ความเย็นชาที่ละลาย

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกับสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงานสำนักงานกฎหมายของธีร์ธันย์ราวกับเสียงเคาะประตูนรก บรรยากาศภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบใบหน้าคมสันอันเคร่งเครียดของทนายความหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจ ธีร์ธันย์กำลังจ้องมองเอกสารคดีสำคัญที่ศรุตกำลังใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายบีบคั้นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่กำลังกัดกินหัวใจของเขาในยามนี้ ภาพเงาร่างโปร่งบางของรินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยผลักไสอย่างไรเยื่อใย ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด หล่อนกลับมาในฐานะหญิงสาวผู้เข้มแข็ง แววตาคู่สวยคู่นั้นไม่ได้มีความรักหลงเหลือให้อีกต่อไป มีเพียงความเย็นชาและคมมีดแห่งการแก้แค้นที่กรีดลึกเข้ามาในความรู้สึกของเขาอย่างช้า ๆ "คุณยังดื้อดึงที่จะเดินเข้ากองไฟสินะ รินรดา..." ธีร์ธันย์พึมพำกับความว่างเปล่า มือหนากำเอกสารในมือจนยับย่น ความรู้สึกผิดที่เคยพยายามกลบฝังไว้ด้วยคดีความและงานหนัก บัดนี้กลับปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ เขายอมรับกับตัวเองแล้วว่า กำแพงที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความรู้สึก ไม่เคยกันใครออกไปได้เลย... นอกจากตัวเขาเองที่ขังตัวเองไว้ในความหนาวเหน็บนี้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วผิดปกติ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยสำนักงาน "ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โกดังเก็บหลักฐานคดีของศรุตที่ท่าเรือ เกิดเหตุเพลิงไหม้ครับ และคุณรินรดา... เธอติดอยู่ข้างในนั้น!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ ธีร์ธันย์รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น สมองของเขาวูบดับไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นอย่างสม่ำเสมอบัดนี้กลับบีบรัดแน่นจนเจ็บแปลบไปทั่วทรวงอก ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็ว โค่นแฟ้มเอกสารบนโต๊ะร่วงระเนระนาดโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาสกิดฝ่าเท้าก้าวพรวดออกจากห้องด้วยสัญชาตญาณดิบที่เหนือกว่าเหตุผลใด ๆ ทั้งปวง สายฝนข้างนอกกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทว่ามันไม่หนาวเหน็บเท่ากับความกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจของธีร์ธันย์ในวินาทีนี้ ความกลัวที่จะต้องสูญเสียผู้หญิงคนเดิมไปตลอดกาล... โดยที่เขายังไม่ได้เอ่ยคำว่าขอโทษจากหัวใจที่แท้จริงเลยสักครั้ง เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ เพลิงสีแดงฉานกำลังโหมกระหน่ำเผาผลาญโครงสร้างเหล็กของโกดัง เสียงหวูรถดับเพลิงดังระคนกับเสียงฝน เสียงผู้คนแตกตื่นโกลาหล แต่ในหูของธีร์ธันย์กลับอื้ออึงไปหมด ภาพเปลวไฟที่ลุกท่วมเปรียบเสมือนนรกอเวจีที่กำลังกลืนกินคนที่เขารักที่สุด "ริน!" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเยือกเย็นและทรงพลังเสมอในห้องพิจารณาคดี บัดนี้กลับสั่นเครือและแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม น้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาทั้งชีวิตปะปนไปกับหยาดน้ำฝนที่ไหลอาบแก้ม "คุณหนีผมไปไม่ได้นะริน... คุณไม่มีสิทธิ์ตายจากผมไปทั้งที่ยังไม่ได้ฟังคำแก้ตัวจากผม!" ธีร์ธันย์ไม่สนใจเสียงห้ามปรามของเจ้าหน้าที่ดับเพลิง เขากำลังจะพุ่งฝ่าม่านเปลวไฟและควันโขมงเข้าไปข้างในด้วยมือเปล่า ความตายไม่ใช่สิ่งที่เขากลัวอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขากลัวคือการตื่นมาพบว่าโลกใบนี้ไม่มีรินรดาอีกแล้ว ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงคำรามของเปลวเพลิง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็ถูกหามออกมาโดยหน่วยกู้ภัย สภาพของเธอมอมแมมไปด้วยเขม่าควันและมีบาดแผลถลอกตามเนื้อตัว ทว่าเธอยังคงมีลมหายใจ ธีร์ธันย์พุ่งเข้าไปทรุกตัวลงคุกเข่าต่อหน้าร่างนั้น มือหนาที่สั่นเทาราวกับคนเป็นไข้ป่าเอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนที่เปื้อนควันไฟอย่างทะนุถนอมราวกับเธอกลجاجแก้วเจียระไนที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ "ริน... รินครับ ได้ยินผมไหม..." เสียงของเขาขาดห้วง ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอและความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด รินรดากระพือเปลือกตาขึ้นช้า ๆ ภายใต้แสงไฟสีแดงฉานจากรถฉุกเฉิน ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววชิงชังและเย็นชา บัดนี้กลับสะท้อนภาพของอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังร้องไห้อย่างหมดฟอร์ม เข่าทั้งสองข้างแนบติดพื้นดินเปียกแฉะโดยไม่ห่วงภาพลักษณ์ของทนายความมือหนึ่งแห่งประเทศแม้แต่น้อย ริมฝีปากแห้งผากของหญิงสาวขยับน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของธีร์ธันย์กระตุกวูบ "คุณ... ร้องไห้ทำไมคะ... ธีร์ธันย์... คนใจร้ายอย่างคุณ... มีน้ำตาด้วยเหรอ..." น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงสายฝน แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของชายหนุ่มราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจซ้ำ ๆ ธีร์ธันย์รวบร่างของเธอเข้ามากอดแนบอกแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็กที่สั่นเทา เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ความเย็นชาที่เคยแช่แข็งหัวใจของเขามาหลายปี... ละลายลงจนหมดสิ้น กลายเป็นหยดน้ำตาที่ไหลรินอย่างไร้การควบคุม "ผมยอมแล้ว... ริน ผมยอมทุกอย่างแล้ว ขอแค่คุณปลอดภัย... ได้โปรด อย่าทิ้งผมไปอีกเลยนะ" ทว่า ในขณะที่ธีร์ธันย์กำลังโอบกอดอดีตภรรยาด้วยความโล่งอก สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังกันน้ำที่รินรดากอดแนบกายไว้แน่นตลอดเวลา กระเป๋าที่ซิปรูดเปิดออกครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นเอกสารสำคัญบางอย่างที่ร่วงหล่นออกมาปะปนกับพื้นดิน มันไม่ใช่เอกสารคดีของศรุต... แต่เป็นซองเอกสารสีน้ำตาลจากโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ที่ระบุชื่อของ "รินรดา" และบรรทัดล่างสุดที่ตัวอักษรพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนจนสะดุดตา *ผลการตรวจยืนยันความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม (DNA)* และตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความเข้ากันได้ของเด็กชายวัยสี่ขวบ... ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากธีร์ธันย์ราวกับพิมพ์เดียวกัน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกขวัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ