ผู้คุมกฎแห่งมิติที่แปด

"ราคาที่เหลือหรือครับ มาดาม?" เรนทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าภายในกรงอกของเขากลับเต้นระรัวราวกับกลองรบ เข็มทิศสีทองเหลืองที่พกติดตัวอยู่เสมอในตอนนี้กลับเข็มสั่นไหวอย่างบ้าคลั่งราวกับจะเตือนภัยถึงสิ่งที่กำลังจะมาเยือน เขาไม่ได้ถอยหลังหนี แม้จะรู้ดีว่าเบื้องหลังกำแพงมืดมิดของตลาดมืดแห่งนี้ กฎเกณฑ์ที่เขาเคยยึดถือมาตลอดกำลังถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่น มาดามเซเลเน่ก้าวออกมาจากเงามืด หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดนิ่งสนิทไร้อารมณ์ ทว่าดวงตาที่วาวโรจน์หลังช่องมองแคบๆ นั้นกลับส่งประกายเย้ยหยัน เธอไม่ได้ขยับปาก แต่เสียงของเธอกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเรนโดยตรง "ชีวิตของเจ้าเป็นหนี้ข้าตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในตลาดมืดแห่งนี้แล้ว เรน... แต่อย่าได้สำคัญตัวผิดไป ข้าไม่ได้ต้องการวิญญาณที่เน่าเฟะของเจ้าหรอก สิ่งที่ข้าต้องการคือ 'กุญแจ' ที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของเจ้าต่างหาก" ยังไม่ทันสิ้นเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงรองเท้าหนังหรือรองเท้าผ้าใบ แต่มันเหมือนเสียงของเหล็กแหลมลากผ่านพื้นหินอ่อน ความกดอากาศรอบตัวลดฮวบจนลมหายใจของเรนกลายเป็นไอสีขาวขุ่น ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเทาหม่นก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ชายผู้นั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงกระจกเงาบานเล็กที่ถูกฝังลงบนตำแหน่งของดวงตา มันสะท้อนภาพของมาดามเซเลเน่ที่กำลังแตกตื่นเป็นครั้งแรก นี่คือ 'ผู้คุมกฎแห่งมิติที่แปด' บุคคลที่แม้แต่เจ้าแม่ตลาดมืดผู้ทรงอิทธิพลยังต้องก้มหัวให้ "เจ้าละเมิดสัญญาการค้าครั้งใหญ่ เซเลเน่" เสียงของผู้คุมกฎฟังดูแหบแห้งเหมือนเศษแก้วบดละเอียด "การดึงเอา 'ตัวเชื่อมต่อ' เข้ามาในตลาดมืดโดยไม่ผ่านการอนุมัติจากสภาเงา มีโทษเพียงอย่างเดียว คือการถูกลบชื่อออกจากบัญชีผู้มีชีวิต" มาดามเซเลเน่ที่เคยสง่างามก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว มือสั่นเทาของเธอขยับไปที่กระเป๋าคาดเอวเพื่อหยิบวัตถุอาถรรพ์สักชิ้นออกมาปกป้องตนเอง แต่ทันใดนั้น แขนของเธอกลับแข็งค้างกลางอากาศ สายโซ่เหล็กที่มองไม่เห็นพุ่งออกมาจากความมืด พันธนาการร่างของเธอไว้อย่างแน่นหนาจนหน้ากากพอร์ซเลนนั้นเริ่มมีรอยร้าว "มาดาม!" เรนตะโกน ลืมความหวาดกลัวชั่วขณะ เขาพุ่งตัวไปข้างหน้า แต่เข็มทิศในมือกลับร้อนจัดจนเขาต้องทิ้งมันลงพื้น เข็มทิศพังๆ ของเขากางเข็มออกสี่ทิศทางพร้อมกัน ส่งกระแสไฟฟ้าสีม่วงครามพุ่งเข้าใส่ผู้คุมกฎ ผู้คุมกฎไม่ได้แม้แต่จะหันมามอง มันเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ร่างของเรนก็กระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางของโบราณจนพังทลาย วัตถุอาถรรพ์นับร้อยชิ้นร่วงหล่นลงมา ทั้งกะโหลกคริสตัลที่ส่งเสียงกรีดร้อง อัญมณีที่ดูดกลืนแสงไฟ และกริชอาบยาพิษที่สั่นไหวราวกับมีชีวิต "เจ้าน่ะหรือ เรน..." ผู้คุมกฎเดินผ่านหน้ามาดามเซเลเน่ที่ดิ้นรนอยู่ในพันธนาการ มุ่งตรงมายังชายหนุ่มที่นอนจมกองซากปรักหักพัง "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เป็นเพียงลูกจ้างชั้นต่ำ หรือเป็นเพียงเหยื่อที่เดินเข้าตาข่ายของนางมานานนับปี?" เรนไอออกมาเป็นเลือด เขาพยายามพยุงตัวขึ้น สายตาของเขาจ้องมองเข้าไปในกระจกที่ใบหน้าของผู้คุมกฎ ทันใดนั้น เขาก็เห็นภาพสะท้อนที่แปลกประหลาด—ในกระจกนั่นไม่ใช่ใบหน้าของตัวเขาเอง แต่เป็นใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด เด็กคนนั้นกำลังถือเข็มทิศเล่มเดียวกับที่เขามี แต่มันยังไม่พัง... มันส่องแสงสว่างไสว และที่สำคัญกว่านั้น คือเด็กคนนั้นกำลังถือหน้ากากของมาดามเซเลเน่ไว้ในมือ! ความทรงจำที่หายไปเริ่มตีกลับเข้ามาเหมือนพายุ เรนเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสมอง เขาไม่ใช่ผู้มาเยือน เขาไม่ใช่หนี้ชีวิตมาดาม แต่เขานี่แหละ... คือคนสร้างตลาดมืดแห่งนี้ขึ้นมาด้วยตนเอง! "เจ้าเริ่มจำได้แล้วสินะ" ผู้คุมกฎหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเรน พร้อมกับยื่นมือที่ไร้เนื้อหนังออกมา "แต่สายไปแล้ว... ในวินาทีที่เจ้าเปิดประตูบานที่แปดออกเพื่อทวงคืนความทรงจำ รอยแยกนั้นจะกลืนกินทุกอย่างที่นี่ให้หายไปตลอดกาล รวมถึงหญิงสาวที่กำลังร้องขอชีวิตอยู่ข้างหลังเจ้าด้วย" เรนกำหมัดแน่น พลังงานสีม่วงในอากาศเริ่มหมุนวนรอบตัวเขา เขามองไปยังมาดามเซเลเน่ที่หน้ากากแตกละเอียดเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง—ใบหน้าที่ดูโศกเศร้าและเต็มไปด้วยน้ำตา เธอไม่ได้เป็นศัตรู แต่เธอคือ 'ผู้พิทักษ์' ที่รอคอยให้เขาตื่นขึ้นจากการหลับใหล "ถ้าฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา" เรนกัดฟันพูด เสียงของเขาเปลี่ยนไป เข้มข้นและทรงอำนาจอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันก็จะเป็นคนทำลายมันเอง" เขายื่นมือออกไปคว้าเข็มทิศที่วางอยู่บนพื้น แสงสีม่วงระเบิดออกจนพื้นหินอ่อนแตกร้าวเป็นวงกว้าง ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็บิดเบี้ยว ผู้คุมกฎเริ่มรวนเรเหมือนสัญญาณภาพที่ขาดหาย และในจังหวะนั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น จากเงามืดหลังผู้คุมกฎ มีร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมา—เป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับมาดามเซเลเน่ทุกประการ แต่ในมือของนางไม่ได้ถือของอาถรรพ์ นางถือ 'ใบมรณบัตร' ที่เขียนชื่อของ 'เรน' ลงไปอย่างเด็ดขาด "ยินดีด้วยนะน้องชาย" หญิงสาวคนนั้นแสยะยิ้มที่เย็นเยียบที่สุดเท่าที่เรนเคยพบมา "ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะจำ... เจ้าก็ต้องตายในบทบาทของเจ้าด้วย... ในฐานะเจ้าของตลาดมืดที่สาบสูญคนสุดท้าย" ประตูมิติที่แปดเริ่มหมุนย้อนกลับ ท้องฟ้าเหนือตลาดมืดที่เคยมืดมิดกลับกลายเป็นสีเลือดเรนเห็นเงาของตัวเองถูกกระชากออกจากร่างไปยืนอยู่ข้างหญิงสาวปริศนาคนนั้น... และสิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้ คือร่างที่ไร้วิญญาณของตัวเขาเองที่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่เหวสีดำ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติอันมืดมิดไปกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด