อุบัติเหตุที่ทำให้ใจสั่น

“บอกแล้วไงว่าโครงสร้างเหล็กตรงโซน C มันยังไม่ได้ระดับ! คุณเป็นวิศวกรประสาอะไรถึงปล่อยให้คนงานเชื่อมคานโดยไม่เช็กดิ่งก่อนฮะ!” เสียงใสติดจะเหวี่ยงเล็กๆ ของสถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งดังสะท้อนก้องไปทั่วโครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่าของไซต์งานเดอะเทอเรส รินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูปกำลังยืนเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นจ้องมองร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มที่ยืนอยู่บนนั่งร้านระดับสายตา ใบหน้าหวานคมบึ้งตึงด้วยความหงุดหงิดระคนจริงจัง ดวงตากลมโตฉายแววเอาเรื่องสมกับฉายาสถาปนิกปากจัดประจำบริษัท ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นเสยเส้นผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อลวกๆ เขากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออดกับความเป๊ะระดับกินพริกเป็นสวนของอีกฝ่าย ก่อนจะก้าวฉับๆ ลงมาจากนั่งร้านด้วยความรวดเร็ว จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว “คุณรินทร์ครับ หูหนวกหรือสมองเสื่อมชั่วคราว? ผมบอกรอบที่สิบแปดแล้วว่าตรงนั้นต้องรอเทปูนฐานรากให้เซ็ตตัวก่อนถึงจะปรับดิ่งได้ ถ้าผมขืนดึงตอนนี้มีหวังพังลงมาทับคนงานหัวแบะส” ธันวาตอกกลับด้วยน้ำเสียงห้วนจัด ทว่าดวงตาคมกริบกลับไม่ได้มองไปที่แปลนพิมพ์เขียวในมือรินทร์เลยสักนิด มันกำลังสำรวจกรอบหน้าเนียนที่เปื้อนฝุ่นปูนบางๆ อย่างนึกมันเขี้ยวระคนเป็นห่วง “อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะคุณธันวา! คุณมันพวกทำงานลวกๆ…” กร๊อบ! เสียงโลหะหนักอึ้งที่หลุดจากรอกยกของด้านบนดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารม รินทร์ยังไม่ทันได้เอ่ยประโยคด่าทอต่อ ดวงตาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นเงาทึบขนาดมหึมาของท่อเหล็กข้ออخدกำลังร่วงหล่นลงมาจากชั้นลอยอย่างไร้ทิศทาง! “ระวัง!” ร่างสูงของธันวารวดเร็วยิ่งกว่าความคิด เขากระโจนเข้าใส่ร่างโปร่งแล้วกระชากสุดแรงเหวี่ยงจนตัวรินทร์ล้มกลิ้งไปกระแทกกับกองกระสอบทรายมุมเสา แรงกระแทกทำให้ลมหายใจของสถาปนิกหนุ่มขาดห้วง ทว่าเสียงทึบของการกระแทกพื้นด้านหลังกลับตามมาด้วยเสียงร้องอุทานเจ็บปวดของคนตัวโตที่ใช้ร่างกายตัวเองปกป้องเขาไว้ทั้งหมด “อึก…” ธันวาครางต่ำในลำคอ ปลายท่อเหล็กเฉี่ยวไหล่ขวาของเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แต่แรงกระแทกจากการพุ่งหลบทำให้แขนข้างเดียวกันฟาดเข้ากับขอบเสาปูนเต็มแรง เลือดสีสดซึมผ่านเนื้อผ้าสีเข้มบริเวณหัวไหล่และข้อศอกอย่างรวดเร็ว รินทร์เบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจกลัว สติที่เคยประมวลผลเรื่องงานอย่างเฉียบคมหลุดลอยไปชั่วขณะ มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปแตะลาดไหล่หนาของอีกฝ่าย “คุณ… คุณธันวา! เจ็บตรงไหนหรือเปล่า เลือดออกนี่!” “ปากเก่งนักนะ… พอเกิดเรื่องทำเป็นหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะคุณ” ธันวาฝืนย่นคิ้วกัดฟันพูด แม้ใบหน้าคมเข้มจะเริ่มซีดเผือดเพราะพิษบาดแผล แต่ดวงตากลมโตคมดุคู่นั้นกลับทอดมองคนใต้ร่างด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด เขายันมือซ้ายกับพื้นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทับร่างบางจนเกินไป ทว่าความเจ็บแปล๊บที่หัวไหล่ก็ทำให้เขาต้องสูดปากเข้าลึกๆ “นี่คุณยังจะมีอารมณ์มาแขבהอีกเหรอ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” รินทร์น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก มือเรียวรีบช่วยประคองข้อศอกอีกข้างของธันวาอย่างทุลักทุเล “คุณพีท! คนงานแถวนี้หายไปไหนหมดวะเนี่ย! ช่วยด้วย!” เสียงตะโกนเรียกผู้รับเหมาจอมกะล่อนดังลั่นไซต์งานด้วยความร้อนรน ชายหนุ่มผู้เพอร์เฟกต์และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ตอนนี้กลับหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดติดขัดยิ่งกว่าตอนทะเลาะเรื่องแบบก่อสร้างเสียอีก ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าวิ่งตึงตังพร้อมเสียงโวยวายของคุณพีทก็ดังขึ้นตามด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด “เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ยคุณธันวา! คุณรินทร์!” “พาเขาไปห้องพยาบาลด่วน! หรือไม่ก็โรงพยาบาล! เร็วสิคุณพีท!” รินทร์สั่งเสียงสั่น มือบางประคองศีรษะและแผ่นหลังของวิศวกรหนุ่มให้พิงกับอกตัวเองอย่างลืมตัว แว่นตาที่เคยสวมอยู่เอียงกระôtéจนเกือบหล่น ธันวาแอบอมยิ้มบางๆ ทั้งที่ใบหน้ายังเหเกด้วยความเจ็บปวด นิ้วมือหนายื่นไปปัดคราบฝุ่นปูนที่แก้มใสของรินทร์แผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้สถาปนิกหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ปัดป้องออก “เป็นห่วงผมเหรอครับ… สถาปนิกปากจัด” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของคนงานที่เริ่มวิ่งกรูเข้ามามุง รินทร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความโกรธเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา… แต่เป็นเพราะสายตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่วิศวกรปากร้ายส่งมาให้ ชนิดที่ต่อให้ปากจะเถียงไม่ออก แต่หัวใจกลับยอมจำนนไปครึ่งหนึ่งแล้ว “ถ้าคุณเป็นอะไรไป… ใครจะมาคอยเถียงเรื่องแบบกับผมเล่า ไอ้คนบ้า…” รินทร์พึมพำเสียงเบาหวิว ดวงตาคู่สวยรื้นหยาดน้ำใส ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่โลกทั้งใบจะเริ่มหมุนคว้างด้วยความอ่อนเพลียจากเสียเลือด ทว่าก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลง มือหนากลับเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรินทร์ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่เจอคนปากแข็งคนนี้อีก “จำคำพูดนี้ไว้นะครับ… คนปากแข็ง” ธันวากระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนที่ศีรษะจะได้รูปจะซบลงบนลาดไหล่บาง ท่ามกลางความตกใจระคนตื่นตระหนกของรินทร์ที่สะท้านไปทั้งร่างกับสัมผัสแนบชิดและอุณหภูมิความร้อนจากตัวของอีกฝ่าย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความอบอุ่นปนความแสบสันต์ในตอนนี้นะคะ!