แผนซ้อนแผน

เอกสารงบประมาณฉบับแก้ไขครั้งที่สามถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *'ปัง'* จนแฟ้มสันห่วงแทบกระเด้ง รินทร์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ปลายนิ้วเรียวยังคงเลื่อนดูเส้นลายเส้นแบบแปลนโครงสร้างที่ซ้อนทับกันอยู่ด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ราวกับเสียงตบโต๊ะเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงวันบินผ่าน "คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะสถาปนิก... นี่มันล้ำเส้นงบประมาณที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดคุ้นหูทำให้รินทร์ต้องถอนหายใจยาวเหยียด เขาค่อยๆ วางสไตลัสลง เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มร่างสูงไหล่กว้างที่ยืนค้ำหัวโต๊ะอยู่ วิศวกรหนุ่มหน้าดุอย่างธันวาในเวลานี้กำลังขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นตรงหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม แว่นสายตาไร้กรอบที่เจ้าตัวสวมเวลาตรวจแบบยิ่งขับให้ดวงตาคมกริบคู่นั้นดูดุดันและอันตรายเป็นเท่าตัว "ถ้าผมไม่ล้ำเส้นตรงนี้ โครงสร้างรับน้ำหนักของปีก West Wing ก็จะพังถล่มลงมาทับคนงานของคุณตายคาไซท์งานน่ะสิคะ คุณวิศวกรขัดใจโลก" รินทร์ย้อนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ดวงตากลมโตราวกับแมวป่ามองตอบอย่างไม่เกรงกลัว "หรือว่าคุณยอมแลกชีวิตคนงานกับเงินทอนส่วนต่างเข้ากระเป๋าใครบางคนล่ะคะ?" ธันวาชะงักกึก สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ประกายความหึงหวงหรือความโกรธกันแน่นะที่ฉายชัดอยู่ในนั้น แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร มันถูกกลบด้วยรอยยิ้มมุมปากหยันๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่ ตั้งแต่ได้ไอ้คุณพีทผู้รับเหมาจอมกะล่อนมาเป็นลูกคู่คอยหนุนหลัง" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนรินทร์ต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ "อย่าลืมสิว่าคนที่จะต้องเซ็นอนุมัติแบบแปลนและงบตัวจริง... คือผม คนนี้" นิ้วแกร่งเคาะลงที่อกเสื้อตัวเองเบาๆ สองครั้ง แววตากรุ้มกริมแกมท้าทายมองตรงมาที่คนปากดีที่นั่งเชิดหน้าอยู่ตรงหน้า รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจนอยากจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กมาฟาดหัวหนาๆ ของวิศวกรซึนเดระคนนี้สักทีสองที ให้ตายเถอะ... ปากบอกว่าเกลียดนักหนa แต่เวลาที่อีกฝ่ายโน้มตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นปูนอ่อนๆ แบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมของเขากลับเต้นผิดจังหวะเสียได้! "ถ้าคุณแน่จริง ก็เซ็นอนุมัติสิคะ..." รินทร์แกล้งเอียงคอท้าทาย ขยับตัวเข้าหาโดยไม่ยอมถอยร่น "หรือว่า... กลัวว่าแผนการสกปรกของใครบางคนในบริษัทจะแดงขึ้นมา จนคุณไม่กล้าเอาชื่อเสียงตัวเองมาแลกกันแน่?" คำพูดนั้นทำให้แววตาของธันวาเปลี่ยนไปทันที ความขี้เล่นและท่าทีเยยหยันเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความจริงจังที่ทรงพลัง ธันวามองลึกเข้าไปในดวงตาของสถาปนิกคนเก่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของรินทร์จนสถาปนิกหนุ่มต้องกลั้นหายใจ "รู้ทันที... แล้วยังทำเป็นใจกล้าเดินเข้ามาร-..." ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปาก *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความบาลান্সอันตรายนั้นพอดี ธันวาผละตัวออกอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิด ขณะที่รินทร์แอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก (และเสียดายเล็กน้อยแบบไม่ยอมรับกับตัวเอง) "เข้ามาค่ะ" รินทร์ปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติทันที ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับร่างท้วมเล็กน้อยของคุณพีท ผู้รับเหมามือทองที่วิ่งวุ่นหน้าดำคร่ำเครียด ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึึก สีหน้าของอีกฝ่ายดูตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "คุณรินทร์ครับ... คุณธันวาครับ แย่แล้วครับ!" คุณพีทละล่ำละลักปิดประตูห้องล็อคกลอนอย่างแน่นหนาก่อนจะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาใกล้โต๊ะ "ไอ้คนที่เราสงสัย... มันไหวตัวทัน มันกำลังจะเอาฮาร์ดดิสก์สำรองข้อมูลบัญชีลับหนีออกนอกประเทศเที่ยวบินรอบห้าทุ่มคืนนี้ครับ!" รินทร์ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที แววตาคมกริบประกายความตื่นเต้นระคนมั่นใจ "แผนที่เราวางไว้ตกปลาใหญ่... เริ่มทำงานแล้วสินะคะ" ธันวาหันขวับมามองรินทร์ทันที ดวงตาดุดันฉายแววไม่เห็นด้วยอย่างรุนแรง "นี่พวกคุณสองคนแอบไปวางแผนกันเองโดยไม่บอกผมก่อนงั้นเหรอ? รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน พวกมันมีอิทธิพลนะรินทร์!" "ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วเราจะดึงหางจิ้งจอกออกมาจากรูได้ยังไงคะคุณธันวา?" รินทร์ตอกกลับเสียงแข็ง ไม่ยอมลดละ "คุณมัวแต่ห่วงฟอร์ม ห่วงกลัวเสียหน้า จนปล่อยให้พวกมันโกงกินงบประมาณโครงการเราไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ถ้าคุณกลัวนัก... ก็อยู่เฉยๆ แล้วนั่งดูผมจัดการเองเถอะค่ะ!" "รินทร์!" ธันวาคำรามต่ำด้วยความโมโห มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของรินทร์ไว้แน่น แรงบีบไม่ได้เจตนาทำร้ายแต่เต็มไปด้วยความร้อนรน "ไม่ใช่เวลามาประชดนะ! ผมไม่ได้กลัวเสียหน้า แต่ผมกลัวคุณเจ็บตัวต่างหากเล่า!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากปากของวิศวกรหนุ่มสายซึนด้วยน้ำเสียงที่เผลอหลุดความห่วงใยออกมาจนหมดเปลือก รินทร์ชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อปะทะกับแววตาที่ไหวระริกด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิดภายใต้กรอบแว่นนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ คุณพีทที่ยืนอยู่ข้างๆ กระแอมไอเบาๆ สองทีแก้เก้อ พลางยกมือขึ้นเกาหัว "เอ่อ... คือว่า... ถ้าจะสวีทกันรบกวนเคลียร์คดีทุจริตแสนล้านนี่ให้เสร็จก่อนดีไหมครับท่านวิศวกร ท่านสถาปนิก? ตอนนี้รถตู้ของคนร้ายกำลังเคลื่อนออกจากโกดังคลังสินค้าแล้วนะครับ!" ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมปล่อยมือออกจากข้อมือของรินทร์อย่างจำใจ แต่ดวงตายังคงจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ให้มันได้อย่างนี้สิ... ทางสะดวกเมื่อไหร่ ผมจะคิดบัญชีกับความดื้อของคุณแน่รินทร์" "เชิญค่ะ... ถ้าคุณชนะผมได้ก่อนนะ" รินทร์ยักคิ้วท้าทาย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม ความตื่นเต้นเร้าใจพุ่งพล่านไปทั่วร่าง รถยนต์อเนกประสงค์คันหรูพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถสำนักงานใหญ่ฝ่าความมืดของค่ำคืนกรุงเทพมหานคร โดยมีรถสปอร์ตสีดำของธันวาขับนำหน้าเปิดทางให้ และรถกระบะของคุณพีทคอยปิดท้ายประกบหลัง แผนการซ้อนแผนที่ถูกร้อยเรียงขึ้นอย่างประณีตกำลังเข้าสู่บททดสอบสุดท้าย เป้าหมายคือท่าเรือขนส่งสินค้าส่วนบุคคลริมแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ซึ่งแสงไฟนีออนสลัวสาดส่องกระทบผืนน้ำระยิบระยับ ลมแม่น้ำพัดโชยกลิ่นไอความชื้นและกลิ่นเหล็กสนิมเข้ามาปะทะจมูกทันทีที่พวกเขาก้าวลงจากรถ รินทร์ก้าวฉับๆ ไปหลบหลังตู้คอนเทนเนอร์สีส้มสนิมเขรอะ สายตาคมกริบกวาดมองไปยังโกดังหมายเลข 7 เบื้องหน้า เห็นเป้าหมายกำลังหิ้วกระเป๋าเอกสารสีดำใบใหญ่เดินรีๆ รอๆ อยู่ข้างเรือสปีดโบ๊ทลำเล็กที่จอดเทียบท่า เครื่องยนต์เรือส่งเสียงคำรามเบาๆ เตรียมพร้อมหลบหนี "มันอยู่ตรงนั้น..." รินทร์กระซิบเบาๆ พลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเตรียมกดบันทึกภาพหลักฐานมัดตัว ทว่า... ในวินาทีที่รินทร์ก้าวเท้าออกไปจากมุมอับเพื่อเผชิญหน้ากับคนร้าย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็พุ่งพรวดออกมาจากเงาอับของตู้คอนเทนเนอร์ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับแสงแฟลชวับและปลายกระบอกโลหะเย็นเฉียบที่จ่อตรงมายังแผ่นหลังของเขา! "ห้ามขยับ! ส่งกระเป๋ามาแล้วหันหน้ามาซะดีๆ ไอ้พวกสอดรู้สอดเห็น!" เสียงแหบพร่าของชายแปลกหน้าตะโกนลั่น พร้อมกับแรงกระชากที่กระชากแขนของรินทร์อย่างแรงจนเซถอยหลัง "รินทร์!" เสียงตะโกนด้วยความตกใจสุดขีดของธันวาคำรามก้องท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่คนร้ายทันทีโดยไม่คิดชีวิต *ปัง!* เสียงวัตถุบางอย่างกระทบกันดังสนั่น ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย รินทร์ที่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นเงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่หยุดเต้น ธันวากำลังยื้อแย่งอาวุธกับคนร้ายอย่างดุเดือด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากหัวคิ้วของวิศวกรหนุ่มจนน่ากลัว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมองตรงมาที่รินทร์ด้วยความห่วงหาอาทรอย่างสุดซึ้ง ก่อนที่คนร้ายจะควักวัตถุอีกชิ้นออกจากกระเป๋าเสื้อ... ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับแผนการลับของพี่ธันวาและน้องรินทร์ในตอนนี้นะคะ พุดดิ้งคาราเมลขอส่งกำลังใจให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านค่ะ