บันทึกของนักสะสมคนแรก

"ถ้าคุณคิดจะเปิดมันด้วยมือเปล่า ผมแนะนำให้คุณสั่งเสียคนที่คุณรักไว้ล่วงหน้าเสียดีกว่าครับ เรน" เสียงของมาดามเซเลเน่ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม เธอวางหน้ากากตุ๊กตาพอร์ซเลนสีขาวซีดที่แตกร้าวเล็กน้อยไว้บนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่ บรรยากาศในห้องเก็บสมบัติชั้นใต้ดินของตลาดมืดหนาแน่นไปด้วยกลิ่นกำยานผสมกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะ เรนไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่สมุดปกหนังสีหม่นที่ดูเหมือนทำจากผิวหนังของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่เขาไม่อยากระบุชื่อ มันคือ 'บันทึกของนักสะสมคนแรก' ผู้ก่อตั้งตลาดมืดวิญญาณอาถรรพ์ที่สาบสูญไปนานนับร้อยปี เรนขยับเข็มทิศพังๆ ในมือ เข็มของมันหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทางราวกับกำลังหวาดกลัวสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้า "ความจริงที่ถูกฝังอยู่ใต้กาลเวลา... มักจะมีเขี้ยวเล็บเสมอใช่ไหมครับ มาดาม" เรนเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากสมุด เขารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวบันทึก มันไม่ใช่ความเย็นจากอุณหภูมิ แต่มันคือความเย็นที่กัดกินไปถึงกระดูกไขสันหลัง "ความจริงไม่ใช่ของขวัญ เรน แต่มันคือคำสาปที่รอวันเรียกคืนต้นทุน" เซเลเน่ลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงผ้าลูกไม้สีดำลากไปกับพื้นหิน เธอขยับเข้าไปใกล้เรนจนเขารับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งและกลิ่นอายความตายที่เธอพกติดตัวอยู่เสมอ "ถ้าคุณอยากรู้วิธีถอนคำสาปที่ผูกมัดชีวิตคุณไว้ครึ่งหนึ่ง ก็จงเปิดมันเสีย แต่อย่าลืมว่าบันทึกเล่มนี้ไม่ได้บันทึกด้วยหมึกธรรมดา แต่มันบันทึกด้วยสัญญาเลือดที่ยังคงเต้นตุบๆ อยู่ในหน้ากระดาษ" มือของเรนสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับสันปกที่เย็นเยียบ เขาค่อยๆ แง้มมันออกทันใดนั้น แสงสีแดงวาบจางๆ ก็พุ่งออกมาจากร่องกระดาษ ตัวอักษรที่คดเคี้ยวราวกับหนอนไชปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ มันไม่ได้เป็นภาษาที่มนุษย์ทั่วไปอ่านออก แต่เรนกลับเข้าใจมันได้อย่างประหลาดผ่านความทรงจำที่หายไป *‘เพื่อดับตะวันแห่งคำสาป จงแลกคืนด้วยสิ่งที่เป็นรากเหง้าแห่งตัวตน... ไม่ใช่ทรัพย์สิน ไม่ใช่ลมหายใจ แต่คือความทรงจำชิ้นสุดท้ายที่เจ้าโหยหาที่สุด หากเจ้าลบเลือนมันจากใจ เจ้าจะได้รับอิสระ แต่เจ้าจะกลายเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไร้วิญญาณ’* เรนอ่านทวนซ้ำในใจ หัวใจของเขากระตุกวูบเหมือนถูกกระชาก สิ่งสำคัญที่สุดของเขาไม่ใช่เข็มทิศที่ติดตัวมา ไม่ใช่ทักษะการตามหาวัตถุอาถรรพ์ แต่คือภาพใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งในความทรงจำที่แตกสลาย—ภาพใบหน้าของคนที่เขาพยายามตามหามาตลอดชีวิตเพื่อที่จะรู้ว่าเขาคือใคร "ว่าอย่างไรล่ะครับ?" มาดามเซเลเน่ถาม เสียงของเธอทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "พร้อมจะแลกชื่อและประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่คุณเป็น เพื่ออิสรภาพที่ว่างเปล่าแล้วหรือยัง?" เรนกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน "ถ้าผมแลกความทรงจำนั้นไป... ผมจะยังเหลืออะไรให้จดจำว่าผมเคยมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร?" "นั่นแหละครับคือราคาที่ยุติธรรมที่สุด" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมบัติลับ เสียงโซ่ตรวนลากพื้นฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด ประตูบานยักษ์ที่ลงอาคมแน่นหนาค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างชายในชุดคลุมสีเทาที่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายของเขาแรงกล้าจนเข็มทิศในมือเรนหยุดหมุนและแตกละเอียดคามือในทันที มาดามเซเลเน่ชะงัก เธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยท่าทางที่เข้มงวดขึ้นเป็นครั้งแรก "เจ้ามาทำไมที่นี่... ในเวลาที่สัญญายังไม่ถูกชำระ?" ชายผู้มาเยือนก้าวเข้ามาในแสงไฟที่สลัว ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกเผยให้เห็นเพียงบางส่วน ดวงตาของเขาว่างเปล่าและสะท้อนภาพของเรนราวกับกระจกเงา เขาไม่ตอบคำถามของมาดาม แต่กลับเอื้อมมือมาหยิบบันทึกเล่มนั้นไปจากมือของเรนอย่างถือวิสาสะ "เจ้าต้องการถอนคำสาปงั้นหรือ เรน?" ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเสียงของเรนทุกประการ "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า... บันทึกเล่มนี้ไม่ได้มีไว้ให้เจ้าอ่าน แต่มันมีไว้เพื่อให้เจ้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน" เรนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เมื่อเห็นใบหน้าของคนแปลกหน้าภายใต้ฮู้ดชัดๆ เขาก็แทบสิ้นสติ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือตัวเขาเองในวัยที่ชรากว่าและโชกเลือดไปทั้งตัว! ความจริงที่ว่าเขากำลังถูกตามล่าโดยเงาของตัวเองในอนาคต ทำให้ทุกความหวังพังทลายลงในพริบตาเดียว ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงประคองสติไว้ได้ท่ามกลางความโกลาหลนี้ เพราะในตอนหน้า เราจะรู้ว่าบทสรุปของวงจรแห่งเวลาจะจบลงที่ความตายหรือการเกิดใหม่นะครับ ประตูมิติที่แปด