รอยร้าวแห่งมิติ

“ถ้าคุณคิดว่าการทำลายสมดุลจะทำให้คุณได้ความทรงจำที่หายไปกลับคืนมาละก็… เรน คุณกำลังคิดผิดอย่างมหันต์” เสียงแหบพร่าดุจเข็มเย็บผ้าขูดบนแผ่นแก้วดังมาจากใต้หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลน มาดามเซเลเน่ขยับนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือลูกไม้ดำ กรีดผ่านอากาศว่างเปล่าราวกับกำลังถอดรหัสลับของจักรวาล รอบกายของนาง บรรดาวัตถุอาถรรพ์นับร้อยชิ้นในตลาดมืดกำลังสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง เสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกกักขังในกรงเหล็กดัดดังระงมจนแก้วหูแทบฉีกขาด เรนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า หอบหายใจถี่สลับกับเสียงกัดฟัน เข็มทิศพังๆ ในมือเขาสั่นระริกจนเข็มที่ควรจะชี้ทิศใต้กลับหมุนวนเป็นวงกลมด้วยความเร็วสูงจนเกิดประกายไฟสีม่วงอมดำ “ความทรงจำของผมไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเอามาต่อรองได้ตลอดไปหรอกนะ มาดาม” เรนเค้นเสียงตอบ ดวงตาของเขาฉายแววสีเทาหม่นที่ดูดกลืนแสงไฟโดยรอบ “ตลาดแห่งนี้กำลังจะตาย และคุณก็รู้ดีว่ารอยร้าวที่คอของหน้ากากนั่น… มันไม่ใช่แค่รอยร้าวบนพอร์ซเลน แต่มันคือรอยแตกของมิติที่คุณสร้างขึ้นมาเองกับมือ” บรรยากาศในตลาดมืดบิดเบี้ยว ท้องฟ้าจำลองเบื้องบนที่เคยประดับด้วยดาวอาถรรพ์กลับแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นห้วงอวกาศสีเลือดที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาผ่านช่องว่างของมิติที่พังทลาย เศษเสี้ยวของวัตถุโบราณที่เคยตั้งโชว์ไว้ลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองผงสีดำ มาดามเซเลเน่ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดูเย็นเยียบ “รอยร้าวนี้เกิดจากความโลภที่ฝังอยู่ในเลือดของคุณต่างหาก เรน คุณพยายามจะดึงเอาพลังงานจาก ‘หัวใจแห่งตลาดมืด’ มาเติมเต็มส่วนที่หายไปในวิญญาณของคุณ แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่า… ภาชนะที่รั่วไหล ต่อให้เทน้ำศักดิ์สิทธิ์ลงไปมากแค่ไหน มันก็ไม่มีทางเต็มได้หรอก” เรนไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปหามาดาม ท่ามกลางชิ้นส่วนอาคารที่กำลังหลุดลอยและดูดกลืนเข้าสู่ใจกลางของมิติที่ถล่มลงมา เข็มทิศในมือเขาส่องแสงสว่างวาบราวกับเปลวเพลิง เรนตวัดมือคว้าเข้าที่ลำคอของหน้ากากตุ๊กตานั่น แต่มือของเขากลับทะลุผ่านความว่างเปล่าไปราวกับเงา “คุณไม่ใช่ตัวจริง” เรนสบถ “ฉันคือความปรารถนาทุกอย่างที่คุณเคยทิ้งไว้ต่างหาก” เสียงของมาดามดูแผ่วเบาลง แต่กลับก้องกังวานอยู่ในจิตใต้สำนึก “มองขึ้นไปสิ เรน... ดูสิว่าสิ่งที่กำลังพังทลายลงมา ไม่ใช่แค่ตลาดมืด แต่คือตัวตนที่คุณพยายามยึดเหนี่ยวเอาไว้มาตลอดชีวิต” เข็มทิศในมือเรนแตกกระจายคามือ เศษโลหะแหลมคมบาดเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดสีเข้มหยดลงบนพื้นหิน ทันทีที่เลือดสัมผัสพื้น ตลาดมืดทั้งตลาดก็เกิดการสั่นสะเทือนครั้งใหญ่จนพื้นดินแยกออกเป็นเหวที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง เสียงคำรามของสิ่งที่อยู่หลังมิติดังลอดออกมา มันไม่ใช่เสียงสัตว์ร้าย แต่มันคือเสียงก่นด่าของผู้คนนับพันที่เคยทำพันธสัญญากับตลาดมืดแห่งนี้ เรนรู้สึกได้ถึงแรงดึงมหาศาลที่พยายามกระชากวิญญาณของเขาออกจากร่าง เขาหันไปเห็นภาพสะท้อนของตนเองในกระจกเงาอาถรรพ์ข้างๆ ภาพในนั้นไม่ใช่ชายหนุ่มผู้เงียบขรึม แต่เป็นรอยแยกมิติที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ และข้างในนั้น… เขามองเห็น ‘ตัวเอง’ อีกคนหนึ่งกำลังยืนถือหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนเอาไว้ในมือ ร่างนั้นหันมามองเขา ดวงตาที่ควรจะเป็นมนุษย์กลับว่างเปล่ามืดมิดยิ่งกว่าเหว และในวินาทีที่รอยร้าวเหนือศีรษะขยายตัวจนกลายเป็นช่องโหว่ขนาดมหึมา เรนก็ตระหนักได้ถึงความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนความทรงจำ...” เรนกระซิบกับภาพเงาของตัวเอง เสียงเขาสั่นเครือ “แต่คุณมาที่นี่เพื่อรับตำแหน่งต่อจากผม” ภาพเงาในกระจกค่อยๆ ก้าวทะลุออกมาสู่โลกความเป็นจริง มันไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือที่เย็นเยียบมาแตะที่หน้าอกของเรน ทันใดนั้น รอยร้าวสีดำก็เริ่มลามไปทั่วใบหน้าของเรนราวกับใยแมงมุขที่กัดกินผิวหนัง ทุกความทรงจำที่เขาพยายามปกป้องเริ่มสลายกลายเป็นขี้เถ้า แสงตะวันสีเลือดจากมิติภายนอกสาดส่องเข้ามาเผาไหม้ทุกสิ่งที่เขาสัมผัส ก่อนที่เรนจะสิ้นสติลงไปในห้วงเหวแห่งความว่างเปล่า เขาเห็นมาดามเซเลเน่ที่แท้จริงเดินออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังภาพเงานั้น นางถอดหน้ากากพอร์ซเลนออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงรอยเย็บนับร้อยที่ประกอบกันเป็นใบหน้าของคนที่เขาคุ้นเคยที่สุด… ใบหน้าของมารดาที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน นางก้มลงกระซิบข้างหูของเขา “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ลูกรัก... ในที่ที่ความทรงจำของเจ้าจะกลายเป็นเพียงเศษขยะที่ถูกลืมไปตลอดกาล” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและรอยร้าวของมิตินี้ไปกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด