คฤหาสน์หลังใหม่ใจกลางเมือง

หน้าจอมือถือสั่นสะเทือนติดต่อกันจนแทบหลุดจากมือ ภาพใบหน้าเหยเกของ "ประธานกิตติ" ผู้บริหารค่ายอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังออกรายการโทรทัศน์สดๆ ร้อนๆ กำลังชี้หน้าด่ากราดมายังผมผ่านหน้าจอ พร้อมกับเสียงตะโกนผ่านลำโพงด้วยความสะใจของพิธีกรรายการว่า "ไอ้หนุ่มสารเลวที่บังอาจฮุบตึกทั้งย่านใจกลางเมือง! แกมันก็แค่ไอ้ขี้คุยที่ใช้เงินสกปรก วันนี้ความจริงจะปรากฏว่าคฤหาสน์โบราณ 'วรวงศ์' ที่แกเพิ่งประมูลไปในราคาร้อยล้าน กำลังจะกลายเป็นกองขยะชิ้นโต เพราะไม่มีทางที่คนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างแกจะมีปัญญาบูรณะมันได้หรอก!" เสียงหัวingเราะเยาะเย้ยจากผู้ชมในสตูดิโอดังลอดออกมา รินลดาที่นั่งอยู่ข้างผมบนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องรับรองพิเศษ เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นเยียบที่ทำให้ผมต้องลอบกลืนน้ำลาย "ริน..." ผมส่งเสียงทักเบาๆ พยายามจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางที่กำเข้าหากันแน่น แต่เธอกลับชักมือหลบด้วยใบหน้าเรียบเฉย "คุณเมฆาคะ..." รินลดากอดอก สายตาคมกริบมองตรงมาที่ผม "นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณเล่นใหญ่จนเป็นข่าวหน้าหนึ่ง... แต่การไปประมูลคฤหาสน์ผีสิงอายุร้อยปีที่มีตำนานว่าเจ้าของเดิมฆ่ายกครัวเนี่ย คุณวางแผนจะให้ฉันไปเป็นผีเฝ้าเรือนหรือไงคะ?" น้ำเสียงของเธอนั้นราบเรียบ แต่มันแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่ทำเอาผมซึ่งเป็นเจ้าของตึกครึ่งย่านต้องรีบยกมือยอมจำนน "โธ่ รินลดาก็... ผมแค่อยากให้คุณได้อยู่บ้านที่สมฐานะ 'ว่าที่ภรรยาของเศรษฐีพันล้าน' ต่างหากล่ะครับ" ผมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลบเกลื่อนความผิด "อีกอย่าง คฤหาสน์หลังนั้นไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ข่าวลือเขาว่าหรอกครับ มันแค่ขาดการดูแล และที่สำคัญ... ผมซื้อมาในราคาถูกกว่ากระเป๋าแบรนด์เนมที่คุณชอบสะสมเสียอีกนะ" รินลดาถอนหายใจยาวเหยียด เธอยอมแพ้ให้กับความหน้ามึนของผมทุกทีสิน่า เธอยื่นมือมาเคาะหน้าผากผมเบาๆ หนึ่งที "ถ้าบ้านหลังนั้นมีผีโผล่มาแม้แต่ตัวเดียว คุณต้องเป็นคนไล่มันออกไปด้วยตัวเองนะเมฆา" ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์โรลส์รอยซ์สีดำสนิทก็เคลื่อนตัวมาจอดสนิทอยู่เบื้องหน้าประตูเหล็กดัดโบราณของคฤหาสน์วรวงศ์ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนน่าขนลุก ต้นไทรใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมตัวอาคารสไตล์โคโลเนียลที่แม้จะทรุดโทรมไปตามกาลเวลา แต่โครงสร้างสถาปัตยกรรมยังคงความยิ่งใหญ่อลังการไว้อย่างครบถ้วน ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ เสียงซุบซิบคุยกันของกลุ่มนักข่าวและทีมงานรายการโทรทัศน์ที่ประธานกิตติส่งมาแอบถ่ายก็ดังแว่วมาจากพุ่มไม้ฝั่งตรงข้าม พวกเขากำลังรอสมน้ำหน้าผมกับรินลดา "ดูนั่นสิครับท่านผู้ชม! สองผัวเมียกระเป๋าแบนกำลังเดินเข้าสู่สุสานชัดๆ คฤหาสน์ผีสิงหลังนั้นไม่มีทางซ่อมเสร็จได้ภายในชาติ ีนี้แน่!" เสียงผู้สื่อข่าวภาคสนามกระซิบใส่ไมโครโฟนอย่างออกรส ผมเหลือบตามองกลุ่มคนพวกนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ "คุณวิชัย" ผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนรออยู่หน้าประตูรั้วพร้อมกับทีมสถาปนิกและวิศวกรชื่อดังระดับประเทศอีกสิบกว่าชีวิต "ท่านประธานครับ ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ" คุณวิชัยโค้งตัวด้วยความเคารพ "ทีมงานระดับโลกที่เราจ้างมาด้วยงบสามร้อยล้านบาท เริ่มเข้าเคลียร์พื้นที่ภายในตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ รับรองว่าภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ คฤหาสน์วรวงศ์จะถูกเนรมิตให้กลายเป็น 'คฤหาสน์โมเดิร์นคลาสสิก' ที่หรูหราที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตามที่คุณเมฆาต้องการทุกประการครับ" ผมโอบไหล่รินลดาให้เดินเคียงคู่กันเข้าไปข้างใน ขณะที่ประตูเหล็กดัดบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้า... เสียงเครื่องมือช่างนับร้อยชีวิตดังกระหึ่ม ทีมงานมืออาชีพกำลังเร่งมือปรับปรุงภูมิทัศน์อย่างเป็นระบบ แสงไฟสปอตไลท์ส่องสว่างจ้าขับเน้นความงามของตัวอาคารที่ถูกทำความสะอาดและซ่อมแซมโครงสร้างจนดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ ไม่มีคราบสกปรก ไม่มีบรรยากาศน่ากลัว มีแต่ความอลังการงานสร้างที่สะกดทุกสายตา ในขณะที่ผมกำลังจะหันไปกระซิบหยอกล้อรินลดาเรื่องห้องนอนใหม่ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของผมก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ ผมหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงID แต่เมื่อกดรับ สายตาก็ต้องหรี่ลงเมื่อได้ยินเสียงปลายสายหัวเราะเยาะเย้ยด้วยความสะใจ "แกสินะไอ้เมฆา! แกคิดว่าเอาเงินไปละลายกับคฤหาสน์ผีสิงนั่นแล้วฉันจะกลัวรึไงวะ? บอกให้รู้ไว้ซะ ว่าที่ดินผืนนั้นติดคดีฟ้องร้องระดับประเทศ แกเตรียมตัวหมดตัวและติดคุกหัวโตได้เลย!" เสียงของประธานกิตติดังทะลุโทรทัศน์ย้อนหลังที่เปิดค้างไว้ พร้อมกับเสียงเคาะประตูรั้วด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว รินลดาขมวดคิ้วมุ่น เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ผมยิ้มรับความวุ่นวายนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะกดเปิดสปีคเกอร์โฟนให้เสียงของประธานกิตติดังลั่นไปทั่วบริเวณโถงคฤหาสน์ แล้วเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "คดีฟ้องร้องอะไรกันครับประธานกิตติ... ในเมื่อเอกสารสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ทั้งหมด ตอนนี้มันอยู่ใต้ชื่อของ 'บริษัท เมฆาวิชั่น จำกัด' ที่เพิ่งกว้านซื้อหุ้นใหญ่ทั้งหมดในบริษัทของคุณเมื่อสิบนาทีที่แล้วเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" ปลายสายเงียบกริบไปทันที ลมหายใจหอบกระชั้นดังลอดเข้ามาในสายอย่างชัดเจน ผมยกย่องมือขึ้นแตะปุ่มบนหน้าปัดนาฬิกาสมาร์ทวอทช์หรูเพื่อส่งคำสั่งสุดท้ายไปยังระบบการเงินส่วนกลาง พร้อมกับเอ่ยประโยคตัดจบที่ทำเอาคนฟังทางบ้านต้องช็อกตาค้าง "และตอนนี้... ผมก็เพิ่งกดอนุมัติงบอีกหพันล้านเพื่อทุบตึกสำนักงานใหญ่ของคุณทิ้ง เพื่อสร้างเป็นลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวให้รินลดาเรียบร้อยแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่อยู่เคียงข้างความแสบสันต์ในครั้งนี้ด้วยนะครับ