ของต้องสาปชิ้นแรก

กลิ่นอับของสนิมเหล็กและคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืด ความเย็นเยียบจากอากาศด้านหลังแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนสันหลังวาบ คำพูดเตือนสติของมาดามเซเลเน่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ระวังให้ดีนะ... เจ้าของตัวจริงของเข็มทิศเล่มนั้น กำลังยืนอยู่ข้างหลังเจ้าแล้ว”* เรนไม่หันกลับไปทันที ความเงียบงันเป็นอาวุธแรกที่เขาเลือกใช้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร่ง นิ้วมือเรียวยาวกำเข็มทิศพังๆ ในกระเป๋าเสื้อโค้ตแน่นขึ้นจนโลหะเย็นเฉียบเสียดสีกับฝ่ามือ ความทรงจำครึ่งหนึ่งที่ขาดหายไปพยายามกรีดร้องเตือนภัย แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความหิวกระหายแปลกประหลาด—ความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกกระตุ้นด้วยพลังงานลึกลับจากด้านหลัง "ถ้ายืนมองอยู่เฉยๆ แบบนั้น คงไม่ได้คำตอบอะไรหรอกมั้ง" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แต่แฝงไว้ด้วยความท้าทาย เงาสะท้อนบนกระจกตู้จัดแสดงโบราณวัตถุด้านหน้าเผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของคนผู้นั้นถูกบดบังด้วยความมืดมิด มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ทอประกายสีอำพันเรืองรองราวกับสัตว์นักล่าในยามวิกาล ผู้มาเยือนค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงพื้นไม้เก่าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอาดราวกับมันกำลังกรีดร้องภายใต้การกดทับของพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น "เจ้ามีความกล้า... หรือแค่ไร้เดียงสากันแน่ เรน" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกเสียดสีดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงของผู้ชายหรือผู้หญิง แต่เป็นเสียงที่สะท้อนก้องมาจากห้วงลึกของความทรงจำที่เรนทำหายไป "เข็มทิศเล่มนั้น ไม่ใช่สมบัติที่มนุษย์อย่างเจ้าจะครอบครองได้" เรนหมุนตัวกลับมาช้าๆ เผชิญหน้ากับร่างปริศนา แววตาของเขาคมกริบไม่แพ้กัน "ถ้ามันไม่ใช่ของฉัน แล้วทำไมมันถึงอยู่ในมือฉันตั้งแต่แรก? หรือว่า... แกคือเจ้าของที่ทำมันตกหล่นไว้เมื่อสิบปีก่อน ตอนที่ความทรงจำของฉันหายไป?" บรรยากาศในห้องใต้ดินของตลาดมืดพลันอุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว มาดามเซเลเน่ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องภายใต้หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ราวกับกำลังชมละครสัตว์ที่น่าสนุก ร่างในชุดคลุมสีดำไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายื่นมือเรียวขาวซีดราวกระดาษออกมาจากชายแขนเสื้อ นิ้วมือยาวเกือบผิดมนุษย์ชี้ตรงมาที่หน้าอกของเรน "ของแลกเปลี่ยน... ทุกอย่างต้องมีราคาค่างวด เรารับเอาเข็มทิศไปไม่ได้จนกว่าเจ้าจะจ่ายหนี้สินที่ติดค้างกับตลาดมืดแห่งนี้เสียก่อน" "หนี้อะไร?" เรนขมวดคิ้ว "ชีวิตของเจ้าไงล่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างปริศนาก็กระโจนเข้าหาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เงาดำทมิฬแผ่ขยายออกราวกับปีกของปีศาจ เรนพุ่งตัวหลบตามสัญชาตญาณ แรงลมจากการโจมตีเฉียดใบหูไปนิดเดียว ชั้นวางของด้านหลังพังครืนลงมา เครื่องรางและวัตถุโบราณกระจายเกลื่อนพื้น เศษกระเบื้องและโลหะต้องสาปส่งเสียงกรีดร้องระงม เรนไม่รอช้า มือขวาควานหาวัตถุในกระเป๋าเสื้อโค้ต ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เข็มทิศพังๆ เล่มเดิม แต่มันคือ "กริชสนิมเกรอะ" เล่มหนึ่ง—อาวุธโบราณที่เขาไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามันมาอยู่ในกระเป๋าตั้งแต่เมื่อไหร่ ความร้อนแปลกประหลาดแผ่ออกมาจากใบมีดสนิมหนา มันเต้นตุบๆ ราวกับมีหัวใจของสิ่งมีชีวิตอยู่ข้างใน และทันทีที่นิ้วของเขาแตะโดนด้ามจับ ภาพนิมิตรก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว สมองของเรนสว่างวาบด้วยเส้นทาง แผนที่ และพิกัดลับที่นำไปสู่ "ความจริง" เกี่ยวกับการหายตัวไปของครอบครัวเขา *กริชเล่มนี้คือเข็มทิศที่แท้จริง...* เรนใช้กริชสนิมเกรอะปัดป้องการโจมตีครั้งต่อไป ประกายไฟสีเขียวมรกตสาดกระเซ็นเมื่อคมมีดปะทะกับกรงเล็บของเงาดำ แรงกระแทกทำให้เขากระเด็นไปกระแทกกับผนังอิฐ แต่มือยังคงกำกริชแน่น ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยกระแสพลังงานดิบเถื่อนที่ไหลเข้าสู่กระแสเลือด มันดึงดูดความหิวกระหายในตัวเรนให้ตื่นขึ้น จนดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงก่ำ เงาดำชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นกริชในมือเรน ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว "แก... ไปเอามันมาจากไหน? นั่นมันกริชนำทางของ—" "เลิกพูดมากเสียที" เรนยิ้มมุมปาก ความรู้สึกอ่อนแอเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เขาก้าวสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว กริชสนิมเกรอะในมือชี้ตรงไปที่ลำคอของอีกฝ่าย พร้อมจะกระชากความจริงออกมาจากปากของมันด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องลึกหลังม่านกำมะหยี่สีแดง มาดามเซเลเน่ก้าวออกมา เคาะนิ้วกับหัวไม้เท้าเบาๆ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้ทั้งสองคนต้องหยุดชะงัก "พอได้แล้ว... แขกผู้มีเกียรติทั้งสอง" มาดามเซเลเน่เอียงคอเล็กน้อย หน้ากากพอร์ซเลนสะท้อนแสงไฟสลัว "เพราะตอนนี้... ประตูทางออกที่พวกนายใช้เข้ามา ได้ถูกล็อกตายจากด้านนอกเรียบร้อยแล้ว และคนที่กำลังไขกุญแจเข้ามาหาเราในตอนนี้... ไม่ใช่ทั้งคนและปีศาจ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ประตูมิติที่แปด