กำแพงที่สร้างใหม่

เสียงกระแทกของประตูฝั่งผู้โดยสารดังสนั่นจนสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองยามบ่ายแก่ๆ อบอ้าวเสียจนแทบหายใจไม่ออก แต่ไอร้อนภายนอกยังไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับบรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถกระบะคันโต ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตจากความเงียบงันอันน่าอึดอัด รินทร์สะบัดหน้าหนี มองออกไปนอกกระจกที่เต็มไปด้วยฝุ่นปูน สถาปนิกหนุ่มกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนขึ้นมาจุกอก ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนซ้อนทับเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า—ภาพที่เขาเผลอเปิดใจ ปล่อยให้ตัวเองพังทลายกำแพงลงต่อหน้าผู้ชายปากร้ายอย่างธันวา และผลลัพธ์ที่ได้คือความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมจิตใจอย่างรวดเร็ว คนเราจะปลอดภัยที่สุด... ก็ต่อเมื่อไม่มีใครเข้ามาใกล้พอที่จะทำร้ายได้ไม่ใช่หรือไง? "จะนั่งนิ่งเป็นหุ่นทิ้งช่วงเวลาอีกนานไหมคุณรินทร์ หรือจะรอให้เหล็กเส้นขึ้นสนิมหมดก่อนเราถึงจะเดินไปดูหน้างาน?" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนิดๆ ของวิศวกรหนุ่มดังขึ้นทำลายความเงียบ ธันวาปลดเข็มขัดนิรภัยออกด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกนิรภัยสีเหลืองหันมามองคนข้างกายที่ยังนั่งนิ่งเป็นตอไม้ เขาถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอาปนเป็นห่วง แต่วิสัยคนปากร้าย... คำพูดที่หลุดออกจากปากจึงมีแต่ความกวนประสาทตามเคย "ถ้าขาดยกเว้นค่าแรง ผมอุ้มคุณลงไปก็ได้นะ ตัวเบาหวิวเหมือนลูกแมวตกน้ำแบบนี้ น่าจะแบกง่ายอยู่" "เก็บคำพูดประชดประชันของคุณไว้ใช้ตอนตรวจแบบเถอะครับคุณธันวา ผมเดินเองได้ ไม่ต้องรบกวนวิศวกรปากเสียแถวนี้หรอก" รินทร์หันกลับมาเชิดใส่ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความพอยท์อิน การปะทะคารมคือเกราะกำบังชั้นดีที่เขาสวมไว้เสมอเพื่อไม่ให้ใครล่วงรู้ว่าหัวใจดวงนี้กำลังสั่นไหวแค่ไหน รินทร์ผลักประตูลงจากรถอย่างแรง ก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปยังโครงสร้างปูนเปลือยเบื้องหน้าโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรต่อ ธันวาขบกรามแน่น มองตามแผ่นหลังบางที่ดูดื้อรั้นและเปราะบางในเวลาเดียวกันนั่นด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขารู้... รู้ดีว่ารินทร์กำลังกลัว ผู้ชายคนนี้สร้างกำแพงหนาเตอะรอบตัวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ยิ่งเมื่อคืนมีเรื่องราวลึกซึ้งเกิดขึ้นระหว่างพวกเขากลางห้องพักชั่วคราวในไซต์งาน รินทร์ก็ยิ่งถอยร่นเข้าสู่เซฟโซนของตัวเองอย่างรวดเร็วราวกับหอยทากที่หดตัวกลับเข้ากระดองทันทีที่โดนสัมผัส แต่คนอย่างธันวา ไม่เคยเป็นพวกยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้ว ยิ่งอีกฝ่ายพยายามสร้างกำแพงสูงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากปีนข้ามไปทุบมันทิ้งให้ราบคาบเท่านั้น "รินทร์! เดินระวังหน่อย ตรงนั้นเหล็กมันยังไม่ได้เก็บเรียบร้อย!" ธันวาก้าวขายาวๆ ตามไปติดๆ คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียว ออกแรงดึงเบาๆ ให้พ้นจากแนวเขตอันตราย สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แนบลงบนเนื้อผ้าทำให้รินทร์สะดุ้งสุดตัว สถาปนิกหนุ่มสะบัดแขนออกทันทีราวกับโดนของร้อน ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังเกือบชนเข้ากับเสาปูน "อย่ามาแตะต้องตัวผมนะ!" รินทร์เสียงดังใส่ ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องเมื่อคืน... มันเป็นแค่ความผิดพลาด เป็นอารมณ์ชั่ววูบในสถานการณ์เฉพาะหน้า ทำไมคุณถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้วะ!" คำพูดที่พยายามพ่นออกมาเพื่อผลักไส กลับสั่นเครือจนน่าสมเพช รินทร์เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ เกลียดความรู้สึกที่พ่ายแพ้ให้กับสายตาคู่นั้น เกลียดหัวเต้นระรัวยามที่ยืนใกล้กันเกินความจำเป็น ธันวาชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปจากใบหน้าคมคาย เหลือเพียงแววตานิ่งลึกที่ยากจะคาดเดา วิศวกรหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าว บีบพื้นที่รอบตัวของสถาปนิกคนเก่งให้แคบลงเรื่อยๆ จนรินทร์ต้องจำใจแนบแผ่นหลังติดกับเสาปูนเย็นเฉียบ "ความผิดพลาดเหรอ?" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย "คุณกล้าพูดเต็มปากเต็มคำเหรอรินทร์ ว่าจูบเมื่อคืน... ว่าสัมผัสที่เรามีให้กัน มันเป็นแค่ความผิดพลาด?" "ใช่! มันก็แค่เรื่องงี่เง่าที่ผู้ชายสองคนเผลอไผล..." "โกหก" ธันวาตัดบทสวนขึ้นมาทันควัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะอ่านทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจ "ปากคุณอาจจะกำลังพูดจาใจร้ายเพื่อผลักไสผม แต่หัวใจคุณ... มันเต้นดังจนผมได้ยินตั้งแต่ยืนอยู่ตรงนี้แล้วนะรินทร์" รินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด อยากจะเถียง อยากจะอ้าปากด่ากราดให้สมกับความปากจัดที่สั่งสมมาทั้งชีวิต แต่ลำคอกลับตีบตันราวกับมีก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ ความทรงจำอันเจ็บปวดจากอดีต—ความรักที่เคยทุ่มเทจนหมดหัวใจแต่สุดท้ายก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างไร้เยื่อใย—มันกรีดซ้ำแผลเก่าให้กลับมาเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง กำแพงที่เขาใช้เวลาหลายปีสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรงจากแรงปะทะของผู้ชายตรงหน้า "คุณไม่รู้อะไรเลย... ธันวา" รินทร์พึมพำแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่พยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมต้องเจออะไรมาบ้างถึงได้กลายมาเป็นคนแบบนี้... อย่าเข้ามาใกล้ผมเลย ถ้าคุณไม่มีทางรักษาแผลให้ผมได้จริงๆ ก็ปล่อยผมไว้ตรงนี้เถอะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงเครื่องจักรและเสียงคนงานก่อสร้างรอบด้านพลันเงียบหายไปในความรับรู้ เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นระรัวแข่งกัน ธันวามองใบหน้าที่มักจะเชิดหยิ่งเสมอในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเปราะบาง หัวใจของวิศวกรหนุ่มกระตุกวูบ ความรู้สึกหงุดหงิดระคนสงสารตีรวนขึ้นมาจนเขาต้องยกมือขึ้น ประคองแก้มนิ่มเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน "ใครบอกว่าผมจะรักษาไม่เป็น..." ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าหนักแน่นและจริงจัง "ต่อให้คุณจะสร้างกำแพงเหล็กกล้าสูงเสียดฟ้าแค่ไหน จำใส่หัวไว้เลยนะรินทร์ ว่าผมคนนี้แหละ... จะเป็นคนพังมันลงมา หรือไม่ก็... ปีนข้ามเข้าไปอยู่ข้างในกับคุณเอง" คำพูดหวานเลี่ยนที่ออกจากปากผู้ชายปากร้ายทำเอารินทร์แทบหยุดหายใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจที่พยายามปิดตายสั่นไหวรุนแรงจนควบคุมไม่อยู่ ก่อนที่สถานการณ์ระหว่างคนทั้งคู่จะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงตะโกนโกลาหลจากด้านหน้าไซต์งานก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "คุณธันวา! คุณรินทร์ครับ! แย่แล้วครับ!" ร่างท้วมของคุณพีท ผู้รับเหมาจอมกะล่อนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยความเร่งรีบ เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้า ใบหน้าซีดเผือกจนเห็นได้ชัดเจน ธันวาสบถเบาๆ ในลำคอ จำใจต้องผละออกจากร่างบางอย่างเสียดาย รินทร์รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอเมื่อครู่ "มีอะไรวะพี่พีท วิ่งหน้าตั้งมาเชียว ตึกถล่มหรือไง?" ธันวาหันไปถามด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะสำคัญ คุณพีทหอบแฮกจนตัวโยน ก่อนจะชี้มือไปทางโซนโครงสร้างด้านหลังด้วยมือที่สั่นเทา "ไม่ใช่ตึกถล่มครับคุณธันวา... แต่... แต่มีคนมาขอพบคุณรินทร์ที่ออฟฟิศหน้าไซต์งานครับ แถม... แถมเขาบอกว่าเป็น..." รินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "ใครกันที่มาหาผม?" ผู้รับเหมาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะหลบสายตารินทร์แล้วพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของสถาปนิกหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา "เขาบอกว่าเขาคือ... **คนรักเก่า** ที่คุณรินทร์เคยหนีหน้ามาตลอดสามปีครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนหน่วงในตอนนี้นะคะ