ธันวาคนซึน

"เขาบอกว่าเขาคือ... คนรักเก่าที่คุณรินทร์เคยหนีหน้ามาตลอดสามปีครับ!" เสียงของลูกน้องในไซต์งานยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าเจ้าตัวจะถอยออกไปยืนหลบมุมหน้างานแล้วก็ตาม ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วคราวนั้นน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงเครื่องเจาะคอนกรีต รินทร์ยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะเขียนแบบ ร่างเพรียวภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกนิ่งสนิท ราวกับรูปปั้นสลักจากหินอ่อน ทว่าดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววเฉียบคมและดื้อรั้นกลับไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเกราะกำบังอันเย็นชา สามปี... นานพอที่จะทำให้รอยแผลเป็นตกสะเก็ด นานพอที่จะทำให้ใครบางคนลบชื่อออกจากสารระบบความทรงจำ... หรืออย่างน้อย เขาก็พยายามหลอกตัวเองเช่นนั้นมาตลอด "ออกไป." น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนขวางทางเข้าประตูอยู่ ธันวากลืนก้อนความขมปร่าลงคอ ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง วิศวกรหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้ที่ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกำแพงน้ำแข็งที่รินทร์สร้างขึ้นมาห่อหุ้มตัวเอง "ไม่." ธันวาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดตามนิสัยปากร้าย แต่แววตาข้างในกลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "จะให้ผมออกไปไหน ในเมื่อสามปีที่ผ่านมา คุณหนีผมมาไกลพอแล้ว รินทร์" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ปราดเปรียวและบาดลึก "หนีเหรอ? คุณสำคัญตัวผิดไปหน่อยหรือเปล่า คุณธันวา คนอย่างสถาปนิกเพอร์เฟกต์ชันนิสต์แบบผม ไม่เคยเสียเวลาหนีใครหรอกครับ... เราแค่ปัดขยะชิ้นใหญ่ออกจากชีวิต เพื่อให้พื้นที่ทำงานมันน่ามองขึ้นก็เท่านั้น" คำพูดเชือดเฉือนคมคายพุ่งตรงเข้าเป้าหมายราวกับลูกศรอาบยาพิษ ธันวาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความโกรธผสมผสานกับความรู้สึกผิดตีรวนอยู่ในอกจนแน่นไปหมด แต่แทนที่จะถอยหนีตามสัญชาตญาณของการรักษาศักดิ์ศรี วิศวกรหนุ่มกลับก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวของรินทร์หดแคบลงทันตาเห็น "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ" ธันวาโน้มตัวลงใช้มือสองข้างค้ำขอบโต๊ะ ก้มหน้าลงมองคนตัวเล็กกว่าที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับหนี "ปากจัดแบบนี้... สามปีที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าไปกัดใครเขาเข้าบ้าง หรือเก็บเขี้ยวเล็บไว้รอข่วนหน้าผมคนเดียวหรอก" "ถอยไป คุณธันวา คุณกำลังล้ำเส้น" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตา ปะทะสายตากับนัยน์ตาคู่คมที่พกพาความดื้อรั้นมาเต็มพิกัด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นฝุ่นปูนเฉพาะตัวของวิศวกรหนุ่มโชยเข้าจมูกปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ที่พยายามฝังกลบให้ตายด้าน "ล้ำเส้นเหรอ?" ธันวายิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูกวนประสาทและแฝงความคลั่งรักไว้ลึกซึ้งจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าจำไม่ผิด เส้นระหว่างเราเนี่ย... ผมเป็นคนขีดมันขึ้นมาเองตั้งแต่แรก และต่อให้คุณเอาสีมาทาทับร้อยเส้นนั้นเป็นร้อยรอบ ผมก็จำได้ทุกตารางเมตรว่ามันเคยเป็นของผม" "คุณมันบ้า!" รินทร์สะบัดหน้าหนีความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู มือเรียวกำดินสอในมือแน่นจนข้อต่องอขาว "เลิกพูดจาเพ้อเจ้อแล้วไสหัวไปซะ งานที่ไซต์นี้ยังต้องดำเนินต่อ และผมไม่อยากให้ความไร้สาระของคุณมาทำลายเวลาทำงานของผม" "งานเหรอ? พูดถึงเรื่องงาน คุณรินทร์กำลังตรวจแบบโครงสร้างตรงไหนอยู่ล่ะครับ ให้วิศวกรมือหนึ่งอย่างผมช่วย 'ติวเข้ม' ให้ไหม" ธันวาจงใจเน้นเสียงคำว่าติวเข้มจนน่าหมั่นไส้ ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่แทบจะชนกัน รินทร์ขยับเก้าอี้ถอยหลังหนีด้วยความรำคาญ แต่ทว่าด้านหลังกลับเป็นชั้นวางแบบแปลน ทำให้ไม่มีทางถอยได้อีก ธันวาฉวยโอกาสนั้นก้าวเข้ามาปิดตายทางหนี มือหนายื่นไปทาบกับชั้นวางของเหนือหัวของรินทร์ กักขร่างโปร่งไว้ในอ้อมแขนกลายๆ สัมผัสจากไอร้อนที่แผ่ออกจากร่างกายของอีกฝ่ายทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน "ทำอะไรของคุณ ปล่อยนะ!" รินทร์ตวาดเสียงแข็ง ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างเอาเรื่อง มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ แต่วิศวกรหนุ่มกลับนิ่งเฉยราวกับกำแพงเหล็ก กล้ามเนื้อแน่นใต้ร่มผ้าไหวสะท้อนตามจังหวะการหายใจ "ไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะยอมคุยกับผมดีๆ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาที่มักจะมองโลกด้วยความขวางโลก บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนและเว้าวอนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น "คุณรินทร์... สามปีที่ผมตามหาคุณรู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน คุณหายไปจากชีวิตผมโดยไม่บอกลา ทิ้งผมไว้กับคำถามโง่ๆ เป็นร้อยเป็นพัน วันนี้ผมมาอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว และบอกเลยว่าต่อให้คุณจะใช้คำพูดเชือดเฉือนผมให้ตายคาที่ ผมก็จะไม่ถอยเด็ดขาด" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึ้งซึน์ทำให้รินทร์ชะงักไป ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และ... ความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ลึกสุดใจที่พยายามปฏิเสธมาตลอดสามปี แต่ทว่าความทิฐิและบาดแผลเก่าก็ยังคงทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันอย่างดี "แล้วไงล่ะ?" รินทร์เชิดคางขึ้น ฝืนยิ้มเยาะใส่หน้าคนคลั่งรัก "ในเมื่อคุณเลือกที่จะเดินไปทางนั้นเอง ทำไมตอนนี้ถึงต้องทำตัวน่าสมเพชกลับมาเรียกร้องความสนใจจากผมด้วยล่ะครับ คุณธันวา?" ธันวานิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่าน่าสมเพช แต่แทนที่จะถอยทัพตามฟอร์มของคนปากร้าย วิศวกรหนุ่มกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เจือความเยาะหยันตัวเองอย่างน่าเวทนา "ใช่... ผมมันน่าสมเพช" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับหน้าผากของรินทร์ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนคนตัวเล็กต้องหลบตา "ยอมเป็นคนน่าสมเพชในสายตาคุณ ดีกว่าต้องทนอยู่เป็นคนแปลกหน้าไปตลอดชีวิต... รินทร์" สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับน้ำเสียงที่อ่อนลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ ทำให้หัวกระดาษแปลนสถาปัตยกรรมบนโต๊ะแทบจะปลิวหลุดลอย รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความใกล้ชิดที่แนบ "คุณนี่มัน..." รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟันเตรียมจะพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่หน้าคนหน้ามึน **แกร็ก!** เสียงเปิดประตูห้องทำงานชั่วคราวถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างท้วมของ **คุณพีท** ผู้รับเหมาจอมกะล่อนก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้นเอกสารกองโตในมือ โดยไม่ทันได้สังเกตบรรยากาศมาคุและท่าทางกอดกักอันชวนเข้าใจผิดของคนทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย "คุณรินทร์ครับ แบบแปลนโครงสร้างฐานรากโซน B มีปัญหา— อุ๊ย! ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย หน้าตากำลังเคร่งเครียดกันเชียว" คุณพีทชะงักฝีปากทันทีที่เห็นสายตาดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของธันวาที่หันขวับมามอง รินทร์อาศัยจังหวะชุลมุนนี้สะบัดตัวหลุดจากการกักขัง ก้าวฉับๆ ออกจากรัศมีของวิศวกรหนุ่ม จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ธันวากัดฟันกรอด ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายไปที่คุณพีทที่ยืนยิ้มแห้งๆ เกาหัวแกรกๆ เป็นกาวใจที่มาผิดจังหวะเวลาเสียเหลือเกิน "มีอะไรก็ว่ามา คุณพีท!" รินทร์เสียงเขียวกลบเกลื่อนความประหม่า เดินตรงไปคว้าแฟ้มเอกสารจากมือผู้รับเหมาจอมกะล่อนทันที ธันวาปรายตามองแผ่นหลังบางที่พยายามเดินหนีความจริง ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเขาไม่มีวันยอมแพ้ให้กับการผลักไสครั้งนี้อีกเป็นครั้งที่สองแน่ แต่ทว่า... ในวินาทีที่คุณพีทกำลังจะเปิดปากพูดถึงปัญหาหน้างานเอกสารแผ่นสุดท้ายที่ติดมือมา ธันวากลับเหลือบไปเห็นข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอมือถือของรินทร์ที่คว่ำไว้บนโต๊ะทำงาน— ข้อความจากใครบางคนที่ส่งเข้ามาพร้อมกับรูปถ่ายคู่ของรินทร์เมื่อสามปีก่อน และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น... ไม่ใช่ชื่อของคนแปลกหน้า แต่เป็นชื่อของคนที่รินทร์เคยสัญญาว่าจะแต่งงานด้วยก่อนจะหนีหายมา! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปกับความซึนของพี่ธันวานะคะ!