของเธอก้องกังวาน "เธอผ่านบททดสอบสุดท้ายแล้ว แต่การจะครอบครองตลาดมืด เธอต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยนที่มากกว่าความแค้น... เธอพร้อมจะมอบ 'สิ่งนั้น' ให้กับฉันหรือยัง?" เรนจ้องมองดวงตาของมาดามเซเลเน่ที่ไร้หน้ากากปิดบัง ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวถูกเปิดเผยขึ้นเมื่อเงาสะท้อนในดวงตาของเธอไม่ใช่คนอื่น... แต่คือตัวเขาเองในอนาคตที่กำลังยืนถือมีดเล่มเดิมจ่อคอของมาดามเซเลเน่ในเวลาที่ต่างออกไป มือของเรนสั่นเทาขณะยื่นไปสัมผัสที่คอของเธอ แต่แทนที่จะเป็นผิวหนัง เขากลับสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าและเข็มนาฬิกาที่กำลังเดินถอยหลังอยู่ในอกของตัวเอง ความมืดรอบตัวเริ่มพังทลายลงเหมือนกระจกที่ถูกทุบ และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น... ประตูมิติที่แปดที่ควรจะถูกปิดตาย กลับเปิดอ้าออกเผยให้เห็นชายอีกคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ชายที่มีใบหน้าเหมือนกับเรนทุกประการ แต่มีดในมือของเขาอาบไปด้วยเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิท "ช้าไปนิดนะเรน" ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มเย็น "เพราะสัญญาที่เธอเพิ่งเซ็นไปเมื่อกี้... มันคือสัญญาที่ฉันเขียนไว้เมื่อวาน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรนในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หากมีสิ่งใดที่ประทับใจหรืออยากแลกเปลี่ยนมุมมอง สามารถบอกผมได้เสมอ ประตูมิติที่แปดจะคอยเฝ้ารอทุกท่านในตอนถัดไปครับ