เศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไป

เสียงก้องทุ้มต่ำของประโยคที่ดังขึ้นในหัวยังสั่นสะเทือนอยู่ในโสตประสาท *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายตัวน้อยของพ่อ”* เรนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวของห้องพักใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งในโพรงจมูก เข็มทิศพังๆ บนโต๊ะไม้ข้างเตียงส่งเสียงสั่นพานิชเบาๆ เข็มสีดำสนิทของมันไม่ได้ชี้ทิศเหนือ แต่มันกำลังหมุนวนเป็นวงกลมอย่างไร้ทิศทาง ราวกับสติสัมปชัญญะของเขาในยามนี้ที่กำลังถูกดึงดูดเข้าสู่หลุมดำแห่งอดีต ที่นี่... ซอกมุมที่ลึกที่สุดของตลาดมืดวิญญาณอาถรรพ์ ลึกลงไปใต้ชั้นดินที่กฎหมายและแสงอาทิตย์เอื้อมไม่ถึง เรนกุมขมับ รอยแผลเป็นจางๆ ที่หลังมือซ้ายปวดแปลบขึ้นมาทุกครั้งที่เขาสัมผัสกับความทรงจำที่ขาดหายไปสิบปีเต็ม มันเป็นช่องว่างสีขาวโพลนในสมองที่เขาพยายามไขว่คว้าหาคำตอบมาตลอดชีวิต และวันนี้... กลิ่นอายของสถานที่แห่งนี้กำลังบอกใบ้บางอย่าง แกร๊ก... เสียงฝีเท้าเบาหวิวเหยียบย่างลงบนพื้นไม้ผุๆ ภายนอกประตูล็อบบี้ เรนไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องเคลือบพอร์ซเลนและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกการ์เดเนียเน่า มาดามเซเลเน่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไร้ซึ่งเสียงลมหายใจ หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดสะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนจากตะเกียงวิญญาณในมือ เธอยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครเอ่ยคำใด ความเงียบระหว่างพวกเขามีน้ำหนักมากพอจะบดขยี้กระดูกได้ "เจ้าดูเหมือนคนเพิ่งฝันร้าย... หรือว่าเพิ่งตื่นจากความจริงที่ไม่อยากรับรู้กันแน่, เรน" น้ำเสียงที่ลอดผ่านรอยยิ้มของหน้ากากตุ๊กตาเรียบเฉย แต่แฝงแววเย้ยหยันไว้อย่างมิดชิด เรนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เงาของเขาทอดยาวไปตามผนังที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า "เธอรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เซเลเน่ หน้ากากนั่น... หรือว่าที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาเหยียบ?" เซเลเน่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเหมือนเศษแก้วกระทบกันในความมืด เธอก้าวเข้ามาใกล้ วางตะเกียงลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบไม้ดังสะท้อนก้องกังวาน "ฉลาดนี่... สมกับที่เป็นสายเลือดของ 'คนคนนั้น'" เซเลเน่เอื้อมมือที่สวมถุงมือลูกไม้สีดำแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า "สิบปีก่อน สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ตลาดมืดร้างผู้คน มันเคยเป็น 'ห้องทดลอง' ส่วนตัว... และเจ้า เคยวิ่งเล่นอยู่บนพื้นไม้ผุๆ แผ่นนี้ ก่อนที่ความทรงจำของเจ้าจะถูกควักออกไปเหมือนปลาในเขียง" คำพูดนั้นทำให้เรนรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่เหวลึก ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบเข้ามาในหัว เป็นภาพเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังถือเข็มทิศเล่มเดียวกันนี้ แต่วิ่งหนีตายท่ามกลางเปลวเพลิงและเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อย "ใครคือพ่อของฉัน?" เรนเค้นเสียงถาม นัยน์ตาคมกริบจ้องทะลุผ่านความว่างเปล่าหลังหน้ากากพอร์ซเลน "คนที่ทิ้งรอยแผลเป็นและความหิวกระหายนี้ไว้ในตัวฉัน... เขาคือใคร?" เซเลเน่ไม่ตอบทันที เธอหมุนตัวกลับช้าๆ ปลายชายกระโปรงยาวลากไปกับพื้น เผยให้เห็นกุญแจดอกใหญ่ขึ้นสนิมที่ห้อยอยู่ที่เอว "ความอยากรู้อยากเห็นเป็นบาปที่ราคาแพงที่สุดในตลาดมืดแห่งนี้, เรน แต่ในเมื่อเจ้ามาถึงจุดนี้แล้ว ข้าจะให้ 'หลักฐาน' ชิ้นสุดท้ายที่พ่อของเจ้าทิ้งไว้ก่อนที่เขาจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน" เธอนำเขาเดินลัดเลาะผ่านชั้นหนังสือโบราณที่เต็มไปด้วยตำราต้องสาป จนมาหยุดอยู่หน้าผนังทึบที่ซ่อนอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงเข้ม เซเลเน่หยิบกุญแจไขแม่กุญแจดอกใหญ่อย่างระมัดระวัง เสียงโซ่ตรวนที่ถูกปลดปล่อยดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบ แอ๊ด... ประตูเหล็กบานเล็กถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายโบราณที่อัดแน่นด้วยพลังงานวิญญาณเข้มข้นทะลักออกมาจนเรนต้องหรี่ตาลง ในห้องนั้นมีเพียงโต๊ะไม้ตัวเดียว และบนโต๊ะ... มีกล่องดนตรีไขลานที่ทำจากไม้สลักลายรูปงูกินหาง วางอยู่เคียงคู่กับรูปถ่ายใบหนึ่งที่ขอบกระดาษเริ่มเหลืองกรอบ เรนก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพในรูปถ่าย มันคือภาพถ่ายของตัวเขาเอง... ในวัยเด็ก ยืนอยู่เคียงข้างชายร่างสูงใหญ่สวมเสื้อโค้ทสีดำสนิม ใบหน้าของชายคนนั้นถูกหมึกสีดำขีดฆ่าทับไว้อย่างจงใจ แต่ที่มุมขวาของรูป มีลายมือเขียนด้วยหมึกสีแดงเข้มที่จางลงตามกาลเวลาว่า: *‘ของแลกเปลี่ยนชิ้นถัดไป คือวิญญาณของเจ้าเอง, เรน’* ก่อนที่เรนจะทันได้เอื้อมมือไปสัมผัสรูปถ่ายนั้น ประตูเหล็กด้านหลังก็กระแทกปิดลงอย่างแรงด้วยแรงลมมหาศาล เสียงหัวเราะแหลมเล็กอันคุ้นเคยดังมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่แนบชิดติดใบหูของเขาจนขนลุกซู่ "ระวังให้ดีนะ... เจ้าของตัวจริงของเข็มทิศเล่มนั้น กำลังยืนอยู่ข้างหลังเจ้าแล้ว" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดด้วยกันครับ — ประตูมิติที่แปด