พยานคนสำคัญหายตัวไป

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของธีร์ธันย์ในยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงชัยชนะแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าอันหนทึบที่เกาะกุมหัวใจ ทนายความหนุ่มผู้เคยเชื่อมั่นในตัวเลข พยานหลักฐาน และช่องโหว่ทางกฎหมายอย่างไร้ความปรานี ในตอนนี้กลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาที่เบื้องล่างคือความมืดมิด ไร้ซึ่งทางถอยและไร้ซึ่งที่ยึดเหนี่ยว เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองครั้งก่อนที่ร่างเพรียวระหงของรินรดาจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต แววตาของอดีตภรรยาที่เคยอ่อนแสงและมีแต่หยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับฉายประกายความแข็งกร้าวราวกระจกเงาที่สะท้อนความจริงอันเจ็บปวด เธอวางซองเอกสารสีน้ำตาลกระแทกลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าเขา เสียงนั้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "คุณน่าจะรู้ข่าวแล้วสินะคะ... ทนายธีร์ธันย์" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกจนคนฟังอย่างเขาต้องกำมือแน่นเข้าหากันใต้โต๊ะ ธีร์ธันย์เงยหน้าขึ้นสบตาผู้หญิงที่เขาเคยผลไสไลส่งออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย หัวใจของเขาไหววูบอย่างน่าสมเพชเมื่อเห็นความตั้งใจจริงและร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าสวยคมนั้น เธอกำลังวิ่งวุ่นเพื่อหาความยุติธรรม ในขณะที่เขากำลังพยายามชดเชยบาปด้วยการใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือ "ผมเพิ่งได้รับรายงานจากทีมงานเมื่อสิบนาทีที่แล้ว..." ธีร์ธันย์เอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามรักษามาดสุขุมของทนายความมือหนึ่งเอาไว้ "ประจักษ์พยานปากเอก... คนที่จะยืนยันว่าศรุตเป็นคนบงการเรื่องทั้งหมด หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ก่อนวันที่ขึ้นศาลเพียงสามวัน" "หายตัวไป? ไม่ใช่ค่ะ... เขาถูกอุ้มต่างหาก" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่ปรากฏบนริมฝีปากของเธอมันช่างคมกริบเสียจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจของเขา "คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าเกมระดับนี้ ศรุตจะปล่อยให้หมากตัวสำคัญยืนอยู่บนกระดานจนถึงวินาทีสุดท้าย? เขามีอำนาจ มีเงิน และมีความไร้ยางอายเหนือกว่าคุณหลายเท่า... ในขณะที่คุณมัวแต่กังวลเรื่องภาพลักษณ์และความถูกต้องตามตำรา!" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ามาปักกลางอกของธีร์ธันย์ราวกับลูกศรอาบยาพิษ เขาไม่มีสิทธิ์แก้ตัว ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขึ้นเสียงเถียง เพราะทุกสิ่งที่เธอกล่าวมาคือความจริงอันน่ารังเกียจที่เขาเพิ่งตระหนักรู้ ในอดีต... เขาเคยเย่อหยิ่งและมั่นใจว่าความยุติธรรมจะปกป้องคนที่ถูกต้องได้เสมอ จนกระทั่งสูญเสียทุกอย่างไปถึงได้เข้าใจว่า กฎหมายบนกระดาษนั้นไร้ความหมาย หากคนที่ถือมันไม่มีอำนาจพอที่จะปกป้องคนที่รัก และในตอนนี้ เมื่อเขากลับตัวกลับใจอยากจะปกป้องเธอกลับคืนมา ศรุตกลับใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกตัดหน้าเขาไปอีกก้าว "ริน..." ธีร์ธันย์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกราบกรานมองร่างบางที่ยืนกอดอกจ้องมองเขาด้วยความผิดหวังระAคนชิงชัง "ผมกำลังจัดการเรื่องนี้อยู่ ทีมสืบสวนเอกชนของผมกำลังแกะรอย..." "ทีมสืบสวนของคุณเหรอคะ?" รินรดาย้อนถามทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "ตื่นเถอะค่ะทนายธีร์ธันย์! นี่ไม่ใช่คดีแพ่งที่คุณจะมานั่งรอเอกสารจากลูกน้องในห้องแอร์เย็นฉ่ำ พยานคนนั้นมีครอบครัว มีลูกสาววัยกำลังโต และตอนนี้พวกเขาอาจจะไม่ได้มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้วด้วยซ้ำ! ทั้งหมดนี้... เป็นเพราะความหยิ่งผยองของคุณที่ไปกระตุ้นเสืออย่างศรุตตั้งแต่แรก!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ ธีร์ธันย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย ทว่ารินรดากลับไม่มีทีท่าจะถอยหลังหนี เธอยังคงยืนหยัดเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตาที่ไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำในอดีต วันคืนที่เธอเคยซบอยู่บนอกของเขา วันคืนที่เขาเคยคิดว่าความรักเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่ไม่จำเป็นต่อความสำเร็จ แต่วันนี้... เขาแลกมันมาด้วยความโดดเดี่ยวและความพินาศย่อยยับ "ผมขอโทษ..." คำพูดสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของทนายความผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสำนึกผิดที่สะสมมาแรมปี "ผมรู้ว่าคำขอโทษมันลบอดีตไม่ได้ แต่ครั้งนี้... ให้ผมได้ร่วมสู้ข้างๆ คุณเถอะนะริน อย่าผลไสผมออกไปอีกเลย" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ เปลือกตาบางกะพริบลงเพื่อซ่อนความไหววูbyในแววตา เธอย่อมรู้ดีว่าหัวใจของเธอยังคงเจ็บปวดและมีแผลเป็นจากรอยมีดที่เขาเคยกรีดไว้ แต่ในสถานการณ์ที่บีบคั้นถึงขีดสุดเช่นนี้ ความโดดเดี่ยวไม่ใช่ทางออก และเธอก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะปฏิเสธความช่วยเหลือจากอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพลทางกฎหมาย ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเกรดพรีเมียมในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายสายคือสายด่วนจากเครือข่ายสายสืบอิสระที่เธอจ้างวานให้คอยติดตามความเคลื่อนไหวของพยานคนสำคัญที่หายตัวไป "ว่าไงคะ... เจอตัวเขาไหม?" รินรดากรอกเสียงลงไปทันทีโดยไม่สนใจสายตาคาดคั้นของธีร์ธันย์ที่มองอยู่ เสียงปลายสายหอบสะท้านและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "คุณรินรดาครับ... เราตามสัญญาณมือถือของพยานไปจนถึงโกดังร้างแถวชานเมืองตามที่คุณสั่ง แต่... แต่ที่เราเจอไม่ใช่ตัวพยานครับ..." รินรดาใจหายวาบ สัญชาตญาณนักสืบเตือนภัยทันที "แล้วพวกคุณเจออะไร พูดมาให้ชัดเจนนะคะ!" "เราเจอ... ซองเอกสารสีน้ำตาล วางอยู่บนโต๊ะกลางโกดังที่ว่างเปล่า... และข้างในนั้น... มีรูปถ่ายปัจจุบันของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง... เด็กผู้หญิงที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับ... คล้ายกับคุณทนายธีร์ธันย์ราวกับถอดแบบออกมาเลยครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกขวัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ