รอยร้าวในความทรงจำ

"คุณเคยถามตัวเองไหมคะ... ว่าถ้าวันนั้นคุณหันกลับมามองดิฉันสักนิด ความพินาศที่เรากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ มันจะเกิดขึ้นหรือเปล่า" น้ำเสียงของรินรดานิ่งสนิท ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสีพีชอ่อนกลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อเยื่อหัวใจของธีร์ธันย์ ทนายความหนุ่มผู้มีชื่อเสียงก้องวงการกฎหมาย ผู้ซึ่งไม่เคยเกรงกลัวต่อหน้าบัลลังก์ใดๆ กลับยืนนิ่งงันราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความผิดบาปในอดีต ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องลงบนแฟ้มคดีเก่าสีซีดที่เปิดค้างไว้ หน้ากระดาษเหล่านั้นบันทึกเรื่องราวเมื่อห้าปีก่อน—ช่วงเวลาที่หัวใจของรินรดาถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดด้วยมือของผู้ชายที่เธอเคยรักและมอบชีวิตให้ ธีร์ธันย์จำวันนั้นได้แม่นยำ ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน... วันนั้นฝนตกหนักจนท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาหม่น ภาระหน้าที่ทางกฎหมายคดีใหญ่ที่ศรุตอยู่เบื้องหลังกำลังบีบคั้นเขาจนหายใจไม่ออก ความทะเยอทะยานที่จะพิสูจน์ความถูกต้องและความยุติธรรมในแบบฉบับของเขา ทำให้ธีร์ธันย์กลายเป็นคนตาบอด หูหนวก ต่อเสียงร่ำไห้ของภรรยาที่ตั้งครรภ์ได้เพียงสามเดือน *"คุณอย่าเพิ่งงี่เง่าได้ไหมริน! ตอนนี้ผมกำลังยุ่งกับคดีของศรุต ถ้าผมชนะคดีนี้ ทุกคนจะยอมรับในตัวผม!"* ประโยคใจร้ายที่เขาเคยตะคอกใส่หน้าเธอในวันย้ายออกจากบ้านพัก คือตราบาปที่ยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ ในคืนพายุโหมกระหน่ำวันนั้น รินรดาร้องขอให้เขาอยู่เคียงข้างเพราะเธอรู้สึกปวดท้องอย่างรุนแรง แต่ความเย่อหยิ่งและความเย็นชาทำให้เขาเลือกที่จะคว้ากุญแจรถขับออกไปหาลูกความผู้ทรงอิทธิพล ปล่อยให้เธอนอนจมกองเลือดอยู่ลำพังบนพื้นห้องเย็นเฉียบ จนกระทั่งสูญเสียลูกน้อยในครรภ์ไปตลอดกาล... และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอกลายเป็น "อดีตภรรยาผู้ไร้เยื่อใย" ในปัจจุบัน "คุณริน..." ธีร์ธันย์เปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอของเขาราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ เขาอยากเอื้อมมือไปคว้ามือเรียวบางนั้นมาสัมผัสเพื่อขอโทษ แต่กำแพงแห่งความผิดที่เขาสร้างขึ้นมาเองกลับหนักอึ้งจนขยับเขยื้อนไม่ได้ "อย่าเรียกชื่อดิฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยค่ะ มันน่าสมเพช" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความคาดหวัง บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและแววตาแห่งการแก้แค้นที่เฉียบคม เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละก้าว ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลังความพินาศของเขา "คุณบอกว่าคุณกำลังตามหาความยุติธรรมใช่ไหมคะ? แต่น่าแปลกนะ... คนที่พยายามผดุงความยุติธรรมให้คนทั้งโลก กลับเป็นฆาตกรที่พรากอนาคตของเลือดเนื้อเชื้อไขตัวเองด้วยมือคู่นั้น" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางอกของทนายความหนุ่ม ธีร์ธันย์เซถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก เขารู้ดีว่าคำพูดของเธอไม่มีคำว่าเกินจริงเลยสักนิด "ผมรู้ว่าผมชดใช้ด้วยอะไรก็ไม่คุ้มค่า..." ธีร์ธันย์พยายามเค้นเสียงที่สั่นพร่าออกมา ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอ "แต่ตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่นึกถึงคุณ ไม่มีวันไหนที่ผมไม่เกลียดตัวเอง..." "เกลียดตัวเองเหรอคะ?" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของเขาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "ความเกลียดของคุณมันมีค่าแคiejหยดน้ำตาที่แห้งเหือดไปหรอกค่ะ ธีร์ธันย์... สิ่งที่คุณควรทำในตอนนี้ไม่ใช่การมานั่งสารภาพบาปกับดิฉัน แต่เป็นการเตรียมตัวรับผลกรรมที่คุณกำลังจะได้รับต่างหาก" ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบระเบิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูด้านหลังจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้องที่มีสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านทนายคะ! มีแขกไม่速เชิญมาพบค่ะ... เขาบอกว่ามีหลักฐานชิ้นสำคัญเกี่ยวกับคดีของศรุต และ... และเรื่องส่วนตัวของคุณที่ท่านต้องดูเดี๋ยวนี้ค่ะ" ธีร์ธันย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ หันไปมองที่ประตูด้วยแววตาดุดล แต่อยู่ก็ต้องชะงักเมื่อร่างเล็กของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบคนหนึ่งเดินนำหน้าชายแปลกหน้าเข้ามาในห้อง ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นของเด็กน้อยคนนั้น... ช่างถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับส่องกระจกเงา รินรดาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เผลอหลุบตาลงมองเด็กชายคนนั้น แววตาของเธอไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะระบายยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากออกมาอย่างไม่มีใครทันสังเกต และแล้ว... ความลับที่ถูกซ่อนเร้นไว้ใต้รอยร้าวแห่งความทรงจำ ก็กำลังจะพังทลายลงตรงหน้าพวกเขาในวินาทีนี้เองค่ะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกขวัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ