เริ่มเกมรุกที่ไม่มีใครยอมใคร

"เรายังคุยกันไม่จบนะ... คุณสถาปนิก" ประโยคทิ้งท้ายที่ยังติดตรึงอยู่ในโสตประสาท ไม่ได้ทำให้รินทร์รู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... สถาปนิกหนุ่มเพอร์เฟกต์ชันนิสต์กลับหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นอย่างเยือกเย็นและท้าทาย ราวกับแมวตัวโปรดที่กำลังรอคอยให้เสือร้ายตะปบเหยื่อ แต่ขอโทษที... ในเกมนี้ ไม่มีใครยอมตกเป็นเหยื่อของใครทั้งนั้น "ถ้าหมายถึงเรื่องโครงสร้างเสาเอ็นที่ผมท้วงติงไปเมื่อเช้า ผมยินดีรับฟังถ้าคุณมีเหตุผลทางวิศวกรรมที่ดีพอ ไม่ใช่ใช้แต่อารมณ์ดิบเถื่อนมาคุยกัน" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมบาดลึก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาสบประสานกับนัยน์ตาดุดันของธันวาอย่างไร้ความหวาดหวั่น ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดของผู้ชายสายลุยเริ่มคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของสถาปนิกหนุ่ม แต่นอกจากรินทร์จะถอยหลังหนี เขากลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท้าทายความใกล้ชิดนั้นด้วยความถือดี "อารมณ์ดิบเถื่อนอะไรกันครับ คุณสถาปนิก... ผมก็แค่พูดความจริง ว่าหน้างานจริงมันไม่ได้สวยหรูเหมือนในกระดาษบลู프รีนต์ที่คุณวาดฝันไว้หรอก" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่จงใจยียวน "แต่ถ้าคุณอยากคุยเรื่องโครงสร้าง... ผมว่าเราไปคุยกันในที่ลับตาคนหน่อยดีกว่า มุดไปดูหน้างานโซน C ด้วยกันไหมล่ะครับ เผื่อคุณจะได้เห็นว่า 'ของจริง' มันเร้าใจกว่าลายเส้นบนกระดาษเยอะ" "อุ๊ย! ขอโทษครับคุณธันวา คุณรินทร์! พอดีผมเดินผ่านมา... เอえ ไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะสวีทหวานแหวว... เอ๊ย คุยงานกันนะคร้าบ!" เสียงกวนประสาทของคุณพีทผู้รับเหมาจอมกะล่อนดังแทรกขึ้นมาทันท่วงที พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ปิดไม่มิด พีทยกมือขึ้นปิดตาแต่แยกนิ้วกว้างเสียจนเห็นประกายตาพราวระยับ "เชิญคุยกันต่อตามสบายเลยครับ พอดีปูนเพิ่งมาลง ผมต้องรีบไปคุมงานทางโน้นนนนแล้ว" ว่าแล้วเจ้าพ่อผู้รับเหมาตัวแสบก็ชิ่งหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ทั้งคู่ยืนอยู่ท่ามกลางโครงสร้างเหล็กและฝุ่นปูนซีเมนต์กันตามลำพังอีกครั้ง รินทร์ตวัดสายตากลับมามองวิศวกรหนุ่มที่ยังคงยืนยันคำเดิมด้วยท่าทีลอยหน้าลอยตา "มุกตลกฝืดๆ ของคุณใช้ไม่ได้ผลกับผมหรอกนะ คุณธันวา ถ้าไม่มีเรื่องงานที่มีสาระมากกว่านี้ ผมขอตัวไปตรวจแบบแปลนชั้นสองต่อดีกว่า" "เดี๋ยวก่อนสิครับ" ธันวาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวไว้โดยไม่ทันให้ตั้งตัว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่ทว่ามั่นคงและเด็ดขาดจนรินทร์ต้องชะงัก "ใครบอกว่าผมล้อเล่น... ผมจีบจริง ต่างหากล่ะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มที่ปกติมักจะมองโลกด้วยความขัดแย้งและหงุดหงิด บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความจริงจังที่ร้อนแรงเสียจนคนถูกมองต้องเสมองทางอื่นเพื่อซ่อนจังหวะหัวใจที่กระตุกวูบ รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติแล้วดึงข้อมือกลับอย่างแรง "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ! สมองกระทบกระเทือนจากเหล็กเส้นตกใส่หรือไง ถึงได้เพ้อเจ้อไม่เลือกเวลาแบบนี้" "ปากเก่งชะมัด" ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู "ปากแบบนี้สินะ ที่ทำให้ผมต้องยอมเสียเวลาขับรถข้ามจังหวัดมาคุมไซต์งานห่วยๆ นี่ทุกวัน... ก็เพราะอยากมาดูคนปากจัดแถวนี้โดยเฉพาะเลยแหละ" "นี่คุณ!" รินทร์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอแดดของบ่ายนี้หรือเพราะคำพูดกำกวมชวนใจสั่นของคนตรงหน้ากันแน่ สถาปนิกหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความนิ่งสงบกลับคืนมา ก่อนจะยิ้มหวานหยาดเยิ้มชนิดที่ถ้าใครเห็นต้องขนลุก "ถ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำ แนะนำให้ไปเช็คความลาดเอียงของพื้นคอนกรีตโซน A นะครับ เพราะดูท่าทางสมองคุณน่าจะเอียงไปข้างนึงแล้วเหมือนกัน" พูดจบ รินทร์ก็สะบัดตัวเดินหนีขึ้นบันไดโครงสร้างเหล็กชั่วคราวอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธันวายืนมองตามด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ วิศวกรหนุ่มยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองเบาๆ พลางพึมพำกับตัวเองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม "ปากจัดเป็นไฟแบบนี้แหละ... น่าปราบให้พยศนัก" ตลอดช่วงบ่าย การทำงานในไซต์ดำเนินไปอย่างดุเดือดเผ็ดร้อนยิ่งกว่าสภาพอากาศภายนอก ทุกครั้งที่ธันวาเดินตรวจงานผ่านโต๊ะทำงานชั่วคราวของรินทร์ มักจะมีประโยคเชือดเฉือนคมคายถูกโยนใส่กันไปมาเสมอ รินทร์ใช้ความเนี๊ยบและเหตุผลทางสถาปัตยกรรมมาหักล้าง ขณะที่ธันวาใช้ความกวนประสาทและลูกตื๊อเข้าประชิดตัว จนทีมงานและคนงานก่อสร้างต่างพากันลอบอมยิ้มกับเคมีประหลาดๆ ที่ทั้งกัดทั้งจิกแต่กลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด จนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มสาดส่องผ่านโครงสร้างปูนเปลือยทอดเงายาวทับซ้อนกัน รินทร์ที่กำลังงละมวนอยู่กับการตรวจเช็คดีเทลบัวผนังในห้องโถงชั้นล่าง ต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาบังแสงไฟ "ยังไม่กลับอีกเหรอครับท่านสถาปนิก หรือว่าติดใจรอยยิ้มของวิศวกรแถวนี้ จนไม่อยากกลับบ้านซะแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซوขึ้นทันที รินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่โดยเงยหน้าขึ้นจากกระดาษบลูพริ้นท์ "ผมรอตรวจความเรียบร้อยรอบสุดท้ายต่างหาก ไม่เหมือนใครบางคนที่มีหน้าที่แค่มาเดินกวนประสาทชาวบ้านไปวันๆ" ธันวาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่จู่ๆ เขาก็สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินทร์จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ ร่างสูงกักตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันผนังคร่อมไว้ ดวงตาคมกริบก้มลงมองสบตาในระยะประชิดที่ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รินทร์พยายามจะถอยหนีแต่ไร้ทางหนี "คุณ... จะทำอะไร ถอยไปนะ" "ไม่ถอย..." ธันวาตอบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ก็บอกแล้วไง... ว่าผมเอาจริง" หัวใจของรินทร์เต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความเงียบของห้องโถงที่ไร้ผู้คนทำให้เสียงหายใจของกันและกันเด่นชัดขึ้นมา สถาปนิกหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลหาคำพูดมาสวนกลับอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่าสายตาคู่คมที่มองมากลับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คำพูดทุกคำติดอยู่แค่ที่ลำคอ ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่คืบเดียว... *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของธันวาแผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา วิศวกรหนุ่มจิ๊ปากอย่างขัดใจ สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่มารบกวนเวลาสำคัญ แต่ก่อนที่ธันวาจะได้กดตัดสาย เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนโหว่กเหวกจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน "คุณธันวา! คุณรินทร์! แย่แล้วครับ! ท่อประปาหลักโซน VIP เกิดแตกทะลัก น้ำทะลักท่วมชั้นใต้ดินตอนนี้เลยครับ!" ธันวาชะงัก นัยน์ตาดุดันฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาสบตากับรินทร์ที่ตอนนี้รีบดันอกเขาออกแล้วสะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำ "ฝากไว้ก่อนเถอะคุณสถาปนิก" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบข้างหูกwอย่างเสียดาย ก่อนจะผละตัวออกห่างแล้วหันไปตะโกนสั่งการลูกน้องเสียงดังลั่น รินทร์ยืนหอบหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ พลางคิดว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของสงครามประสาทที่ไม่มีวันยอมแพ้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น แต่ทว่า... ในวินาทีที่ธันวาหันหลังกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะวิ่งออกไปแก้ปัญหาหน้างาน วิศวกรหนุ่มกลับส่งยิ้มร้ายกาจมาให้ พร้อมกับขยับปากพูดไร้เสียงที่อ่านได้ความว่า... *คืนนี้... เรายังเคลียร์กันไม่จบ* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและร่วมลุ้นไปกับความปากแข็งของทั้งคู่เสมอนะคะ