การสืบสวนที่ไม่ใช้กฎหมาย

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีแจ๊สทุ้มต่ำในเลานจ์ส่วนตัวของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวศรุตดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... สายตาคมกริบที่กวาดมองหญิงสาวตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยความระแวงระวังและประกายความกระหายใคร่รู้ที่ปิดไม่มิด รินรดาในชุดราตรีเกาะอกสีดำสนิท ขับเน้นผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกและสัดส่วนเย้ายวนใจ เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม แก้วคริสตัลในมือหมุนวนช้าๆ ปล่อยให้ของเหลวสีอำพันกระทบกับผนึกแก้วเป็นจังหวะ ราวกับกำลังสะกดจิตผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามให้ตกอยู่ในภวังค์แห่งความลุ่มหลง “คุณทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ คุณศรุต” น้ำเสียงหวานทุ้มที่เจือความเยาะหยันไว้อย่างแนบเนียนดังขึ้น “ไม่คิดเลยว่านักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังคดีใหญ่โตหลายคดี จะยอมเสียเวลามานั่งจิบไวน์กับผู้หญิงตัวคนเดียวที่เพิ่งเดินเข้ามาเสนอตัวเป็น... พันธมิตร” ศรุตหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเลศนัย เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะกระจกใส รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปาก “พันธมิตรเหรอครับ คุณริน... หรือว่าคุณแค่เด็กผู้หญิงที่กำลังจนตรอก แล้วอยากใช้ประโยชน์จากอำนาจของผมเพื่อเหยียบย่ำใครบางคนให้จมดินกันแน่? อย่าลืมนะครับว่าคนที่คุณอยากทำลาย คือ ‘ธีร์ธันย์’ ทนายความมือหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจคนนั้น... เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่คุณจะเล่นด้วยได้ง่ายๆ” หัวใจของรินรดาเต้นกระหน่ำรัวรากลองศึก แต่ใบหน้าของเธอกลับนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ เธอยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกของอีกฝ่ายอย่างจงใจ “ถ้าฉันไม่มีข้อมูลที่สามารถทำลายธีร์ธันย์ได้จริง... ฉันจะกล้าเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพันนั่งอยู่ตรงนี้เหรอคะ?” รินรดากระซิบแผ่วเบา แต่ทุกคำชัดเจนราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อ “ผู้ชายคนนั้นเคยทำลายชีวิตฉันจนไม่เหลือชิ้นดี และตอนนี้... ถึงตาฉันบ้างที่จะทำให้เขารู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดเจียนตาย ว่าการสูญเสียทุกอย่างที่รักมันเป็นอย่างไร” คำพูดนั้นสะเทือนใจรินรดาเองอย่างรุนแรง ภาพอดีตอันแสนโหดร้ายที่ถูกธีร์ธันย์ทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ไหลทะลักเข้ามาในห้วงคำนึงราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก เธอยังจำแววตาเย็นชาคู่นั้นได้ดี... แววตาที่มองเธอเป็นเพียงสิ่งกีดขวางในเส้นทางความสำเร็จของเขา แต่ในวันนี้ รินรดาไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอเรียนรู้ที่จะสวมหน้ากาก ใช้เล่ห์เหลี่ยม และหยิบยืมคมดาบของศัตรูมาตัดหัวศัตรูอีกที ศรุตจ้องมองเธอด้วยความสนใจที่ทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว ความงามที่แฝงไปด้วยพิษร้ายของผู้หญิงคนนี้ ช่างเย้ายวนใจให้เขาอยากลองเล่นเกมอันตรายดูสักตั้ง เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะแตะหลังมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่รินรดากลับชักมือหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปักหมุดความน่าค้นหาไว้สนีก “อย่าเพิ่งรีบร้อนสิคะ คุณศรุต... ของดี ย่อมต้องมีราคาที่ต้องจ่าย” รินรดาหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอ่อนที่ซ่อนไว้ใต้กระเป๋าถือขึ้นมาวางบนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าเขาอย่างเชื่องช้า “นี่คือหลักฐานการทุจริตในคดีเมื่อห้าปีก่อน ที่ธีร์ธันย์จงใจซ่อนมันไว้ใต้พรมเพื่อช่วยลูกความผู้ทรงอิทธิพลของเขา... และถ้าเอกสารนี้หลุดไปถึงมืออัยการสูงสุด ทนายความผู้รักความยุติธรรมคนนั้นคงหมดอนาคตในพริบตาเดียว” ศรุตหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู ดวงตาคมกวาดมองตัวเลขและลายเซ็นในเอกสารด้วยความตื่นตะลึง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนักธุรกิจผู้กระหายอำนาจ “น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ คุณนี่มันร้ายกาจกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก รินรดา” ทว่า ในขณะที่เกมการเจรจาระหว่างความแค้นกำลังดำเนินไปถึงจุดที่เข้มข้นที่สุด ที่มุมมืดอีกฟากหนึ่งของเลานจ์หรู ธีร์ธันย์ซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาตามเบาะแสบางอย่าง กลับต้องหยุดฝีเท้าลงราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ดวงตาคมกราดของทนายความหนุ่มผู้เย็นชาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อภาพสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่เผยให้เห็นร่างของอดีตภรรยาผู้เป็นที่รัก กำลังนั่งโน้มตัวเข้าหาศรุต—ศัตรูคู่อาฆาตที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเขา—ด้วยท่าทีสนิทสนมเกินกว่าจะเรียกว่าพันธมิตรทางธุรกิจธรรมดา ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความหวาดกลัวที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กำแพงน้ำแข็ง พรั่งพรูทะลักออกมาจนแน่นอก ธีร์ธันย์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปยังโต๊ะเป้าหมายด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นราวกับลาวาใต้พิภพ โดยไม่รู้เลยว่า... ก้าวเดินครั้งนี้ของเขากำลังจะหลุมพรางที่รินรดาขุดรอไว้เพื่อตลบหลังเขาให้ดิ่งลงสู่นรกขุมที่ลึกที่สุด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกขวัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ