วินาทีแห่งการตัดสินใจ

"ปล่อยมือจากกุญแจนั้นเสียที กรันต์! นายไม่เห็นหรือว่ารอยร้าวบนผนังมิติมันลามมาถึงหัวใจนายแล้ว!" เสียงของมายาดังสะท้อนก้องในห้วงอากาศที่บิดเบี้ยว แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกทำให้ฝุ่นผงของกาลเวลาหลุดร่วงลงมาจากเพดานตลาดมืดที่เคยโอ่อ่า บัดนี้กลับดูเหมือนซากปรักหักพังที่กำลังจะถูกกลืนกินโดยความว่างเปล่า กรันต์ยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของบรรดาวัตถุต้องสาปที่สั่นระริกราวกับสิ่งมีชีวิต มือขวาของเขากำกุญแจเหล็กเย็นเฉียบแน่นจนเลือดซึมออกมาตามร่องนิ้ว ตาซ้ายของเขา—ดวงตาที่มองเห็นคำสาป—พร่ามัวไปด้วยหมอกสีดำสนิทที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในจิตสำนึก "ถ้าฉันปล่อย ตลาดนี้ก็จะหายไปพร้อมกับความทรงจำทั้งหมดที่ถูกกักขังอยู่ข้างใน" กรันต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า เขาไม่ได้หันไปมองมายา แต่มองลึกลงไปในรอยแยกของมิติที่อยู่เบื้องหน้า ที่นั่น... เขาเห็นเงาของตัวเองในวัยเยาว์ยืนกอดกุญแจดอกเดียวกันอยู่ "เธอรู้ดีกว่าใครมายา ว่าถ้าความลับนี้หลุดออกไป โลกภายนอกจะเกิดอะไรขึ้น" มายาขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่สวยที่ปกติจะเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความกังวล เธอเอื้อมมือไปคว้าแขนของกรันต์ไว้ แต่เขากลับสะบัดออกด้วยสัญชาตญาณ "โลกภายนอกจะพังทลายถ้าตลาดมืดแห่งนี้ล่มสลาย!" มายาตวาดกลับ เธอขยับเข้าไปประชิดตัวเขาจนสัมผัสได้ถึงไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากรอยแผลเป็นรูปกุญแจบนหน้าอกของกรันต์ "นายไม่ได้กำลังปกป้องความทรงจำ นายกำลังเป็นโซ่ตรวนที่ผูกตัวเองไว้กับความตาย! ฟังนะกรันต์... ของวิเศษทุกชิ้นที่นี่มีราคามันที่ต้องจ่าย และราคาของประตูบานนี้ คือชีวิตของคนที่จะปิดมันลง" กรันต์หันมาสบตาเธอ รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แล้วถ้าคนที่ต้องจ่ายราคาคือฉันคนเดียวล่ะ? มายา... เธอเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าเหตุผลที่ฉันมาที่นี่ตั้งแต่วันแรก ไม่ใช่เพื่อประเมินราคาของเก่า แต่เพื่อรอเวลาที่ต้องคืนกุญแจนี้ให้กลับไปยังที่ที่มันจากมา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เว้นแต่เสียงหอนของมิติด้านนอกที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังหิวโซ ผนังห้องเก็บของโบราณเริ่มร้าวลึกจนมองเห็นห้วงอวกาศที่ว่างเปล่าหลังกำแพง "ถ้านายทำแบบนั้น นายจะลบเลือนหายไปจากทุกบันทึก" มายาพูดเบาลง มือของเธอเริ่มสั่น เธอค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสรอยแผลเป็นที่หน้าอกของเขา "แม้แต่ในความทรงจำของฉัน... นายก็จะไม่มีตัวตน" กรันต์มองลึกลงไปในดวงตาของเธอ เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของนักค้าของเถื่อนผู้นี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้งคู่ก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังของประวัติศาสตร์มาด้วยกัน แต่ในวินาทีนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขากลับกว้างไกลราวกับอยู่คนละมิติ "ถ้าการลบเลือนตัวตนคือราคาที่ต้องจ่าย เพื่อให้ตลาดมืดและสิ่งที่ฉันรักยังคงอยู่... ผมว่ามันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือครับ" เขาใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชายหนุ่มค่อยๆ ยกมือที่กำกุญแจขึ้น แสงสีทองหม่นเริ่มเปล่งประกายออกมาจากตัวกุญแจ ลมกรรโชกแรงจากรอยแยกมิติพัดจนเส้นผมของทั้งสองปลิวไสว กรันต์ปิดตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก รับเอาพลังงานมหาศาลที่ไหลผ่านร่างกาย เขารู้สึกถึงความทรงจำที่หายไปนับสิบปีที่กำลังย้อนกลับมา ความเจ็บปวดจากการถูกพรากอดีตไปดูเหมือนจะเบาบางลงเมื่อเทียบกับความอบอุ่นในใจที่ได้พบคำตอบสุดท้าย "มายา... ขอบคุณที่อยู่ข้างกันมาตลอดนะครับ" ทันใดนั้น กรันต์ก็พุ่งตัวไปข้างหน้า ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เพื่อผลักกุญแจนั้นเข้าไปในใจกลางของรอยแยกมิติที่กำลังจะแตกดับ ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อมิติบีบอัดเขาจากทุกทิศทาง เสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกกักขังดังระงมไปทั่วห้อง มายากรีดร้องเรียกชื่อเขา แต่เสียงของเธอกลับถูกกลืนหายไปในความเงียบงัน ทว่าในจังหวะที่กุญแจกำลังจะเสียบเข้ากับล็อกแห่งความว่างเปล่า มือที่สาม... มือที่ซีดเผือดและมีรอยสักโบราณแปลกตา ก็โผล่ออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างกะทันหัน มันคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของกรันต์แน่น ราวกับว่ามีบางสิ่งในมิตินั้นกำลังเฝ้ารอเวลานี้อยู่ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด มันมีใบหน้าเดียวกับกรันต์ แต่กลับไร้ซึ่งดวงตา มันแสยะยิ้มให้กับเขาผ่านรอยแยกที่กำลังจะปิดลง "เจ้ามาสายไปเก้าสิบเก้าปี" เสียงที่เหมือนการขูดรีดของโลหะดังออกมาจากสิ่งที่ควรจะเป็นปากของมัน "และนั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องเป็นคนรับหน้าที่นี้แทนเจ้า... ในฐานะเจ้าของคนใหม่ของตลาดมืดที่แปด" ก่อนที่กรันต์จะทันตั้งตัว ร่างเงาประหลาดนั้นก็กระชากตัวเขาเข้าไปในรอยแยก พร้อมกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง มายาถลาเข้าไปคว้าได้เพียงอากาศธาตุ กุญแจในมือกรันต์ร่วงหล่นลงพื้นและแตกสลายกลายเป็นผุยผงสีดำสนิท ตลาดมืดหยุดสั่นไหวอย่างฉับพลัน... เงียบงันเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง แล้วพบกันใหม่ในตอนที่ 42 นะครับ — ประตูมิติที่แปด