กฎหมายที่ใช้ไม่ได้ผล

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินและการเผาไหม้จางๆ ของเอกสารทางคดี ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกของรินรดา ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือเงาร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนขวางประตูทางออกเอาไว้ ธีร์ธันย์ไม่ขยับเขยื้อน เขายืนนิ่งราวกับเสาเข็มที่ตอกตรึงอยู่บนพื้นปูนซีเมนต์หยาบๆ ในลานจอดรถใต้ตึกสำนักงานทนายความ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำก้านบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไว้แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ร่อรอยความกังวลที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าคมสันนั้น เป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่เคยได้เห็นตลอดสามปีที่พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะสามีภรรยา "คุณถอยไปค่ะ รินมีธุระต้องไปต่อ" เสียงของรินรดาเรียบนิ่ง เธอไม่มีแววตาหวาดหวั่นหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความเย็นชาที่สะท้อนกลับมาหาเขา ราวกับกระจกเงาที่ไร้ซึ่งความรู้สึก "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" ธีร์ธันย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าเล็กน้อย มันไม่ใช่คำขู่เพื่อความสะใจ แต่มันคือเสียงที่กลั่นออกมาจากความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขากำลังเผชิญอยู่ "ศรุตไม่ใช่คนที่จะมาเล่นเกมด้วย ศาลเตี้ยที่คุณกำลังทำอยู่... มันไม่ได้ช่วยให้คุณเข้าใกล้ความยุติธรรม แต่มันกำลังพาคุณเดินไปสู่ปากเหว" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนธีร์ธันย์ต้องขบกรามแน่น ความยุติธรรมอย่างนั้นหรือ? คำนี้หลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่เคยใช้ช่องโหว่ทางกฎหมาย เหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอเพื่อความสำเร็จบนบัลลังก์ทนายความมือหนึ่ง มันช่างน่าขันสิ้นดี "ความยุติธรรมเหรอคะคุณธีร์ธันย์? หรือว่าคุณกำลังกลัวว่าหลักฐานชิ้นที่รินกำลังถืออยู่ จะไปสั่นคลอนเกียรติยศและอำนาจของเครือข่ายที่คุณคอยปกป้องอยู่เบื้องหลังกันแน่" หญิงสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เธอมักจะได้กลิ่นมันในยามค่ำคืนเมื่อหลายปีก่อน กลิ่นที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย แต่วันนี้มันกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของการทรยศ "ผมเตือนด้วยความหวังดี..." "เก็บความหวังดีปลอมๆ ของคุณไว้เถอะค่ะ!" รินรดากระแทกเสียงใส่ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้มานาน "วันที่รินสูญเสียทุกอย่าง วันที่เด็กคนนั้น... วันที่ลูกของเราต้องตายเพราะความเพิกเฉยของคุณ กฎหมายที่คุณศรัทธามันอยู่ที่ไหนคะ? คุณบอกว่าศรุตอันตราย แล้วคุณล่ะคะ ปลอดภัยกับรินนักหรือไง!" ชื่อของ 'ลูก' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของอดีตภรรยา ทำให้ลมหายใจของธีร์ธันย์สะดุดกึก ดวงตาคมกริบไหววูบอย่างรุนแรง หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขยำจนแทบแหลกสลาย ภาพความทรงจำสีเลือดในคืนวันนั้น วันที่ฝนตกหนักและเธอร้องไห้จนแทบขาดใจคาโรงพยาบาลผุดขึ้นมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง เป็นแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย และเป็นตราบาปที่เขาต้องแบกรับไว้ชั่วชีวิต ธีร์ธันย์เอื้อมมือออกไปหมายจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้เพื่อยื้อยุดให้อยู่ฟังคำอธิบาย แต่รินรดากลับปัดมันทิ้งอย่างไม่ลังเล ราวกับรังเกียจสัมผัสของเขาเสียเต็มประดา "อย่ามาแตะต้องตัวริน!" เธอกล่าวเสียงแข็ง ถอยหลังหนีห่างออกไปสองก้าว สายตาที่เธอมองมาเต็มไปด้วยความชิงชังที่บริสุทธิ์ "ถ้าคุณยังเห็นแก่ความสัมพันธ์จอมปลอมในอดีต กรุณาถอยไปค่ะ เพราะต่อให้คุณจะขู่ด้วยวิธีไหน หรือส่งใครมาสะกดรอยตามรินอีก รินก็ไม่มีวันหยุดเด็ดขาด" รินรดาสบัดหน้าหนีแล้วก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้ทนายความหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของลานจอดรถ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะสะท้อนก้องกังวาน ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไป พร้อมกับหัวใจของธีร์ธันย์ที่หล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง ธีร์ธันย์หลับตาลงช้าๆ พยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นเทาของตัวเอง เขารู้ดีว่ารินรดากำลังตกเป็นเป้าหมายของศรุต และหลักฐานที่เธอกำลังตามหานั้น เป็นสิ่งเดียวกับที่สามารถลากคอคนชั่วมาลงโทษได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะปลิดชีวิตใครก็ตามที่ขวางทาง เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความมืดมิดกลืนกินร่างสูงใหญ่ของตนเอง ก่อนที่เสียงสั่นเครือของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทจะแผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ธีร์ธันย์หยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทรา หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวจากเลขานุการคนสนิทที่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ท่านครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ปลายสายละล่ำละลักพูดแทบไม่เป็นศัพท์ "ตอนที่คุณหญิงสั่งให้คนไปเช็คความปลอดภัยที่บ้านพักรับรองของท่าน... เอ่อ... พวกเราพบ... พวกเราพบ..." "พูดให้มันชัดๆ มีอะไร!" ธีร์ธันย์ตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิดระคนสังหรณ์ใจที่ไม่สู้ดี "มีคนส่งพัสดุปริศนามาวางไว้หน้าประตูครับ... และ... และสิ่งนั้นคือ ตุ๊กตาเด็กเปื้อนเลือด พร้อมกับซองเอกสารที่จ่าหน้าถึงคุณรินรดาโดยเฉพาะ ด้านในระบุพิกัดที่เธอกำลังจะไปในคืนนี้... และมีข้อความเขียนด้วยลายมือขู่เอาชีวิตครับ!" โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น ธีร์ธันย์เบิกตากว้าง ความเย็นเฉียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่สันหลังวาบ สัญชาตญาณดิบเตือนภัยร้องลั่นในหัวว่าเขากำลังจะสูญเสียบางสิ่งไปตลอดกาลเป็นครั้งที่สอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการกลับมาทวงคืนความยุติธรรมในครั้งนี้นะคะ