ตลาดมืดไม่ต้อนรับคนเป็น

กลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดจางๆ อลวนอยู่ในโพรงจมูก เรนไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงงงวย แต่เขาพุ่งหลุดออกมาจากห้วงภวังค์ด้วยสัญชาตญาณดิบที่กรีดร้องให้หนี แรงเหวี่ยงมหาศาลกระชากร่างของเขาเซถลนจนหลังกระแทเข้ากับชั้นไม้โบราณที่อัดแน่นด้วยโหลแก้วดองสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาด เสียงแตกเพล้งของกระจกและการดิ้นรนของวัตถุลึกลับภายในก้องกังวานในความเงียบงันที่บิดเบี้ยวของตรอกซอกซอยหลังร้าน *“จำได้หรือยัง... ว่าเจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อของ แต่เจ้ามาที่นี่เพื่อ ‘ขาย’ วิญญาณของเจ้าให้ข้า... ตั้งแต่วันที่เจ้าตายไปเมื่อสามปีก่อน”* คำกระซิบนั้นยังคงวนเวียนกรีดแทะโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงพูดธรรมดา แต่มันคือลิ่มเหล็กที่ถูกตอกลงไปในรอยต่อของความทรงจำที่พังทลาย ภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน—กองเพลิง กลิ่นเนื้อไหม้ และความหนาทึบของความมืดที่กลืนกินลมหายใจ—ไหลทะลักย้อนกลับเข้ามาในหัวจนเรนต้องทรุดลงคุกเข่า มือทั้งสองข้างกุมศีรษะที่แทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ “อึก... ไม่จริง...” เสียงครางต่ำเล็ดลอดจากริมฝีปากที่ซีดเผือด เรนหอบหายใจอย่างบ้าคลั่ง เขารู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าในอกซ้าย ตำแหน่งที่ควรมีเสียงเต้นของหัวใจมนุษย์ บัดนี้มันถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของความว่างเปล่า เขามันก็แค่ศพเดินได้... ชายผู้ใช้ชีวิตด้วยเศษเสี้ยววิญญาณที่ถูกกู้ยืมมา “ตลาดแห่งนี้ไม่เคยให้อภิสิทธิ์แก่ผู้ที่ไม่มีแม้แต่ลมหายใจจริง” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า มาดามเซเลเน่ก้าวออกมาจากเงาของเสาไม้แกะสลัก หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดสะท้อนแสงสีแดงก่ำจากตะเกียงไร้ไส้ รอยยิ้มที่ถูกวาดแต่งไว้บนหน้ากากดูเหมือนจะกว้างขึ้นกว่าเดิม มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำไม่ได้ถือมีดหรืออาวุธ แต่มันชี้มาที่หน้าอกของเรน—ที่ซึ่งเข็มทิศพังๆ ในกระเป๋าเสื้อกำลังสั่นระรัวจนแทบหลุดออกจากเสื้อ “ไสหัวไปซะ เรน เจ้าไม่ใช่ลูกค้าอีกต่อไปแล้ว แต่เป็น ‘สินค้า’ ที่หมดอายุการใช้งาน” เงาดำนับสิบสายที่เกาะอยู่ตามคานไม้ด้านบนเริ่มเคลื่อนไหว ร่างของพวกมันบิดเบี้ยว ไร้รูปทรง และส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็กที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ เงาเหล่านั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาดจากจินตนาการ แต่มันคือวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกปฏิเสธจากยมโลก และพวกมันกำลังหิวโหย—หิวโหยกลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากตัวของเรน เรนกัดฟันกรอด ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกปลุกเร้า เขาไม่ใช่เหยื่อที่จะยอมให้ใครเชือดทิ้งง่ายๆ แม้ว่าเขาจะจำไม่ได้ว่าตัวเองตายอย่างไร แต่เขาจำได้ดีว่าความเจ็บปวดมันรสชาติเป็นอย่างไร *แกร๊ก!* เรนควักเข็มทิศในกระเป๋าออกมา เข็มเหล็กภายในหมุนวนอย่างบ้าคลั่งจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาศ เขาสาดเข็มทิศใส่เงาดำตัวแรกที่พุ่งเข้ามาตะปบหน้า *กรี๊ดดดด!* เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นเมื่อพลังงานจากเข็มทิศกระแทกเข้ากับกลุ่มก้อนความมืด เงาดำตัวนั้นสลายกลายเป็นควันสีดำกลิ่นเหม็นไหม้ แต่การกระทำนั้นก็แลกมาด้วยความเสียหาย เรนสะดุดล้มลงกับพื้นถนนที่ปูด้วยอิฐบล็อกเย็นเฉียบ เลือดสีดำคล้ำไหลซึมออกจากปลายนิ้วของเขา หยดลงบนพื้นจนเกิดเสียงฟู่เหมือนกรดกำลังกัดกร่อน “คิดจะขัดขืนเงื่อนไขของตลาดมืดงั้นหรือ?” มาดามเซเลเน่เอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทไร้ความปรานี “เจ้าไม่มีทางหนีพ้นหรอก เรน เจ้าตายตั้งแต่สามปีก่อน พื้นที่ตรงนี้คือสุสานของเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว” เงาดำที่เหลือเริ่มเคลื่อนตัวปิดล้อมทุกเส้นทางทางออก ตรอกแคบๆ แห่งนี้ถูกบีบอัดจนแทบไม่มีอากาศหายใจ แรงกดดันจากอาถรรพ์รอบตัวทำให้เรนรู้สึกเหมือนถูกหินผาทับร่าง กระดูกในกายส่งเสียงลั่นเอี๊ยด เขายันกายลุกขึ้นยืนด้วยขาที่สั่นเทา สายตากวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาทางรอด ทว่าทุกทิศทางมีแต่ความมืดมิดและดวงตานับร้อยที่จ้องมองมาด้วยความกระหาย *ถ้าออกทางด้านหน้าไม่ได้... ก็ต้องลงไปข้างล่าง* สายตาของเรนไปสะดุดเข้ากับฝาท่อระบายน้ำโบราณที่ขึ้นสนิมเขอะ มันตั้งอยู่ห่างจากจุดที่เขายืนอยู่ไม่ถึงสามก้าว ไอน้ำสีเทาพวยพุ่งขึ้นมาจากร่องระบายน้ำ พร้อมกับกลิ่นอับชื้นของโคลนตมและซากศพ มันคือทางหนีที่สกปรกและน่าสะพรึงกลัวที่สุด แต่ในสถานการณ์นี้ มันคือทางรอดเดียว เรนไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาพุ่งตัวสุดแรงเกิด ท่ามกลางเงาดำที่พุ่งเข้ามาตะครุบ เขาร1บใช้ศอกกระแทกใส่เงาที่ขวางทางจนร่างของเขาเซถลนไปถึงฝาท่อ มือทั้งสองข้างตะกุยเปิดฝาเหล็กหนักอึ้งขึ้นอย่างทุกลักทุทะเล *ตึง!* ฝาท่อถูกผลักกระเด็นออกไป เผยให้เห็นความมืดมิดที่ลึกดิ่งราวนรกเบื้องล่าง เรนทิ้งตัวกระโจนลงไปในความเวิ้งว้างนั้นทันทีก่อนที่กรงเล็บของเงาดำจะคว้าข้อเท้าของเขาไว้ได้ทัน ร่างของเรนร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิด เสียงลมหวีดหวิวข้างหูประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรำไปกับความตาย กลิ่นอับชื้นและความเย็นยะเยือกโอบกอดร่างของเขาไว้ ทว่าในความมืดมิดเบื้องล่างนั้นเอง—ณ จุดที่ลึกที่สุดของท่อระบายน้ำใต้ตลาดมืด—มีแสงไฟสีอำพันดวงหนึ่งกำลังกะพริบไหวราวกับดวงตาที่กำลังรอคอยการมาเยือนของเขา และก่อนที่ร่างของเขาจะกระแทกพื้น เรนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างกาย... *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายตัวน้อยของพ่อ"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - "ประตูมิติที่แปด"