การเดินทางสู่จุดต่ำสุด

"อย่าได้เอ่ยปากขอทางออกในที่แบบนี้ เพราะสิ่งที่เจ้าจะได้รับมีเพียงคำปฏิเสธจากความว่างเปล่าเท่านั้น" มาดามเซเลเน่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ เธอหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูเหล็กขึ้นสนิมเขรอะที่ดูเหมือนหลอมละลายจากความร้อนของนรก หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนของเธอสะท้อนแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันวิญญาณที่ริบหรี่ ราวกับกำลังยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของมนุษย์ที่กล้าท้าทายกฎเกณฑ์ของตลาดมืดชั้นลึก เรนยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง เข็มทิศในมือเขาสั่นรัวจนเข็มเงินแทบจะหลุดกระเด็นออกจากหน้าปัด ไม่ใช่เพราะสนามแม่เหล็กโลก แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดของ 'ความหิว' ที่กำลังกู่ร้องอยู่ในกระดูกสันหลัง เขาไม่อาจละสายตาจากกลิ่นไอแห่งความเสื่อมสลายที่โชยออกมาจากหลังประตูบานนั้น มันไม่ใช่กลิ่นอับของกาลเวลา แต่มันคือกลิ่นของ 'สัญญาที่ถูกลืม' "ถ้าจุดต่ำสุดของตลาดมืดคือที่เก็บเศษซากวิญญาณที่ขายกินไปจนหมดสิ้น แล้วทำไมท่านถึงพาผมมาที่นี่ล่ะ มาดาม" เรนถาม น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความระแวงที่เข็มทิศไม่อาจปิดบังได้ มาดามเซเลเน่หันกลับมา ปลายหน้ากากขยับเล็กน้อยราวกับเธอกำลังก้มมองสิ่งที่ต่ำต้อยกว่า "เพราะเจ้าคือเศษซากที่มีค่าที่สุดในคอลเลกชันของข้าอย่างไรล่ะ เรน ความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของเจ้าน่ะ... มันถูกขังไว้ในชั้นที่ลึกที่สุดนี้ หากเจ้าต้องการคืนความสมบูรณ์ให้ตัวเอง เจ้าต้องเลือกว่าจะเดินเข้าไป หรือจะยอมให้หัวใจที่ว่างเปล่ากัดกินเจ้าจนกลายเป็นเพียงไอหมอกในตลาดแห่งนี้ไปตลอดกาล" เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำหินปูนที่บิดเบี้ยว มาดามเซเลเน่ผลักประตูบานนั้นออกโดยไม่ลังเล เสียงเสียดสีของโลหะที่กรีดร้องเหมือนวิญญาณถูกทรมานดังบาดแก้วหู สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องเก็บของ แต่มันคือเหวขนาดมหึมาที่ไร้ก้นบึ้ง บนผนังถ้ำรายล้อมไปด้วยตู้กระจกนับพันใบ แต่ละใบกักขังสิ่งที่ดูเหมือนดวงไฟสีหม่นซึ่งพยายามจะแตกร้าวออกมา เรนก้าวไปข้างหน้า สัญชาตญาณเขาสั่งให้เขาหันหลังกลับ แต่ความกระหายลึกๆ ในใจที่ผูกพันกับรอยแยกของความทรงจำกลับบังคับให้เท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างหนักแน่น ที่นี่ไม่มีกฎของเวลา ไม่มีกฎของแสงสว่าง ทุกย่างก้าวเหมือนการเดินบนพื้นผิวของฝันร้ายที่ยังไม่ตื่น "อย่าแตะต้องอะไรทั้งสิ้น" มาดามเตือน เสียงของเธอแผ่วลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ที่นี่คือจุดเชื่อมต่อของ 'ประตูมิติที่แปด' ที่เจ้าเฝ้าตามหา แต่มันไม่ใช่ประตูที่พาเจ้าไปที่ไหน แต่มันคือจุดที่ดึงทุกอย่างที่เจ้าเคยทิ้งไว้กลับมา" เรนหยุดยืนหน้าตู้กระจกบานหนึ่งที่วางอยู่โดดเดี่ยวบนแท่นศิลาสีดำสนิท ในนั้นไม่มีดวงไฟวิญญาณเหมือนบานอื่นๆ แต่กลับมีเข็มทิศที่รูปร่างเหมือนกับของเขาไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าเข็มของมันกลับนิ่งสนิทและชี้ไปที่หัวใจของเขาโดยตรง เขาวางมือบนกระจกเย็นเฉียบ ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปถึงกระดูก ภาพหลอนวูบวาบปรากฏขึ้นในมโนภาพ—ภาพชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊ค สวมแหวนวงเดียวกับที่เขาสวมอยู่ แต่ในมือคนผู้นั้นถือสมุดบันทึกที่หน้าปกประทับตราของ 'ประตูมิติที่แปด' และเขากำลังเขียนประโยคสุดท้ายด้วยเลือดของตัวเอง *“เพื่อหยุดยั้งตะวันไม่ให้ดับลง ข้าต้องเป็นคนดับตะวันด้วยมือของข้าเอง”* "นี่มันหมายความว่ายังไง" เรนครางออกมา พยายามจะดึงมือออกแต่กลับเหมือนถูกแม่เหล็กมหาศาลดึงดูดไว้ "หมายความว่าเจ้าไม่ใช่ผู้แสวงหาที่หลงทางมาที่นี่หรอก" มาดามเซเลเน่ก้าวเข้ามาประชิดข้างหลัง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมด้วยกลิ่นกำยานอาถรรพ์อบอวลไปทั่ว "เจ้าคือ 'ผู้ออกแบบ' ตลาดมืดชั้นนี้ตั้งแต่แรก แต่เจ้าลบความทรงจำตัวเองทิ้ง เพื่อให้ตัวเองกลายเป็นผู้เล่นที่สมบูรณ์แบบที่สุดในหมากกระดานนี้" เรนตัวแข็งทื่อ เขาหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัวราวกับท้องฟ้ายามวิกาล "ผมเป็นคนสร้างคุกนี้ขึ้นมาเองงั้นหรือ?" มาดามเซเลเน่หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้อารมณ์ขัน "ถามตัวเองดูสิ ถ้าเจ้าคือผู้สร้าง ทำไมเข็มทิศในมือเจ้าถึงกำลังพยายามจะฆ่าเจ้าตั้งแต่วินาทีที่ข้าเปิดประตูบานนี้ออกมา?" เรนก้มลงมองเข็มทิศ ในจังหวะนั้นเอง เข็มเงินที่เคยนิ่งสนิทกลับหมุนคว้างด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิว ก่อนจะดีดตัวออกจากหน้าปัดพุ่งทะลุเข้าสู่หน้าอกของเขาด้วยแรงมหาศาล เขาทรุดลงกับพื้น ลมหายใจขาดห้วง ความมืดมิดเข้าครอบงำการมองเห็น ทว่าก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบลงไป เขากลับเห็นเงามืดที่คุ้นตาเดินออกมาจากหลังตู้กระจกบานนั้น เงามืดนั้นมีใบหน้าเหมือนเขา... แต่มันฉีกยิ้มกว้างด้วยความยินดีที่ผิดธรรมชาติ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เรน... ถึงเวลาแลกเปลี่ยนราคาที่เหลือด้วยชีวิตของเจ้าเสียที" รี้ดเดอร์ทุกท่าน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงลึกของตลาดมืดไปกับผมนะครับ / ประตูมิติที่แปด