ผู้ทรยศในตลาดมืด

“วางมีดลงเสีย 'กิลเบิร์ต' ความภักดีที่ผ่านมากว่ายี่สิบปีของคุณ มันมีค่าเท่ากับทองคำแท่งแค่ไม่กี่ก้อนที่พวกมันหยิบยื่นให้เชียวหรือ?” เสียงของมาดามเซเลเน่ราบเรียบจนน่าขนลุก หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดที่เธอสวมใส่อยู่สะท้อนแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันในห้องโถงลับใต้ดิน ราวกับใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั้นกำลังยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของชายวัยกลางคนที่ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า กิลเบิร์ต ชายร่างสันทัดที่เป็นเสมือนแขนขวาของตลาดมืดมาโดยตลอด บัดนี้เขากำลังถือมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงคล้ำ มือที่กำด้ามมีดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขัดกับสายตาที่เต็มไปด้วยความละอายใจ เขามองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยตู้กระจกเก็บรักษาของวิเศษนับร้อยชิ้นที่กำลังสั่นไหวราวกับรับรู้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินครับมาดาม” กิลเบิร์ตกัดฟันพูด “แต่มันคือเรื่องของอนาคต... ตลาดมืดนี้กำลังจะพังทลายเพราะการสะสมของวิเศษที่ไม่รู้จักจบสิ้นของคุณ พวกเราถูกเฝ้ามองจากสิ่งที่ไม่ควรถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมานานเกินไปแล้ว ผมแค่ต้องการปิดสวิตช์มัน ก่อนที่ท่านจะทำลายทุกอย่างจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก” เรนยืนพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในอากาศ เข็มทิศพังๆ ในกระเป๋าเสื้อเริ่มสั่นระรัวจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะที่น่ารำคาญใจ เขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มหลายร่างที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงสด พวกมันไม่ใช่คน แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกพันธสัญญาอาถรรพ์กักขังเอาไว้ ซึ่งบัดนี้กิลเบิร์ตได้ทำการ 'ปลดล็อก' พวกมันเพื่อใช้เป็นหมากในการยึดอำนาจ “เธอคิดว่าการทรยศครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นอย่างนั้นหรือ?” เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นชาและแฝงไปด้วยความเวทนา “กิลเบิร์ต... สิ่งที่เธอปล่อยออกมาจากตู้พวกนั้น มันไม่สนหรอกว่าใครเป็นเจ้านาย มันแค่หิวโหยเหมือนกับสิ่งที่อยู่ในตัวฉันนี่แหละ” เรนก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยสีน้ำเงินเข้มจัด เข็มทิศในมือเขาสั่นจนเริ่มร้อนผ่าว เขาไม่สนเรื่องการเมืองในตลาดมืด แต่เขาไม่อาจปล่อยให้ 'สมดุล' ของพลังงานพังทลายลงในตอนนี้ เพราะมันหมายถึงความทรงจำที่หายไปของเขาอาจจะสูญหายไปตลอดกาล “เรน ถอยไป!” กิลเบิร์ตตะโกน “ฉันไม่อยากฆ่าเธอ แต่ถ้าเธอขวางทาง... ฉันก็ไม่ลังเล” “น่าขันเหลือเกิน” มาดามเซเลเน่หัวเราะเบาๆ เสียงของเธอเหมือนแก้วแตกที่เสียดสีกัน “กิลเบิร์ต เธอคิดว่าการที่เธอเข้าถึงคลังแสงนี้ได้ ฉันไม่รู้ตัวเลยหรือ? ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยเงินตรา แต่มันถูกขับเคลื่อนด้วย 'สัญญาเลือด' และเธอก็เพิ่งจะทำลายสัญญาฉบับที่สำคัญที่สุดไปเสียแล้ว” ทันใดนั้น แสงไฟทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีม่วงเรืองรองที่แผ่ออกมาจากรอยแตกของตู้กระจกบานใหญ่กลางห้อง กิลเบิร์ตเบิกตากว้างเมื่อพบว่ามีดในมือของเขาไม่ได้พุ่งเข้าหามาดาม แต่กลับกลายเป็นว่าเขาสูญเสียการควบคุมร่างกายไปอย่างสิ้นเชิง เงาสีดำมืดสนิทค่อยๆ คืบคลานออกจากพื้นดินเข้ายึดเกาะแขนขาของเขา ราวกับมันเป็นโซ่ตรวนที่มีชีวิต “สัญญาเลือดไม่ได้บอกว่าฉันเป็นเจ้าของตลาด” มาดามเซเลเน่เดินตรงเข้าไปหาชายผู้ทรยศอย่างเชื่องช้า “แต่มันบอกว่า ใครที่คิดทรยศ จะต้องกลายเป็น 'ของวิเศษ' ชิ้นใหม่ที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อชดใช้ให้กับความโง่เขลาของตัวเอง” เรนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบในอก เขาเห็นกิลเบิร์ตพยายามร้องขอชีวิต แต่เสียงนั้นกลับถูกกลืนหายไปในความมืดที่โอบล้อมร่างของเขาจนบิดเบี้ยว ร่างของอดีตแขนขวาคนสนิทเริ่มจางลงและกลายเป็นควันสีเทา ก่อนจะถูกสูบเข้าไปรวมกับอาวุธที่เขาเคยถือ ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องโถง เรนกลับพบความผิดปกติบางอย่างที่หัวใจของเขา เข็มทิศในมือหยุดสั่นโดยสิ้นเชิง แต่เข็มที่เคยชี้ไปอย่างไร้ทิศทางกลับหันไปทางประตูทางเข้าห้องโถงที่ถูกปิดตาย และค่อยๆ หมุนวนเป็นวงกลมเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเสียงครางหวีดหวิว ไม่ใช่แค่การทรยศของกิลเบิร์ต... แต่มีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นกำลังพังประตูมิติเข้ามา ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ลงอาคมแน่นหนาค่อยๆ ปรากฏรอยร้าวเป็นทางยาว พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ดังลอดผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของเรน... มันเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียกชื่อเขาด้วยความโหยหา และในวินาทีที่เรนหันไปมอง มาดามเซเลเน่ที่เคยนิ่งสงบกลับก้าวถอยหลังอย่างเสียอาการ หน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนของเธอนั้นบัดนี้มีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก “มันมาถึงแล้ว...” มาดามพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เจ้าของที่แท้จริงของพันธสัญญานี้... กลับมาทวงคืนทุกอย่างที่ข้าขโมยไป” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของตลาดวิญญาณแห่งนี้ครับ ประตูมิติที่แปด