ความจริงหลังหน้ากาก

“เจ้ากำลังสั่น... เรน” น้ำเสียงของมาดามเซเลเน่ดังกังวานขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกฉาบด้วยไอเย็นจัดภายในห้องลับชั้นใต้ดินของตลาดมืด กลิ่นกำยานที่ไหม้จนเกือบมอดคลุกเคล้ากับกลิ่นสนิมเหล็กและมวลพลังงานอันบิดเบี้ยวจากวัตถุอาถรรพ์ที่วางเรียงรายอยู่รอบตัวพวกเรา เรนยืนนิ่ง เข็มทิศพังๆ ในมือสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง เข็มทองเหลืองที่ควรจะชี้ไปทางทิศเหนือกลับหมุนวนเป็นวงกลมราวกับกำลังพยายามตอกย้ำว่า สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่สำหรับมนุษย์เดินดิน “ผมไม่ได้สั่นเพราะความกลัว มาดาม” เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งที่ยืนเยื้องอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงไฟทุกดวงรอบกาย เธอสวมหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดจางที่แตกร้าวเป็นเส้นใยบางๆ ตรงมุมปาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรน... สิ่งที่ดึงดูดเขากลับเป็นเงาสะท้อนในกระจกเงาโบราณที่ตั้งอยู่ข้างหลังเธอต่างหาก “งั้นรึ?” เธอหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกระเบื้องกระทบกัน “งั้นแสดงว่าสิ่งที่เจ้าสัมผัสได้... คือความหิวโหยของสิ่งที่อยู่ในตัวเจ้าสินะ ของวิเศษชิ้นใหม่ที่ข้าเพิ่งนำเข้ามา มันเรียกหาเจ้าอยู่ใช่ไหมล่ะ” มาดามเซเลเน่หมุนตัวช้าๆ ท่วงท่าของเธอสง่างามราวกับนักเต้นบัลเลต์ที่กำลังเต้นรำอยู่บนกองซากศพ เธอเอื้อมมือที่สวมถุงมือลูกไม้สีดำสนิทไปหยิบกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดขึ้นมา ทันใดนั้น กระแสลมกรรโชกแรงพัดผ่านห้องแคบๆ จนเทียนทุกเล่มดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานแคบลงมาตกกระทบที่ใบหน้าของเธอ จังหวะนั้นเองที่หน้ากากพอร์ซเลนของเธอหลุดเลื่อนลงมาเพียงเสี้ยววินาที เรนเบิกตากว้าง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ในเสี้ยววินาทีที่หน้ากากเปิดออก เขาไม่ได้เห็นใบหน้าที่เน่าเปื่อยหรืออสูรกายอย่างที่จินตนาการไว้ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าที่งดงามราวกับงานศิลปะชั้นเลิศ ทว่า... มันคือใบหน้าเดียวกับที่เขามักจะเห็นในฝันร้าย—ใบหน้าของหญิงสาวคนเดียวกับที่ยืนถือเข็มทิศเล่มนี้ในวันที่เขาเริ่มสูญเสียความทรงจำไปเมื่อสิบปีก่อน นัยน์ตาของเธอไม่ได้เป็นสีดำสนิท แต่มันเป็นสีเทาหม่นราวกับหมอกควันที่ไม่มีวันจางหาย “เจ้าเห็นแล้วสินะ...” น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป เย็นเยียบและเต็มไปด้วยอำนาจสังหาร เธอกลับมาสวมหน้ากากอย่างรวดเร็วจนเหมือนภาพลวงตา เรนก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเขากระแทกเข้ากับชั้นวางของวิเศษจนพวกมันร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย เสียงเครื่องรางที่แตกหักดังก้องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่แค่เสียงของที่พัง แต่เป็นเสียงเหมือนวิญญาณที่ถูกปลดปล่อยจากการจองจำ “คุณ... คุณเป็นใครกันแน่” เรนเค้นเสียงถาม มือของเขากำเข็มทิศแน่นจนขอบโลหะบาดเข้าที่ฝ่ามือ เลือดสีแดงฉานหยดลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ มาดามเซเลเน่ก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่โรยราปะทะเข้ากับจมูกของเรน เธอโน้มตัวลงมาจนลมหายใจเย็นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหู “ความจริงเป็นของมีคมนะเรน หากเจ้าหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ระวัง เจ้าอาจจะเสียเลือดมากกว่าที่เจ้าคิดไว้มากนัก” เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบต่อ “ความจำของเจ้าที่หายไป... เจ้าคิดว่ามันหายไปเพราะอุบัติเหตุงั้นรึ? เจ้าคิดว่าตัวเจ้าเองเป็นคนเลือกที่จะลืมมันจริงหรือ?” เรนรู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ตีตื้นขึ้นมาจากอก ความรู้สึกหิวโหยที่เคยควบคุมได้เริ่มแผ่ซ่านไปตามเส้นเลือด เขาพยายามดึงสติกลับมา แต่ทว่าความทรงจำที่แตกกระจายเหมือนแก้วร้าวกลับพุ่งเข้าสู่สมองจนปวดร้าว เขาสั่งตัวเองให้หนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น “บอกผมมา...” เรนกัดฟันแน่น “คนในรูป... คนที่อยู่ในบันทึกนั่น... คือคุณใช่ไหม?” มาดามเซเลเน่ไม่ได้ตอบ แต่เธอกลับยื่นมือที่ไร้ถุงมือออกมา ปลายนิ้วของเธอแตะลงที่กลางหน้าอกของเรน ตรงจุดที่เข็มทิศในใจของเขาเคยเต้นรำอยู่ ผิวหนังของเธอนั้นเย็นเฉียบประหนึ่งน้ำแข็ง แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... เขาสัมผัสได้ว่า พลังงานของเขาและของเธอ กำลังเชื่อมต่อกันเหมือนวงจรที่สมบูรณ์ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูเหล็กของห้องลับ เสียงกุญแจไขดัง *แก๊ก* สองสามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกกระชากออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีเทาที่เรนคุ้นตาดีที่สุดในตลาดมืดแห่งนี้ นั่นคือชายที่เขาสังหารไปเมื่อสามวันก่อนในมิติคู่ขนาน—คนคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยใบหน้าที่ไร้ร่องรอยบาดแผล พร้อมกับถือมีดสั้นอาถรรพ์ที่เรนจำได้ดีว่ามันคือมีดเล่มที่ใช้ปลิดชีพชายคนนั้น เรนเบิกตากว้างมองสลับระหว่างมาดามเซเลเน่และชายที่ควรจะตายไปแล้วผู้นั้น ก่อนจะตระหนักได้ว่าทุกอย่างที่นี่... คือกับดักขนาดมหึมาที่ถูกวางไว้เพื่อรอให้เขาเดินเข้ามาติดเองตั้งแต่แรก ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่กำลังจะพังทลายในตอนต่อไปนะครับ ประตูมิติที่แปด