การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

เสียงแจ้งเตือนการหักยอดเงินมัดจำค่าก่อสร้างก้อนแรกดังขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชายที่รวยที่สุดในพริบตา... "ยอดเงินหักสำเร็จ... หนึ่งพันล้านบาทถ้วนครับ คุณเมฆา" เสียงของระบบแจ้งเตือนผ่านแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองพิเศษ ณ ใจกลางย่านธุรกิจ การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายระหว่างเมฆาและตระกูลอภิมหาอำนาจ "บูรพาคเชนทร์" มาถึงจุดที่อากาศในห้องแทบจะกลายเป็นพิษ เมื่ออำนาจเงินสดและอิทธิพลมืดกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด "หนึ่งพันล้านเหรอ? แกคิดว่าเงินซื้อพวกเราได้หรือไงวะ ไอ้เด็กสร้างภาพ!" พงศธร ทายาทอันดับหนึ่งแห่งตระกูลบูรพาคเชนทร์ ตบโต๊ะไม้สักทองเสียงดังสนั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามใช้ส่วนสูงและบารมีกดดันเมฆาที่นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอย่างสบายใจ รอบตัวของพงศธรมีชายชุดดำร่างยักษ์ไม่ต่ำกว่าสิบคนยืนปิดล้อมทางออกทุกด้าน นี่คือการใช้อิทธิพลมืดครั้งสุดท้าย เพื่อบีบให้เมฆายอมคายโฉนดที่ดินทั้งย่านกลับคืนให้ตระกูลของพวกเขาในราคาเศษดิน เมฆาวางแก้วกาแฟลงบนจานรองอย่างช้าๆ เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องในความรู้สึกของทุกคนในห้อง เขาสบตาพงศธรด้วยแววตาเรียเฉย ไร้ความหวาดกลัวอย่างที่อีกฝ่ายคาดหวัง "เงินอาจจะซื้อความเคารพจากคนอย่างคุณไม่ได้หรอกครับคุณพงศธร... เพราะคนอย่างคุณ คงต้องใช้ 'ความพินาศ' ถึงจะเข้าใจอะไรได้ดีขึ้น" เมฆายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ปากดีนักนะ! มึงรู้ไหมว่ากูสั่งปิดโครงการมึงได้ภายในห้าวินาที! ตำรวจ อัยการ หรือแม้แต่รัฐมนตรี... ไม่มีใครกล้าช่วยมึงหรอกในเมืองนี้ เซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ซะ ไม่อย่างนั้น... แฟนสาวที่ร้านกาแฟของมึง อาจจะเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาก็ได้นะ" พงศธรหัวנסในลำคออย่างเยือกเย็น งัดเอาไม้ตายสุดท้ายออกมาขู่ ทันทีที่ชื่อของรินลดาหลุดออกมาจากปากของพงศธร บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปในพริบตา รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของเมฆาเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แววตาคู่คมฉายแววอันตรายที่แม้แต่บอดี้เกิร์ดมืออาชีพยังต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง รินลดาเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง เธอยังคงสวมผ้ากันเปื้อนสีดำจากร้านกาแฟ แต่แววตาที่มองไปยังพงศธรและกลุ่มคนมีอิทธิพลนั้น กลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นจนน่ากลัว ในมือของเธอถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งที่หน้าจอกำลังแสดงเอกสารสำคัญบางอย่าง "ไม่ต้องเสียเวลาขู่หรอกค่ะคุณพงศธร... เพราะตอนนี้ คนที่กำลังจะไม่มีแผ่นดินอยู่ ไม่ใช่พวกเรา" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น รินลดาเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างเมฆา มือเรียววางลงบนบ่าของชายหนุ่มเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณว่าเธอพร้อมจะลุยไปกับเขาในทุกสถานการณ์ พงศธรขมวดคิ้ว "นังนี่... แกกล้าดียังไง..." "ฉันกล้าพอที่จะทำให้บัญชีลับทั้งหมดของตระกูลบูรพาคเชนทร์ที่ซ่อนไว้ในเกาะเคย์แมน ถูกเปิดเผยต่อสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินภายในสามวินาทีนี้ค่ะ" รินลดาแตะหน้าจอแท็บเล็ตเบาๆ หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมถูกเปิดใช้งานอัตโนมัติ เผยให้เห็นเส้นทางการเงิน เอกสารลับ การติดสินบนเจ้าพนักงาน และรายชื่อนักการเมืองระดับสูงที่รับส่วยจากตระกูลบูรพาคเชนทร์ ตัวเลขสีแดงฉานวิ่งพล่านไปทั่วจอราวกับไฟลามทุ่ง สีหน้าของพงศธรเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดในทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มขมับ มือที่เคยกำหมัดแน่นตอนนี้สั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ "ทะ... ทำไมพวกแกถึงมีข้อมูลนี้! นี่มันความลับระดับชาติ!" พงศธรหวีดร้องเสียงหลง ขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เมฆาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขาเดินเข้าไปใกล้พงศธรที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น้ำหนักคำพูดราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางกระหม่อม "โลกนี้น่ะคุณพงศธร... มีกฎเกณฑ์อยู่ข้อหนึ่งที่คนรวยมักจะลืม... นั่นคือ 'เงินซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นจุดจบของพวกคุณเอง' และบังเอิญว่า... ผมเป็นเจ้าของธนาคารที่ปล่อยกู้ให้บริษัทแม่ของคุณทั้งหมด" พงศธรเบิกตากว้างจนแทบถล่น "มะ... หมายความว่า..." ก่อนที่พงศธรจะได้คำตอบ เสียงเฮลิคอปเตอร์จำนวนหลายลำก็บินมาจอดสนิทอยู่บนดาดฟ้าตึก แรงลมจากการพัดกระหน่ำทำให้กระจกห้องสั่นสะเทือน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยชีวิตที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบห้องรับรองนี้ไว้ทั้งหมด ประตูห้องถูกกระชากเปิดอีกครั้ง ชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ซึ่งเป็นอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษ เดินนำหน้าเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบเต็มยศเข้ามาด้วยท่าทีขึงขัง "ท่านพงศธร บูรพาคเชนทร์... คุณถูกจับในข้อหาสมคบคิดฟอกเงินและใช้อิทธิพลมืดข่มขู่คุกคามประชาชนครับ!" เสียงกุญแจมือกระทบกันดังแกร็ก ท่ามกลางความตกตะลึงถึงขีดสุดของฝ่ายตระกูลมหาอำนาจ เมฆายืนกอดอกมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปสบตากับรินลดาที่ส่งยิ้มหวานให้เขาอย่างรู้ใจ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเมฆาสั่นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล [ติ๊ง! ยولการซื้อกิจการเครือข่ายบูรพาคเชนทร์ทั้งหมดเสร็จสิ้นสมบูรณ์ มูลค่าสุทธิ: 50,000,000,000 บาท... ยินดีด้วยครับ คุณคือเจ้าของอาณาจักรใหม่อย่างเป็นทางการ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ