รูดบัตรดำให้ดูเป็นขวัญตา

"ยอดหนี้ทั้งหมดสามแสนห้าหมื่นบาทถ้วนครับคุณแม่ หากไม่ชำระภายในวันนี้ ทางเราจะดำเนินการยึดโฉนดที่ดินผืนนี้ตามกฎหมาย" น้ำเสียงของชายวัยกลางคนในชุดสูทเข้ารูปเอ่ยขึ้นด้วยความรื่นรมย์ แววตาของเขาไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจผู้สูงอายุที่นั่งหน้าซีดตัวสั่นอยู่บนโซฟาเก่าๆ แม้แต่น้อย นายสมชาย เจ้าของสำนักงานปล่อยเงินกู้นอกระบบรายใหญ่ประจำย่าน ยืนไขว่ห้างอยู่กลางห้องรับแขกราวกับตนเองเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอของสมุนมือขวาที่ยืนประกบซ้ายขวายิ่งสร้างบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก นางนภา ผู้เป็นแม่ยายของเมฆา กำลังยกมือสั่นเทาขึ้นกุมขมับ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความจนตรอก หนี้สินเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากความฟุ่มเฟือย หากแต่เกิดจากการกู้ยืมมาต่อชีวิตร้านขายของชำเล็กๆ หลังโควิด และการรักษาตัวยามเจ็บป่วย แต่ดอกเบี้ยมหาศาลกลับพอกพูนจนเกินกว่ามนุษย์เงินเดือนธรรมดาจะหามาใช้คืนได้ในชั่วข้ามคืน รินลดารีบก้าวเข้าไปโอบกอดมารดาด้วยความเจ็บปวด มือเรียวสั่นเทาขณะลูบหลังปลอบโยน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจ้องมองไปยังกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด พยายามเค้นเสียงพูดออกไป "พวกคุณทำเกินไปแล้วนะ! ดอกเบี้ยมันเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้ด้วยซ้ำ พวกเราผ่อนจ่ายต้นไปตั้งเท่าไหร่แล้ว ทำไมถึงยังเหลือยอดสามแสนห้าอีก!" นายสมชายแค่นหัวเราะเสียงดังลั่น ยื่นหน้าเข้าไปใกล้รินลดาด้วยท่าทางคุกคาม "กฎหมายอะไรกันครับคุณน้องสาว? ตอนมากู้ยกมือไหว้ขอร้องผม น้ำตานองหน้าเป็นหมาตกน้ำ ทำไมไม่เห็นพูดเรื่องกฎหมายล่ะครับ? ถ้าไม่มีเงินจ่าย... ก็เอาโฉนดที่ดินพร้อมบ้านหลังนี้มาเซ็นโอนให้ผมซะ หรือไม่อย่างนั้น..." สายตาหื่นกระหายกวาดมองร่างอรชรของรินลดาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ก็ต้องใช้ร่างгаรชรนี่ขัดดอกแทน... ว่าไงล่ะครับ?" "แก... ไอ้คนสารเลว!" รินลดาหน้าชาด้วยความอัปยศ เธอเตรียมจะพุ่งเข้าไปตบหน้าไอ้คนทราม แต่ถูกมืออุ่นของใครบางคนคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน เมฆา ก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสูงโปร่งที่ปกติมักจะดูเรียบง่ายไร้พิธีรีตรอง บัดนี้กลับแผ่รังสีความเย็นเยียบและนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ใบหน้าคมคายไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับยืนอยู่ปากเหว "ใจเย็นๆ ครับที่รัก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเองดีกว่า" เมฆากระซิบเสียงนุ่ม แววตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับสมชายและสมุน สมชายหรี่ตามองเมฆาตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินจากเสื้อยืดราคาถูกและกางเกงยีนส์ซีดๆ แล้ว เขาก็หัวเราะร่วนออกมาทันที "อ๋อ... ไอ้ลูกเขยกระจอกที่เกาะเมียกินนี่เอง หน้าตาอย่างแก แค่ค่าข้าววันๆ ยังต้องลุ้นว่าจะรอดไหม จะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายสามแสนห้า? หรือจะมาช่วยแม่ยายกราบตีนขอร้องผมอีกล่ะ?" ลูกน้องด้านหลังของสมชายพากันหัวาะครืนใหญ่อย่างสนุกสนาน บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยการเหยียดหยามและดูแคลน เมฆาเพียงแค่ยืนฟังเงียบๆ ปล่อยให้พวกมันหัวเราะให้พอใจ ราวกับกำลังมองลิงโลดเต้นบนฝ่ามือ เมฆาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำที่พาดไว้บนพนักเก้าอี้ การเคลื่อนไหวช้าๆ และสุภาพ แต่มันกลับทำให้สมชายรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก นิ้วเรียวหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา มันคือบัตรพลาสติกสีดำสนิท ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากลวดลายชิปทองคำฝังอยู่ และสลักชื่อด้วยอักษรเรืองแสงจางๆ ทว่า เพียงแค่แสงไฟในห้องสะท้อนลงบนพื้นผิวของบัตร มันกลับสะท้อนประกายวาววับที่บ่งบอกถึงความพิเศษระดับที่คนชั้นล่างไม่มีวันได้สัมผัส "บัตรอะไรวะ? สีดำสนิทเชียว ซื้อมาจากร้านทุกอย่าง 20 หรือไงวะลูกพี่ ฮ่าๆๆๆ" สมุนคนหนึ่งแซวขึ้นมาเรียกเสียงหัวเราะ ทว่า... เมื่อสมชายเพ่งมองตัวอักษรและโลโก้จางๆ ที่สลักอยู่บนบัตรนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยค่อยๆ แข็งค้าง ดวงเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สมองของเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบที่ผ่านโลกมาโชกโชนหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว เขาจำมันได้... บัตรเครดิตระดับตำนานที่ออกโดยธนาคารกลางระดับโลก วงเงินไร้ขีดจำกัด (Infinite Black Card) ที่ทั่วทั้งประเทศมีคนถือครองไม่ถึงสิบคน และหนึ่งในนั้นคือมหาเศรษฐีระดับท็อปเท็นของโลก! ไอ้หนุ่มนี่... มันคือใครกันแน่? หรือมันเป็นบัตรปลอม? สมชายพยายามปลอบใจตัวเองด้วยความคิดนี้ แต่มือที่กำไม้กอล์ฟเริ่มสั่นเทา "สามแสนห้าสินะครับ..." เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป "พอดีเลยครับ ช่วงนี้ผมไม่ชอบพกเงินสดติดตัวเยอะ เพราะมันหนักกระเป๋า" เมฆากดโทรศัพท์มือถือเรียกเครื่องรูดบัตร (EDC) ขนาดพกพาที่เขาสั่งให้เลขาจัดการเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ออกจากบ้าน เพียงไม่ถึงสามนาที ชายชุดสูทอีกกลุ่มหนึ่งที่เป็นผู้จัดการสาขาธนาคารใหญ่และทีมงานก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในบ้านหลังเล็กๆ นั้น สร้างความตกตะลึงให้แก่แม่ยายและรินลดาเป็นอย่างมาก "ท่านครับ... เครื่องพร้อมแล้วครับ" ผู้จัดการแบงก์ก้มหัวให้เมฆาโค้งคำนับเกือบ 90 องศา เมฆาเพียงพยักหน้ารับเบาๆ เมฆายื่นบัตรสีดำสนิทใบนั้นให้กับผู้จัดการธนาคารด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสมชายที่ตอนนี้ใบซีดเผือดไร้สีเลือด เมฆายิ้มละมุนให้หนุ่มเจ้าหนี้ที่กำลังอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก "ช่วยรูดชำระหนี้ทั้งหมดของแม่ผม... รวมทั้งดอกเบี้ยบ้าบออะไรนั่นด้วยนะครับ" เมฆาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ก้องกังวานไปทั่วห้อง ผู้จัดการธนาคารรับบัตรด้วยสองมืออย่างระมัดระวังราวกับมันคือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ เสียบลงในเครื่องรูดและกดจำนวนเงินสามแสนห้าหมื่นบาทถ้วน พร้อมกับยื่นเครื่องให้เมฆากดรหัสผ่าน เมฆานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะกดรหัสผ่านหหลักสี่ตัวอย่างมั่นใจ *ติ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!* เสียงสัญญาณอนุมัติการทำธุรกรรมดังลั่นยาวนานท่ามกลางความเงียบงันระดับปวดยอดอกของทุกคนในห้อง... -------------------------------------------------- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอมานะครับ)*