ก้าวแรกของการให้อภัย?

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาล้ำเส้นนี้อีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าเราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกค่ะ... คุณธีร์ธันย์" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกระจกใส ภายในห้องทำงานแคบๆ ของสำนักงานนักสืบอิสระ บรรยากาศอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของความอัดอั้นและรอยแผลเป็นในอดีตลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นฝนจางๆ จากภายนอก ร่างสูงใหญ่ของธีร์ธันย์ชะงักกักขังตัวเองอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวเก่า เขาในชุดสูทราคาแพงที่ยับยู่ยี่ผิดวิสัยทนายความมือหนึ่งแห่งปี แสดงให้เห็นถึงความพินาศภายในจิตใจที่เขากำลังเผชิญอยู่ ทนายความผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในชั้นศาลผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับไร้ซึ่งข้อแก้ตัวใดๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าอดีตภรรยาที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย "ผมไม่ได้มาเพื่อก้าวก่ายงานของคุณ... ริน" ธีร์ธันย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่ง บัดนี้มีเพียงความเว้าวอนและร่องรอยความเหนื่อยล้า "เอกสารชุดนี้เกี่ยวกับศรุต... มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะสืบต่อคนเดียว ศรุตไม่ได้เล่นตามกฎ และผมรู้ดีว่าเป้าหมายที่แท้จริงของมันไม่ใช่แค่การทำลายคดีนี้ แต่มันกำลังต้องการกำจัดคุณ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีแต่ความหยันหยากและร้าวราน เธอวางแฟ้มเอกสารในมือลงกระแทกโต๊ะดังปัง ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนโยนในอดีต จ้องมองเขาด้วยความเกลียดชังที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยหยาดน้ำตามาหลายปี "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะคะ?" รินรดาก้าวเข้าไปประชิด ปลายจั๊กจี้ของความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนมือเรียวสั่นเทา "ตอนที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ตอนที่คุณเชื่อคำพูดของคนอื่นมากกว่าภรรยาตัวเอง ตอนที่คุณเซ็นใบหย่าแล้วไล่ฉันออกจากชีวิตอย่างไร้ค่า... คุณเคยคิดถึงความปลอดภัยของฉันบ้างไหม? คุณธีร์ธันย์ ทนายความผู้ผดุงความยุติธรรมผู้ไร้หัวใจ!" ทุกถ้อยคำพุ่งชนเข้ากลางใจของธีร์ธันย์ราวกับลูกธนูอาบยาพิษ เขารับความเจ็บปวดนั้นไว้ทั้งหมดโดยไม่คิดจะเบือนหน้าหนี เพราะเขารู้ดีว่าตนเองสมควรได้รับมันแล้ว ชายหนุ่มกลืนก้อนความขื่นขมลงคอ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン "ผมรู้... ผมรู้ว่าผมมันเลวทรามแค่ไหนในอดีต" ธีร์ธันย์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละนิด ยอมลดทิฐิที่มีทั้งหมดลงจนแทบไม่เหลือคราบของทนายความผู้ทรงอิทธิพล "แต่สิทธิ์ในการแก้แค้นคนอย่างศรุต... ไม่ควรเป็นภาระที่คุณต้องแบกรับไว้คนเดียว ให้ผมได้ช่วยเถอะครับ ให้ผมได้ไถ่บาปในสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไป แม้ว่าคุณจะไม่มีวันอภัยให้ผมเลยก็ตาม" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ รินรดามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของอดีสามี เธอกำลังค้นหาความเสแสร้ง หรือการเล่นละครตบตา แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความเจ็บปวดร้าวลึกและความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เธ้ารู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิม ผู้ชายคนนี้... คนที่เคยทำให้โลกทั้งใบของเธอดับสลาย ในวันนี้กลับยอมก้มหัวให้เธอเพื่อขอร้องให้ยอมรับความช่วยเหลือ "คุณคิดว่าความช่วยเหลือของคุณ จะลบล้างความจริงที่ว่าลูกของเราต้องตายไปเพราะความหูเบาของคุณได้งั้นเหรอคะ?" รินรดากลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดออกมา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอแต่มันไม่ยอมไหลร่วงลงมาให้เขาเห็นความอ่อนแอ ประโยคที่จี้ใจดำที่สุดถูกขุดขึ้นมา ธีร์ธันย์สะท้านไปทั้งร่าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ แผลเป็นในอดีตที่เขาพยายามกลบฝังมาตลอดตอกย้ำให้เห็นว่าตัวเขาเองคือฆาตกรที่ฆ่าสายเลือดของตนเองทางอ้อม ความเงียบงันของเขาคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงความเข้มแข็งของตัวเองกลับมา เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างคนที่ไม่ยอมแพ้ให้กับโชคชะตาอีกต่อไป "ถ้าคุณอยากจะช่วยนัก... ก็เอาเอกสารทั้งหมดที่คุณมีวางไว้ตรงนั้น แล้วออกไปจากห้องของฉันซะ" รินรดาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ เบนสายตาหนีจากใบหน้าคมคายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ "ฉันไม่ได้ยอมรับความช่วยเหลือเพราะเห็นแก่คุณ แต่ฉันทำเพื่อเหยื่อทุกคนที่ถูกคนเลวอย่างศรุตและพวกคุณเหยียบย่ำต่างหากล่ะคะ" ธีร์ธันย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เจือความขื่นขมระคนโล่งอก อย่างน้อยที่สุด... เธอก็ไม่ได้ไล่เขาออกจากชีวิตจนมองไม่เห็นฝุ่นเสียทีเดียว ชายหนุ่มค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารลับสุดยอดที่เขารวบรวมมาแรมเดือนลงบนโต๊ะทำงานของเธออย่างทะนุถนอม "หลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเอาผิดศรุตในคดีฟอกเงินซ่อนอยู่ที่นี่... และระวังตัวด้วยนะริน ศรุตมันกำลังเดินเกมเร็วกว่าที่เราคิด" พูดจบ ธีร์ธันย์ก็หมุนตัวเดินช้าๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้รินรดายืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปสัมผัสแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะ หัวใจของเธอกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ระหว่างความแค้นที่ฝังรากลึก กับก้าวแรกของการร่วมมือที่อาจนำพาอันตรายถึงชีวิตมาสู่ตัวเธอเอง แต่ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้เปิดแฟ้มเอกสารนั้นเพื่อตรวจสอบข้อมูล เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ในยามวิกาลและท่ามกลางฝนตกหนักเช่นนี้ จะมีใครมาหาเธออีก? หรือว่าจะเป็นธีร์ธันย์ที่ลืมอะไรบางอย่าง? เธอเดินไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างไร้สติของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดช่างซ่อมบำรุงนอนฟุบอยู่กับพื้นหน้าห้อง เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้นคอนกรีต และในมือหนานั้นกำวัตถุบางอย่างไว้แน่น... มันคือ "จดหมายขู่ฆ่า" ที่มีลายมือเขียนด้วยหมึกสีแดงฉานระบุชื่อของเธอเอาไว้เด่นชัด และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนซองจดหมายฉบับนั้น มีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลของ "ศรุต" ประทับอยู่อย่างชัดเจน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกขวัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ