ความจริงที่ถูกฝังไว้

กลิ่นอายของกระดาษเอกสารเก่าๆ และฝุ่นผงที่สะสมมานานนับทศวรรษในห้องเก็บหลักฐานใต้ดินของสำนักงานที่ดินเขตธนบุรี ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกอึดอัดเท่ากับความจริงที่ค่อยๆ เผยออกมาทีละหน้า ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนภาพหญิงสาวผู้ผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชน ดวงตาคู่คมที่เคยเปี่ยมด้วยหยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ในอดีต บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวกำลังพลิกดูโฉนดที่ดินผืนงามริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งถูกโอนถ่ายสิทธิ์อย่างลับๆ เมื่อห้าปีก่อน ช่วงเวลาเดียวกับที่เธอกำลังอุ้มท้องลูกน้อยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ และชื่อผู้รับประโยชน์ในท้ายกระดาษแผ่นนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น... ศรุต นักธุรกิจผู้สวมสูทสั่งตัดราคาแพงเพื่อปกปิดความเน่าเฟะเบื้องหลังรอยยิ้มจอมปลอม "ซ่อนเก่งมากนะคะ... ศรุต" รินรดาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ศรุตใช้บังหน้าเพื่อสร้างภาพลักษณ์เป็นนักบุญใจบุญ แท้จริงแล้วเป็นเพียงฉากหน้าของเครือข่ายฟอกเงินและการฮุบที่ดินจากชาวบ้านตาดำๆ ผ่านกระบวนการทางกฎหมายที่บิดเบี้ยว และคนที่เซ็นรับรองความถูกต้องในเอกสารชุดแรกเริ่มทั้งหมดเมื่อหลายปีก่อน ก็คือสำนักงานกฎหมายของธีร์ธันย์... อดีตสามีผู้เคร่งครัดในความยุติธรรมเสียจนมองไม่เห็นความอยุติธรรมที่อยู่ตรงหน้า รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่ามองแต่ชวนให้รู้สึกหนับหน่วงในอก เธอนึกถึงหน้าของธีร์ธันย์ ทนายความหนุ่มผู้มีกำแพงในใจสูงลิ่ว ผู้ชายที่เคยบอกเธอว่าความจริงคือสิ่งเดียวที่ปกป้องมนุษย์ได้ แต่ความจริงในวันนี้กำลังตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่ ว่าเครื่องมือทางกฎหมายที่เขาภาคภูมิใจนักหนา ได้ถูกใช้เป็นดาบสังหารผู้บริสุทธิ์โดยมีเขาเป็นผู้ลับคมให้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินแคบๆ ด้านนอก ทำให้รินรดารีบเก็บเอกสารชิ้นสำคัญเข้าแฟ้มสีน้ำตาลอย่างรวดเร็ว เธอก้าวถอยหลังไปหลบในมุมอับของชั้นวางแฟ้มเอกสารสูงทึบ สายตาสอดส่องผ่านช่องว่างแคบๆ เพื่อดูว่าผู้มาเยือนยามวิกาลเช่นนี้คือใคร แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือวับแวมลอดผ่านความมืด ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำอย่างไม่เป็นจังหวะ "ผมบอกแล้วไงครับว่าเอกสารชุดนี้ไม่ควรเก็บไว้ที่นี่..." เสียงของธีร์ธันย์... เขากำลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแล็คดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมที่มักจะมองคู่ความด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจ บัดนี้กลับมีร่องรอยของความกังวลฉายชัด ความกดดันจากการสืบสวนคดีที่เชื่อมโยงกับผู้มีอิทธิพลกำลังบีบเค้นเขาให้จนมุม และศรุตก็คือเป้าหมายใหญ่ที่เขากำลังตามล่าเพื่อล้างบาปในอดีตของตัวเองเช่นกัน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอบีบตัวเข้าหากันอย่างรุนแรง เคมีที่เคยผูกพันและเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาในอก ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาในตอนนี้มีเพียงชั้นหนังสือเก่าๆ กั้นไว้เท่านั้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝุ่นละอองลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้ความทรงจำเก่าๆ ที่พยายามฝังกลบไหลทะลักกลับมา ธีร์ธันย์หยุดเดินตรงหน้าแถวชั้นเอกสารที่เธอกำลังซ่อนอยู่พอดี เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็กก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด มือหนายกขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองอย่างคนนอนไม่พอ "ผมรู้ว่าเสี่ยง... แต่ถ้าเราไม่หาหลักฐานมัดตัวศรุตจากตรงนี้ เรื่องที่เราทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่า" ธีร์ธันย์กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะวางสายลงแล้วทอดสายตาเหม่อลอยไปในความมืด รินรดามองแผ่นหลังของอดีตสามีผ่านช่องว่าง เธอลอบสังเกตความเปลี่ยนแปลงบนตัวเขา ผู้ชายที่เคยเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว บัดนี้กลับมีหนวดเคราขึ้นไรบางๆ และไหล่ที่ดูกว้างขึ้นนั้นแบกรับภาระอันหนักอึ้งเกินกว่าที่คนคนเดียวจะรับไหว ความรู้สึกบางอย่างตีรวนอยู่ในอก มีทั้งความเกลียดชังที่ยังไม่จางหาย และความสมเพชเวทนาที่เขากำลังเดินตามเกมที่เธอวางไว้ทีละก้าว เธอตัดสินใจขยับตัวเพื่อหาจังหวะหลบหนี แต่ทว่า... ปลายรองเท้าส้นสูงของเธอabiตกลงไปกระทบกับกระดาษรายงานเก่าๆ ที่หล่นอยู่บนพื้น ส่งเสียง "แกร็ก" เบาๆ แต่ก้องกังวานในความเงียบสงบ ธีร์ธันย์ชะงักกึก ร่างสูงหันขวับมามองทางต้นเสียงทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความระแวง เขาดึงไฟฉายจากมือขึ้นส่องกราดไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว "ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงทุ้มเข้มตวาดก้อง พร้อมกับฝีเท้าที่สาวเข้ามาใกล้ชั้นหนังสือที่เธอยืนอยู่ทุกที รินรดากลั้นใจ เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องเผชิญหน้า มือเรียวกระชับแฟ้มเอกสารในมือแน่น ดวงตาดุดันฉายแววท้าทาย เธอจะไม่ยอมถอยให้เขาเห็นความอ่อนแอเด็ดขาด แสงไฟฉายสว่างวาบสาดส่องเข้ามาปะทะใบหน้าเรียวสวยที่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นของเธอ ธีร์ธันย์ชะงักค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะเมื่อริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น "ริน..." เสียงเรียกชื่อเธอดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของทนายความหนุ่มผู้ไร้หัวใจอย่างสั่นเทา เป็นครั้งแรกที่กำแพงน้ำแข็งรอบตัวเขาร้าวรานจนแทบพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา แต่ก่อนที่ธีร์ธันย์จะได้เอื้อนเอยคำใดออกมา รินรดากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เธอโยกตัวหลบแสงไฟแล้วก้าวออกมาจากเงาอับชื้น ยืนประจันหน้ากับเขาในระยะประชิด ชนิดที่กลิ่นกายและลมหายใจรดรินกัน "ตกใจมากเหรอคะ... คุณทนาย" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของเขา "ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันไม่ได้มาทวงสิทธิ์ความเป็นภรรยาอะไรจากคุณหลับหรอก... แต่ฉันมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่พวกคุณพรากไปต่างหาก" ธีร์ธันย์ผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความตกใจ และความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ริน... เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังเล่นกับอะไรอยู่ ศรุตมันไม่ใช่คนธรรมดา..." เขาพยายามจะเตือนด้วยความหวังดีที่เพิ่งถูกขุดพบ "แล้วคุณล่ะคะศรุต... หรือแม้แต่ตัวคุณเอง..." รินรดายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความแค้นที่อัดอั้น "คิดเหรอคะว่าเอกสารที่คุณถืออยู่ในมือตอนนี้ จะช่วยให้คุณไถ่บาปในสิ่งที่เคยทำกับฉันและลูกได้ทัน?" ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระดูกดำ คำว่า "ลูก" ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของอดีตภรรยา กระแทกเข้าใส่กลางใจของทนายความหนุ่มจนเขาเซถลา ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว ข้อมูลทั้งหมดที่เขาเคยคิดว่าตัวเองกุมความลับไว้ ถูกพังทลายลงในพริบตาเดียว ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันและความตึงเครียดกำลังแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกคู่ก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟด้านนอก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องเก็บเอกสารมืดทึบแห่งนี้ พร้อมกับเอกสารฉบับใหม่ในมือที่ทำให้ทั้งรินรดาและธีร์ธันย์ต้องหันขวับไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจสุดขีด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการกลับมาทวงคืนความยุติธรรมในครั้งนี้นะคะ