กว้านซื้ออสังหาฯ ในพริบตา

เสียงรูดบัตรดังขึ้น *ติ๊ด!* ยาวนานและชัดเจน พร้อมกับไฟสถานะสีเขียวที่สว่างวาบขึ้นในความเงียบสงัดของโถงทางเข้าสำนักงานเขตที่ดินย่านธุรกิจ ท่ามกลางความอึมครึมของบรรยากาศช่วงบ่าย บิลลี่ เจ้าพ่ออสังหาฯ ท้องถิ่นผู้สวมสูทแบรนด์เนมราคาแพงจนดูราวกับนกยูงอวดขน กำลังหัวร่อออกมาเสียงดังลั่น เขาใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะกระจกใสด้วยท่าทีเย้ยหยัน ดวงตาเรียวเล็กจดจ้องมองร่างของเมฆาและรินลดาด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่บังaอาจมาท้าAทายช้างสาร "ฮ่าๆๆๆ! ระบบแจ้งเตือนบ้าบออะไรของแกวะไอ้หนุ่ม? รูดบัตรผ่านงั้นเหรอ? แกคิดว่าที่นี่คือสนามเด็กเล่นบ้านหลังน้อยของแกหรือไง ถึงได้เล่นขายของเสียงดังกลบเกลื่อนความจนแบบนี้!" เสียงหัวเราะของบิลลี่บาดหูจนรินลดาต้องเผลอขยับมือเรียวเข้าไปกำชายเสื้อเชيرของเมฆาแน่นขึ้น ความกังวลฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย แม้เธอจะเชื่อใจชายหนุ่มข้างกายแค่ไหน แต่ตัวเลขมูลค่าการซื้อขายตึกแถวทั้งย่านการค้านี้มันสูงลิ่วจนเกินกว่ามนุษย์เงินเดือนธรรมดาจะจินตนาการถึง เมฆายังคงยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงมีความกวนประสาทและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มปรายตามองหน้าจอเครื่องรูดบัตรเครดิตพกพาสีดำด้านที่ไร้ซึ่งโลโก้ธนาคารใดๆ บนตัวเครื่อง มันคือ "แบล็กการ์ด ไวโอลิน" บัตรระดับตำนานที่เชื่อมต่อกับระบบมหาศาลซึ่งถูกปลดล็อกโดยเงื่อนไขอันพิสดาร "คุณบิลลี่ครับ... การหัวเราะเสียงดังเกินไปในสถานที่ราชการ นอกจากจะแสดงถึงวุฒิภาวะที่บกพร่องแล้ว มันยังทำให้หน้าของคุณดูตลกยิ่งกว่าตอนที่พยายามใส่สูทไซส์เล็กเกินตัวเสียอีกนะครับ" เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทุ้มนุ่ม แต่วาจานั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความมั่นใจของอีกฝ่ายจนยับเยิน "ปากดีนักนะไอ้สวะ!" บิลลี่ตบโต๊ะเสียงดังลั่น เจ้าหน้าที่ที่ดินหน้าซีดเผือด ทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนถือแฟ้มเอกสารตัวสั่นเทา เพราะรู้ดีว่าบิลลี่มีอิทธิพลในย่านนี้มากแค่ไหน และตึกแถวทั้งโซน A ถึง โซน D เกือบสามร้อยคูหา กำลังอยู่ในขั้นตอนการโอนสิทธิ์ที่บิลลี่วางแผนฮุบซื้อในราคาถูกเพื่อเก็งกำไร แต่ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จขนาดเล็กของธนาคารประจำสำนักงานเขตก็เริ่มส่งเสียงทำงานขึ้นมา *แกร๊ก... แกร๊ก... ซ่า...* กระดาษความร้อนสีขาวยาวเหยียดค่อยๆ ไหลทะลักออกมาจากเครื่องพิมพ์อย่างต่อเนื่อง บิลลี่ชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา เจ้าหน้าที่ที่ดินรีบก้มลงไปมองตัวหนังสือที่วิ่งผ่านหน้ากระดาษด้วยความเร็วสูง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม ร่างทั้งร่างสั่นเทาราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต "ทะ... ธุรกรรมสำเร็จแล้วครับ! ยืนยันการโอนกรรมสิทธิ์ตึกแถวทั้งหมด 280 คูหา และอาคารพาณิชย์ย่านการค้า... ยอดเงินรวมสามพันล้านบาท ถูกชำระเต็มจำนวนแล้วครับ!" เสียงประกาศของเจ้าหน้าที่ดังลั่นห้องโถง ราวกับมีฟ้าผ่าลงกลางกลางวันแสกๆ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ บิลลี่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เมฆาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะดึงบัตรสีดำสนิทเก็บเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น รินลดาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอหันมามองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มที่เธอรู้จักดี ยิ่งคบหากัน เธอกลับพบว่าผู้ชายคนนี้เต็มไปด้วยความลับที่น่าเหลือเชื่อและชวนให้หัวใจเต้นระรัวอย่างประหลาด "เป็นไปไม่ได้! แกเป็นใครวะ! เด็กส่งของกระจอกๆ อย่างแกจะเอาเงินมาจากไหนสามพันล้าน! ตึกพวกนั้นฉันจองไว้หมดแล้วนะเว้ย!" บิลลี่สติหลุด ร้องตะโกนออกมาเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน เขาก้าวเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อของเมฆา *หมับ!* เมฆาไม่ได้ขยับตัวหลบแม้แต่น้อย แต่ทว่า ประตูทางเข้าสำนักงานเขตกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคน ที่เดินเรียงแถวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคามและเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับหน่วยรบพิเศษ ผู้นำกลุ่มคือชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทอง ท่าทางภูมิฐาน ผู้เป็นผู้จัดการภาค