ความลับใต้เงากฎหมาย

เสียงกระดาษแฟ้มคดีพลิกเสียดสีกันในความเงียบงันของห้องทำงานอับทึบ คือดนตรีประกอบเดียวที่ตอกย้ำว่า ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยลมหายใจ "คุณกำลังเล่นกับไฟ ธีร์ธันย์" น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยรอยร้าวลึกที่เธอพยายามปกปิดไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยมีแต่ความอ่อนโยนในอดีต บัดนี้แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยร่องรอยของมรสุมชีวิตที่หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นหญิงสาวผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ อีกต่อไป แฟ้มสีน้ำตาลในมือของเธอไม่ใช่แค่เอกสารทางกฎหมายธรรมดา แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะสั่น คลอนรากฐานอำนาจของศรุต—ชายผู้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากพวกเขาในอดีต ธีร์ธันย์มองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน กำแพงความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองมาตลอดหลายปีพังทลายลงทีละน้อย เมื่อสำนึกได้ว่าผู้หญิงที่เขากล้าผลักไสในวันที่เธอต้องการที่พึ่งมากที่สุด บัดนี้ยืนหยัดอยู่ตรงหน้าในฐานะนักสืบอิสระผู้กุมชะตากรรมของเขาไว้ในมือ "ผมไม่ได้เล่นกับไฟ ริน... ผมแค่กำลังพยายามเผาทำลายกรงขังที่เราเคยติดอยู่ด้วยกันต่างหาก" ชายหนุ่มตอบเสียงทุ้มต่ำ แววตาไหววับด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน เขาขยับตัวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เขาเคยรังเกียจในยามที่หัวใจยังปิดตาย บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาท่ามกลางความมืดมน รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเขายังคงถูกรักษาราวกับมีเส้นแบ่งเขตของบาดแผลในอดิีตขวางกั้น "อย่ามาใช้คำว่า 'เรา' กับฉันค่ะ ธีร์ธันย์" เธอแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่าใจหาย "ในวันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย คำว่าเรามันตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว... และตอนนี้ ข้อมูลในแฟ้มนี้กำลังทำให้เราทั้งคู่กลายเป็นเป้าหมายที่พวกมันต้องการกำจัดให้พ้นทาง" คำพูดของรินรดายังไม่ทันจางหาย เสียงกระจกหน้าต่างด้านข้างก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงปะทะจากวัตถุปริศนาพุ่งแหวกอากาศเข้ามาฝัง4ลงบนผนังไม้ด้านหลังอย่างแม่นยำ กระสุนปืน! "หมอบลง!" ธีร์ธันย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ร่างสูงพุ่งเข้าใส่รินรดาด้วยสัญชาตญาณ แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นพรมหนาทึบ ร่างหนาของอดีสามีโอบกอดปกป้องร่างบางไว้ใต้ร่างอย่างแนบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ต้นคอของหญิงสาว หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวแข่งกับเสียงความโกลาหลภายนอกอาคาร กลิ่นควันปืนจางๆ ลอยอบอวลเข้ามาในห้อง ความเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังเร่งรีบวิ่งขึ้นมาตามบันไดทางหนีไฟ รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความตื่นตระหนก แม้เธอจะผ่านคดีเสี่ยงตายมานักต่อนัก แต่การถูกไลล่าโดยกลุ่มอิทธิพลมืดที่โยงใยกับกฎหมายระดับประเทศนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เธอดันแผงอกกว้างของธีร์ธันย์ออกเบาๆ แม้สัมผัสจากอดีตสามีจะยังคงสร้างความสั่นไหวในใจลึกๆ อย่างน่าประหลาด "ปล่อยค่ะ... เราต้องไปจากที่นี่ ก่อนที่พวกมันจะเข้ามาถึงตัวเรา" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน ธีร์ธันย์ไม่ยอมขยับทันที สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของอดีตภรรยาด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมที่หลุดรุ่ยออกจากใบหน้าเนียนอย่างเผลอตัว "คุณเจ็บตรงไหนไหม ริน?" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว—ความหวาดกลัวแบบเดียวกับวันที่เขาเกือบสูญเสียเธอไปในอดีต รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี แววตาวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น "เก็บความห่วงใยของคุณไว้ใช้ตอนที่เราหนีรอดไปได้จะดีกว่าค่ะ! ลุกขึ้น!" ทั้งคู่ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ธีร์ธันย์คว้าแฟ้มข้อมูลลับบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตของตนเอง ก่อนจะคว้ามือบางของรินรดามากุมไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านผิวสัมผัส แม้รินรดาจะพยายามสะบัดออก แต่แรงบีบที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยวทำให้เธอยอมปล่อยให้เขาจูงมือวิ่งฝ่าความมืดออกทางประตูหลังของสำนักงาน เสียงปعนัดนัดแรกดังขึ้นไล่หลัง ทะลุกำแพงปูนจนฝุ่นตลบอบ พวกมันตามมาเร็วกว่าที่คาดไว้... และดูเหมือนว่าข้อมูลในแฟ้มนั้นจะอันตรายเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการ ธีร์ธันย์พาMรินรดาหลบลงมายังชั้นจอดรถใต้ดิน บรรยากาศเงียบเชียบรากกับป่าช้า มีเพียงแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ รถยนต์สีดำคันหรูจอดสงบนิ่งอยู่ไม่ไกล แต่ทว่า... หน้ากระโปรงรถคันนั้นกลับมีร่างของชายชุดสูทคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่ รินรดาชะงักฝีเท้า ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนแหวนนิ้วก้อยของศพนั้น มันคือแหวนประจำตัวของ "สารวัตรภาคิน" นายตำรวจหนุ่มผู้เป็นสายลับคอยส่งข่าวลับให้เธอมาตลอด "ไม่จริง..." รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอกำลังจะก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ แต่ธีร์ธันย์กลับคว้าเอวเธอไว้และดึงหลบเข้า1หลังเสาปูนต้นใหญ่เสียก่อน "อย่าเข้าไป ริน มันคือกับดัก" ธีร์ธันย์เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาคมกวาดมองไปรอบลานจอดรถที่ไร้ผู้คน ความเงียบนี้ผิดปกติวิสัยจนน่ากลัว และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อ แต่ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนนั้นกลับทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงในพริบตา *“ยินดีด้วยที่ได้หลักฐานชิ้นนั้นไป... แต่ตอนนี้ ลูกชายวัยหวานเจี๊ยบของคุณสองคน กำลังนั่งกินไอศกรีมรอแม่อยู่ที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามนะครับ ทนายธีร์ธันย์”* รินรดารemมองหน้าอดีสามีทันที ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดหลายปี—เด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาถอดแบบมาจากชายผู้เย็นชาตรงหน้า—บัดนี้ได้ตกอยู่ในเงื้อมมือของมัจจุราชเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกขวัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ