กาแฟหนึ่งแก้วกับคำเหน็บแนม

กลิ่นอุ่นๆ ของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษแปลนก่อสร้างที่ยังคงความใหม่ ช่างเป็นส่วนผสมที่ชวนให้ปวดหัวพอกับผู้ชายเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่กำลังกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของดิฉันอยู่ ณ วินาทีนี้ค่ะ "ดื่มซะ ก่อนที่มันจะจืดสนิทเหมือนหน้าตาตอนที่คุณกำลังเถียงผมเมื่อคืน" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับแก้วกาแฟกระดาษสีคราฟท์ที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะเบาๆ จนของเหลวสีเข้มกระฉูดแตะขอบแก้วเล็กน้อย รินทร์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ที่วันนี้สรรหาชุดลำลองเป็นเสื้อยืดสีดำสนิทแนบเนื้อ ยิ่งขับให้ไหล่กว้างและกล้ามเนื้อภายใต้ร่มผ้านั้นดูโดดเด่นจนน่าหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร ปากหมาเป็นกิจวัตร แต่ดันขยันหาเรื่องมาใส่ใจอยู่เรื่อย "ขอบคุณค่ะสำหรับความกรุณา... แต่เกรงใจจัง กลัวว่ากาแฟแก้วนี้จะมีส่วนผสมของยาเบื่อหนูที่คุณแอบใส่มาเพื่อกำจัดคู่ปรับทางความคิดซะอีก" รินทร์ยิ้มหวานหยด ยิ้มแบบที่นางงามในเวทีระดับประเทศยังต้องอาย แต่แววตาคมกริบกลับจ้องทะลุผ่านกรอบแว่นสายตาไปที่ธันวาแบบไม่ยอมแพ้ ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุพราวระยับด้วยประกายความขบขันที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาLดขรึม ขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะเขียนแบบจนรินทร์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นมิ้นท์เย็นๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นระยะห่างที่อันตรายเกินไปสำหรับคนที่เป็น "คู่กัด" กันในสนามงาน "ระดับผมไม่ลงทุนใช้ยาเบื่อราคาถูกหรอกครับ คุณสถาปนิก... เสียชื่อวิศวกรคุมงานก่อสร้างระดับประเทศหมด" ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย องศาใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนรินทร์ได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายชัดเจน "อีกอย่าง ถ้าผมจะกำจัดคุณ ผมมีวิธีอื่นที่ดีกว่าการวางยาตั้งเยอะ... เช่น การสั่งรื้อผนังที่คุณออกแบบผิดสเปกสักสบรอบ ให้คุณมานั่งปวดหัวแก้แบบจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน แบบนั้นสะใจกว่าตั้งเยอะว่าไหมครับ?" ไอ้บ้าเอ๊ย! รินทร์จิกเล็บลงบนฝ่ามือใต้โต๊ะอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มกระตุก มือเรียวคว้าแก้วกาแฟขึ้นมาถือไว้ราวกับว่ามันคือคอของคนตรงหน้า แล้วเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แบบไม่หลบเลี่ยง "ขอบคุณสำหรับความหวังดีเรื่องงานนะคะคุณธันวา แต่โครงสร้างบ้าๆ บอๆ ที่คุณคำนวณมาต่างหากที่ทำให้ดิฉันต้องแก้แบบจนตาคล้ำเป็นแพนด้าแบบนี้!" รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ส่วนกาแฟนี่..." สถาปนิกคนสวยทำท่าสูดดมกลิ่นช้าๆ ก่อนจะทำหน้าแหย "อืม... รสชาติแย่พอกับนิสัยคนซื้อเลยค่ะ ขมปี๋แถมยังติดรสชาติฝาดๆ ชอบกล" ธันวาชะงักไปนิด ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ใครจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีปากจัดและคำพูดกัดจิกที่ธันวาพ่นออกมาเมื่อครู่ มันคือความพยายามอย่างยิ่งยวดในการซ่อนรอยยิ้มคลั่งรักเอาไว้... ก็ใครใช้ให้ยายสถาปนิกปากเก่งคนนี้ทำหน้าเหนื่อยอ่อนจนน่าสงสารเมื่อคืนล่ะครับ? ถึงปากจะบอกว่าเกลียดนักหนา แต่ไอ้กาแฟแก้วโปรดที่สั่งพิเศษลดหวานเพิ่มช็อตจากร้านโปรด ยี่ห้อที่อีกฝ่ายชอบนักหนาก็ตั้งใจขับรถไปซื้อวนหามาให้ถึงสามกิโลเมตรเชียวนะ! "ปากเก่งแบบนี้... แสดงว่าแรงยังเหลือสินะครับ" ธันวาเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ สายตาคมกวาดมองขอบตาดำคล้ำจางๆ ของคนตรงหน้าโดยไม่หลบซ่อนความห่วงใยที่หลุดรอดออกมาแวบหนึ่ง "ถ้ามีเวลามานั่งต่อปากต่อคำกับผมนัก ก็เอาเวลาไปตรวจแปลนห้องชุดชั้นสิบสองให้เสร็จก่อนเที่ยงจะดีกว่า ไม่งั้นผมจะฟ้องคุณพีทว่าคุณแอบอู้งานมานั่งลับฝีปากกับวิศวกรหนุ่มรูปหล่อ" "หลงตัวเองที่สุด!" รินทร์ค้อนความขวับ สะบัดหน้าหนีไปทางจอคอมพิวเตอร์เพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "เชิญออกไปจากห้องของดิฉันได้แล้วค่ะ รบกวนเวลาทำงาน!" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ยืดตัวตรงเต็มความสูง ขายยาวก้าวถอยหลังออกไปสองก้าว แต่สายตายังคงหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของคนดื้อรั้น "ดื่มกาแฟให้หมดแก้วด้วยล่ะครับคุณรินทร์... ไม่งั้นผมจะถือว่าคุณยอมแพ้ผมในยกนี้" ประโยคท้าทายทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนที่ร่างสูงจะหมุนตัวเดินฮัมเพลงออกไปจากห้องทำงานกระจกใส ปล่อยให้รินทร์นั่งกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความเจ็บใจแกมเข่นเขี้ยวอยู่ในอก มือเรียวหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้ และให้ตายเถอะ... กาแฟบ้าอะไร ทำไมพอดื่มเข้าไปจริงๆ ถึงได้หวานละมุนที่ปลายลิ้นอย่างนี้นะ! ผ่านไปเกือบชั่วโมง ความเงียบสงบในห้องทำงานกลับถูกรบกวนด้วยเสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สองครั้ง รินทร์ที่กำลังงงงวยกับดีเทลหน้าต่างบานเลื่อนเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากไล่วิศวกรปากเสียคนเดิม แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ร่างสูงโปรดของธันวา ร่างท้วมของ "คุณพีท" ผู้รับเหมาจอมกะล่อนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่แปลกไปจากทุกที ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ ดวงตาเรียวรีมองซ้ายมองขวาราวกับกลัวใครมาเห็น "คุณรินทร์ครับ... คือผมมีเรื่องสำคัญฉุกเฉินมากๆ ต้องรีบสารภาพครับ" คุณพีทกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สีหน้าเคร่งเครียดจนรินทร์ต้องวางดินสอในมือลงทันที "เรื่องอะไรคะคุณพีท หรือว่าหน้างานเกิดปัญหาอะไรขึ้น?" "ไม่ใช่หน้างานครับ..." ผู้รับเหมาหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ "คือ... เรื่องแบบก่อสร้างโครงสร้างหลักของตึกเฟสใหม่ ที่คุณธันวาเซ็นอนุมัติให้ลุยสร้างไปเมื่อวานนี้... ความจริงแล้ว มันไม่ใช่แบบที่คุณธันวาตรวจสอบหรอกครับ..." รินทร์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจเริ่มเต้นแรงด้วยความสังหรณ์ใจประหลาด "หมายความว่ายังไงคะ?" "หมายความว่า... แบบที่กำลังตอกเสาเข็มกันอยู่ตอนนี้ คือแบบฉบับแก้ไขล่าสุดที่คุณรินทร์แอบส่งอีเมลมาแก้ให้ตอนตีสามเมื่อวานต่างหากล่ะครับ!" ค้างเติ่งในความเงียบงัน รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ช็อกจนพูดไม่ออกเมื่อรู้ความจริงว่า... ผู้ชายปากร้ายคนนั้น ไม่เพียงแต่แอบตรวจแบบให้เงียบๆ แต่เขายังยอมเอาชื่อเสียงและตำแหน่งวิศวกรควบคุมของตัวเองไปเสี่ยงเซ็นอนุมัติ "แบบฉบับของเธอ" แทนที่จะเป็นแบบมาตรฐาน เพื่อช่วยเซฟเวลาและแรงงานให้เธอได้นอนหลับพักผ่อน! --------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ พุดดิ้งคาราเมลรักทุกคนค่ะ!