ปากบอกไม่ชอบ แต่สายตามันฟ้อง

"ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักตรงนี้พังลงมาเมื่อไหร่ สิ่งแรกที่จะฝังอยู่ใต้ซากคอนกรีต ไม่ใช่เสาเข็มหรอกนะคุณธันวา... แต่จะเป็นหน้าหล่อๆ ของคุณนี่แหละ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยคมมีดของรินทร์ดังขึ้น ท่ามกลางฝุ่นละอองจากการก่อสร้างที่ลอยเคว้งคว้างในแสงแดดสาดส่องผ่านโครงสร้างโลหะเปลือยเปล่าของไซต์งาน สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปกำลังใช้ปลายปากกาเน้นข้อความในแปลนพิมพ์เขียวเคาะลงบนโต๊ะทำงานชั่วคราวอย่างหงุดหงิด ธันวาที่กำลังงงอยู่กับการตรวจสเปกเหล็กเส้นถึงกับชะงัก เขาเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ส่งเสียงหึในลำคอตามนิสัยสายลุยปากร้ายที่ติดตัวมาตั้งแต่เรียนจบ วิศวกรหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนรินทร์ต้องขยับตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แม้ปากจะบอกว่าไม่กลัว แต่แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีทรราชย์กลายๆ ของอีกฝ่ายก็ทำเอาแผ่นหลังบางเกือบชิดติดผนังปูนเปลือย "เป็นห่วงผมเหรอครับคุณสถาปนิก? ถึงได้จินตนาการไปไกลถึงตอนที่หน้าผมถูกฝังอยู่ใต้ซากตึกขนาดนั้น" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทตามฟอร์ม พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินระยะปลอดภัย ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ และกาแฟดำปะทะเข้ากับผิวแก้มใส รินทร์เม้มปากแน่น นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองค้อนวงหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ มือบางยกแฟ้มเอกสารขึ้นกั้นกลางระหว่างอกกว้างกับตัวเขาเองทันที เพื่อสร้างเขตปลอดทหารที่ถูกรุกล้ำ "ห่วงสมองคุณต่างหากว่าจะคิดอะไรตื้นเขินเกินกว่าจะแก้ปัญหาหน้างานได้ แปลนตรงนี้ฉันแก้ให้รอบที่สามแล้วนะธันวา ถ้าคุณยังอ่านสัญลักษณ์สถาปัตยกรรมไม่ออก แนะนำให้กลับไปเรียน ปวช. ใหม่ตั้งแต่พื้นฐาน" "ปากจัดเป็นบ้า..." ธันวาพึมพำเบาๆ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก รินทร์เกลียดสายตาแบบนี้ที่สุด สายตาที่เหมือนกำลังมองทะลุผ่านความดุร้ายและกำแพงหนาเตอะที่เขาสร้างขึ้นมาคุ้ม บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงเสียงเครื่องมือก่อสร้างไกลๆ และเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นผิดจังหวะ ธันวาไม่ได้ถอยหลังหนี เขากลับทิ้งน้ำหนักมือข้างหนึ่งลงบนขอบโต๊ะ กักตัวรินทร์ให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำให้รินทร์ต้องเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ ใครจะยอมก้มหัวให้วิศวกรปากเสียคนนี้กันเล่า "มองอะไรนักหนา หน้าฉันมีแปลนบ้านติดอยู่รึไง" รินทร์เชิดคางขึ้น ท้าทายด้วยความถือดี แม้หัวใจจะเริ่มเต้นรัวจนควบคุมไม่อยู่เมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของธันวาไม่ได้มองที่ริมฝีปากที่กำลังต่อปากต่อคำของเขาเลย แต่มันกำลังไล่สายตาต่ำลงจากนัยน์ตา ไปที่สันจมูกโด่งรั้น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่... ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ธันวาเงียบไปชั่วขณะ จังหวะการหายใจของวิศวกรหนุ่มสะดุดกึก ความกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงประกายความลึกซึ้งบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความซึนแตก รินทร์เผลอจ้องมองนัยน์ตาคู่นั้นกลับโดยไม่ทันตั้งตัว นานเกินไป... นนานกว่าทุกครั้งที่เคยปะทะคารมกัน การสบตากันอย่างไร้คำพูดเนิ่นนานนับนาที ทำให้ความเงียบระหว่างเขาทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนความหมาย ความร้อนระอุของอากาศในไซต์งานดูเหมือนจะพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันจนน่าประหลาดใจ "คุณ..." รินทร์เอ่ยเสียงแผ่วเบaลงโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจทั้งหมดเริ่มสั่นคลอนเมื่อสังเกตเห็นว่าธันวากำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรง หนักหน่วง และชัดเจนเสียจนคนถูกมองต้องรีบเบนสายตาหนีไปทางอื่นเพื่อตั้งหลัก ธันวาไหวตัวทัน เขาขยับถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างเสียดาย ลมหายใจผ่อนออกมาพร่าonเหมือนพยายามดึงสติสัมปชัญญะของตัวเองกลับคืนมา ร่างสูงกระแอมไอเบาๆ สองทีเพื่อกลบเกลื่อนความเก้อเขิน ก่อนจะกลับมาทำเสียงห้วนจัดตามฟอร์มเดิม "มองนานขนาดนี้... กลัวผมหลงเสน่ห์จนลืมตรวจแบบรึไงครับคุณรินทร์ หน้าตาผมก็ดีแบบนี้แหละ เข้าใจว่าคนมองมันเพลิน" "หลงเสน่ห์?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอทันที ความกลัวเมื่อครู่วาร์หายไป แทนที่ด้วยความหมั่นไส้ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด มือบางตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะดังป้าบ "หลงตัวเองน่ะสิไม่ว่า! สมองกลับรึไงถึงได้เพ้อเจ้อกลางวันแสกๆ ใครเขามองคุณด้วยความเสน่ห์หา ทุเรศที่สุด!" "อ้าว ก็เห็นคุณจ้องผมตาไม่กะพริบ ตั้งแต่คิ้วลงมาถึง..." ธันวาแกล้งเว้นวรรคด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ปล่อยให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง "เอ่อ ช่างเถอะ เดี๋ยวหาว่าผมลวนลามทางสายตาอีก" "ไอ้..." รินทร์แยกเขี้ยวใส่เตรียมจะพ่นคำด่าชุดใหญ่ที่รวบรวมมาทั้งชีวิตใส่หน้าวิศวกรจอมกวนประสาท แต่ยังไม่ทันที่คำพูดเผ็ดร้อนจะหลุดจากริมฝีปาก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโهاกเหกของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน "คุณธันวาครับ! คุณรินทร์! แย่แล้วครับ!" คุณพีท ผู้รับเหมาหนุ่มใหญ่ร่างท้วมวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในโซนทำงาน เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้าท่าทางลนลานจนสะดุดขาตัวเองเกือบล้มคว่ำ "ท่อเมนประปาโซน C ที่ฝังไว้ใต้พื้นคอนกรีตเกิดแตกแรงดันสูงน้ำทะลักขึ้นมาท่วมคานชั้นล่างแล้วครับ! ตอนนี้คนงานกำลังวุ่นวายกันใหญ่เลย!" ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที ความขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายร่างเป็นวิศวกรผู้ควบคุมงานผู้เด็ดขาดและจริงจังในพริบตา "ว่าไงนะ? ท่อเมนเพิ่งทดสอบแรงดันไปเมื่อวานซืน ทำไมถึงแตกได้!" "ผมก็ไม่รู้ครับพี่! รีบไปดูก่อนเถอะครับ ก่อนที่น้ำจะกัดเซาะฐานรากเสียหาย!" รินทร์หน้าถอดสีทันทีในฐานะสถาปนิกผู้ออกแบบระบบ เภสัชกรของโครงสร้างอาจจะทนได้ แต่น้ำรั่วซึมในระบบใต้ดินคือฝันร้ายที่สุด เขารีบคว้าหมวกนิรภัยขึ้นมาสวมแล้วก้าวฉับๆ ออกจากโต๊ะทำงานโดยไม่รอช้า โดยมีธันวาก้าวตามติดมาอย่างกระชั้นชิด แต่ทว่า... ในวินาทีที่รินทร์กำลังจะพ้นประตูทางออกชั่วคราวเพื่อวิ่งไปสมรภูมิโซน C มือหนาของธันดากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของเขาไว้แน่น แรงดึงรั้งทำให้รินทร์ต้องหันกลับไปมองด้วยความฉงน วิศวกรหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ข้างหู กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่ทรงพลังและจริงจังจนหัวใจของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวาบ "เรื่องสายตาเมื่อกี้... ผมจำได้ทุกรายละเอียดนะคุณรินทร์ ไว้เคลียร์กันยาวแน่หลังเคลียร์เรื่องท่อน้ำนี่เสร็จ!" ขอขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความระทึกและเคมีชวนจิกหมอนในตอนนี้ด้วยนะคะ บทหน้ามารลุ้นกันค่ะว่าศึกท่อแตกและศึกหัวใจครั้งนี้จะจบลงอย่างไร รับรองว่าแซ่บพริกสิบเม็ดแน่นอนค่ะ!