ความทรงจำที่เจ็บปวด

"หยุดความพยายามอันน่าสมเพชนั้นเสียทีเรน... นายก็รู้ว่าการรื้อฟื้นเศษซากที่ตายไปแล้ว มันไม่ได้ทำให้คนตายฟื้นขึ้นมาหรอกนะ" เสียงแหบพร่าของมาดามเซเลเน่ดังลอดออกมาจากหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนที่ร้าวเป็นทางยาว เธอหมุนวงแหวนสีเงินบนนิ้วนางอย่างเชื่องช้าในห้องโถงที่เต็มไปด้วยควันธูปสีม่วงจางๆ ประตูมิติที่แปดซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องเริ่มบิดเบี้ยว มันไม่ต่างจากบาดแผลที่เน่าเฟะบนผนังมิติ เรนไม่ได้ตอบโต้ มือของเขาที่สั่นเทาพยายามกำเข็มทิศพังๆ ในกระเป๋าเสื้อไว้แน่น เข็มทิศนั่นไม่ได้บอกทิศทาง แต่มันกำลังสั่นระริกเหมือนพยายามจะกรีดร้อง เข็มเหล็กหมุนวนไร้ทิศทาง ก่อนจะหยุดกึกชี้ตรงไปที่ใจกลางของรอยแยกมิตินั้น "ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครฟื้น" เรนเค้นเสียงผ่านลำคอ แหบพร่าและเย็นเยียบ "ฉันแค่ต้องการรู้ว่า... ทำไมผมถึงยอมแลก 'มัน' ไป" เรนก้าวเข้าหาประตูมิติโดยไม่สนใจคำเตือน เขารู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่พยายามจะกระชากวิญญาณออกจากร่าง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่จู่โจมเข้ามาในสมอง ภาพจิ๊กซอว์ที่เคยกระจัดกระจายเริ่มประกอบร่างขึ้นด้วยหยดเลือดและหยดน้ำตา เขามองเห็นตัวเองในวัยเด็ก เด็กชายที่ถือนาฬิกาทรายสีแดงฉานยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่เผาผลาญตลาดมืดแห่งนี้ในอดีต ข้างกายเขาคือเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายมาดามเซเลเน่ แต่ทว่าดวงตาของเธอยังคงสดใสและมีชีวิต... เธอกำลังกุมมือเขาไว้แน่น "ถ้าเราไม่ยอมทำสัญญา... พวกเขาก็จะพรากทุกอย่างไปจากเรานะเรน" เสียงของเด็กหญิงคนนั้นก้องอยู่ในโสตประสาท "แลกความทรงจำทิ้งไปเสีย แล้วเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ในฐานะผู้เฝ้าประตู... ในฐานะนักสะสม" ภาพตัดไปสู่ช่วงเวลาแห่งความมืดมิด เรนในวัยหนุ่มฉีดทำลายหัวใจของตัวเองด้วยมีดอาคมที่สลักอักขระต้องห้าม เขาไม่ได้ถูกบังคับ เขาเป็นคนเลือกเอง... เพื่อรักษาชีวิตของใครบางคนเอาไว้ แลกกับการลบเลือนตัวตนและความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถูกกัดกินด้วยความหิวโหยต่อพลังงานของวัตถุอาถรรพ์ เรนหยุดยืนอยู่หน้าประตูมิติที่แปด ดวงตาของเขาสะท้อนภาพมิติที่บิดเบี้ยวจนเห็นถึงต้นกำเนิดของ 'คำสาป' "ที่แท้... ผมก็คือคนที่สร้างพันธสัญญาขึ้นมาเอง" เรนพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ "คุณไม่ใช่เจ้านายผม เซเลเน่... คุณเป็นแค่ 'ส่วนที่หายไป' ของผมต่างหาก" มาดามเซเลเน่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว หน้ากากพอร์ซเลนของเธอร้าวหนักกว่าเดิมจนเศษชิ้นส่วนเล็กๆ ร่วงหล่นลงพื้น เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงที่ไม่มีดวงตา มีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงไฟในห้องจนหมดสิ้น "จำได้แล้วงั้นหรือ" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของหญิงสาวอีกต่อไป แต่เป็นเสียงประสานของคนนับพันที่เคยถูกขังอยู่ในตลาดมืดแห่งนี้ "ในเมื่อความทรงจำกลับมาครบถ้วนแล้ว กฎของพันธสัญญาก็ย่อมต้องบังคับใช้... เรน เตรียมตัวจ่ายราคาที่เหลือให้ครบเสียที" ทันใดนั้น เข็มทิศในมือเรนก็ระเบิดออกเป็นผงละเอียด แรงดันอากาศรอบตัวเขาสูงขึ้นจนผนังห้องเริ่มร้าว ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย รอยแยกมิติที่เคยปิดสนิทกลับขยายตัวกว้างขึ้น และมีมือปริมาณมหาศาลยื่นออกมาจากความมืดมิดเหล่านั้น คว้าจับข้อมือของเรนเอาไว้แน่น ก่อนที่เรนจะทันได้ตั้งตัว มาดามเซเลเน่พุ่งเข้ามาประชิดตัวเขา มือที่เรียวยาวและเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งคว้าลำคอของเขาไว้มั่น เธอโน้มตัวลงมาจนลมหายใจที่ไร้กลิ่นรดที่ใบหูของเขา "ยินดีต้อนรับกลับสู่ความเป็นจริง... นักสะสมผู้โง่เขลา" เธอกระซิบ "เพราะตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป... นายไม่ใช่คนที่จะเลือกจุดจบของเรื่องนี้ได้อีกต่อไปแล้ว" เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในดวงตาของเธอ... ไม่ใช่เงาของเขาเอง แต่เป็นเงาของ 'ใครบางคน' ที่เขารู้จักดีที่สุดยืนถือมีดเล่มเดียวกับที่เขาใช้ทำสัญญาอยู่ในมือ และกำลังจ่อไปที่ลำคอของมาดามเซเลเน่จากด้านหลัง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติอันมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมครับ / ประตูมิติที่แปด